Het was een jammerlijk persoon…

studenten11…de jongen die dacht dat hij alles wist.
Wacht even, ik wil niemand kwetsen.
Het zou net zo goed een meisje kunnen zijn. Man of vrouw of queer persoon. Iemand herkent zich misschien al is dit een bedacht verhaaltje en dat zou onterecht zijn.
Ook loop ik het risico zelf een bekende voor mijn geestesoog te krijgen, iemand die, eh…
Beter is het me te verschuilen achter een vreemd wezen, een sprookjesfiguur?
Wolf? Prinses?
Buitenaardse?
Godenfiguur?
De laatste lijkt me wel wat, in de Griekse (verder kwam ik niet) mythologie rommelden ze maar an met hun geslachtelijke kunsten, ze vermomden zich als stier of maakten  halfgoden wanneer ze hun zinnen op een mens hadden gezet en meer van dat.
Maar nu.
Door de lange inleiding ben ik de plot kwijt.
Zaten de Griekse godencapriolen in de weg.
Heb ik natuurlijk willen laten zien dat ik er weet van had. Niet in de gaten hebbend dat ik zelf de persoon kan zijn van de eerste zin.
Dan zou een vroeger verwijt van mijn moeder op waarheid berusten: ‘jij denkt alles te weten maar je snapt niet veel….’  Zelden was ik zo diep verontwaardigd, veertien jaar en te worden afgeserveerd als een klein kind.
Verwarrend allemaal maar het verhaal is nu toch al verknoeid.
Geeft niet.
Morgen kan ook nog.
==

33 gedachtes over “Het was een jammerlijk persoon…

  1. Het wordt steeds moeilijker om iets te zeggen of te schrijven zonder de kans te lopen dat iemand zich gekwetst voelt… het gevolg is dat een verhaal of boordenvol excuses bij voorbaat zit of het wordt een nietszeggend verhaal 🙃.
    Er zijn zoveel woorden die vroeger heel normaal waren en die nu niet meer mogen dat het echt moeilijk wordt. En ik elk verhaal komt wel een persoon voor die op iemand lijkt op de één of andere manier.
    14 jaar….. een leeftijd dat je je wil laten gelden, dat je duidelijk je eigen ideeën overal over krijgt, maar thuis zijn ze daar nog niet aan gewend en word je vaak met een kleinerende opmerking weer op je plaats gezet. En dat is iets wat je op die leeftijd niet kan hebben. Ik begon dan altijd kwaad aan een dagboek waarin ik schreef hoe onrechtvaardig ik behandeld was. Als ik het de volgende dag teruglas zag ik het probleem niet!

    Geliked door 1 persoon

  2. Van mijn verhalen rond nonkel Juul zijn er ook al enkele gillend weggelopen. Daar hoor ik dus ook niets meer van. Tegenwoordig lijkt het of sommigen zich beledigd willen voelen of aangesproken.
    Jongeren neem ik altijd ernstig. Door ze niet serieus te nemen maak je ze alleen maar onzeker en dan kan er van alles gebeuren.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.