Reclamevrij NPO

De publieke omroep ligt onder vuur.
Afname van kijkers en luisteraars, er moet weer geld bij, kortom, kommer en kwel.
Niet voor het eerst.
Nu, met de provinciale verkiezingen in aantocht, wil men er iets aan doen.
Prima hoor, ze bedenken wel wat. Ik kan ze niet helpen.
Maar het voorstel om de reclames eruit te halen lijkt me geen goed idee. Ik geloof niet dat er met een reclamevrije omroep meer kijkers te behalen zijn en het levert ook nog een verlies op van een slordige 150 miljoen euro. Het was een item van vóór het Internettijdperk.
De STER bij NPO is acceptabel. Er wordt niet ingebroken in programma’s, het verschijnt alleen tussen de programma’s.
Vergelijk het eens met de commerciëlen, daar is reclame op zich al een reden om niet te kijken.

De kwestie is vergelijkbaar met die van verliezende winkels: Internet wint.
Sommigen vinden dat erg. Kwalijk zelfs.
Maar onontkoombaar, men kan er beter mee leren leven.
Vroeger komt nooit meer terug.
-=

Advertenties

Iets anders


Verandering dat wilde ik

maar had geen duidelijk doel

ik dacht en dacht en

wisselde

uiteindelijk van stoel.
–==

Regelmaat, aansluitend op vorig logje.

Niet iedereen denkt hetzelfde over de dingen.
Veel mensen leven juist graag in een geordende omgeving, kinderen bijvoorbeeld gedijen daar het beste bij.
Dat geldt ook voor een deel van de gepensioneerden.
Wat ik vrijheid noem vinden zij juist rommelig, ze worden nerveus van een ongeorganiseerd leven. Slordig, hoor ik ook wel eens.
Ik ken er aardig wat die uitkijken naar vaste punten. Niet zozeer naar de maaltijden, ook de kamer moet voor tienen in orde zijn, de stoep geveegd, aanloop het liefst op gezette tijden afgesproken. Enkelen doen dit zelfs met één oog op de klok.
Een kleine afwijking wordt getolereerd, echter niet door iedereen.
Bij een man die we kenden mochten we wel komen op de late namiddag maar kregen dan geen drinken meer, om vier uur zette hij koffie en geen minuut later. Limonade of iets sterkers kwam na achten op tafel.
We vonden het vermakelijk maar hij hield van regels.
Voor degenen die zich daar goed bij voelen is regelmaat een uitkomst. Ze willen niet anders, prima.
Wie het gelukkigste is?
Ik zou het niet kunnen zeggen. Misschien degenen die het leven kunnen inrichten naar hun karaktervoorkeuren.
Er zijn zoveel nuances in beide opvattingen, dat is voer voor psychologen
==

Soms druk, soms alleen, maar eigen baas.

Vorige week. Niemand gesproken behalve een enkele bekende in winkels of op de markt.
Deze week. Dagelijks een koffie- of theeleut. Voor morgen staat een afspraak.
Het is de gewone gang van zaken.
Het komt voor dat je een paar weken achter elkaar alleen de vaste bezoekers treft dan wel zelf op bezoek gaat. Berichten blijven uit behalve die van apotheek of tandarts, zelfs de huistelefoon laat zich niet horen, vaak heb ik zelf ook geen zin in gezelschap.
En net als je denkt: zalige vrijheid maar nu wordt het wel èrg eenzaam, stuurt iemand een koffieverzoek.
Belt voor een praatje.
Stelt een shopuurtje voor.
Vraagt voor een evenementje.
Er komt een boodschap door.

Het ongeordende leventje is een groot voordeel van gepensioneerd zijn. Als alleenstaande, moet ik erbij zeggen. Voor een (echt-)paar loopt het wellicht anders.
Ik zou niet meer in een vast ritme willen zitten behalve wat eten en slapen aangaat en bij een club is het ook aanpassen.
Verder ben ik, tot op zekere hoogte, eigen baas, daar hoort onregelmatige aanspraak ook bij.
Met de bus weg als ik daar zin in heb.
Poetsen als ik daar zin in heb. Of niet.
Boeken in één ruk uitlezen als ik daar zin in heb.
Enzovoorts.
Nooit eerder kreeg ik zo vaak mijn zin als nu.
Dat had ik als kind niet kunnen bedenken.
==

Ondergang. sf

Het water steeg.
Zeeën reikten naar land.
Trokken zich terug en namen  overtollig afval en uitgespuugde  kauwgummetjes mee.
De tijd liep door; de vloed kwam hoger, en hoger, stranden verzonken evenals de rest van alle werelddelen. De mensheid verging.

Eonen verstreken voordat de aarde tot rust kwam en zich opnieuw in land en water verdeelde en leven voortbracht.
Op verschillende plekken verschenen nieuwe mensen
De geschiedenis herhaalde zich, ze groeiden uit tot een intelligent en nieuwsgierig ras.
Vanzelfsprekend wilden ook zij alles weten over hun voorouders.
Ze betastten de aarde, onderzochten de zeëen, exploreerden de maan, ontdekten oude wetenschappen en determineerden diepbegraven botten.

Toen, zoekend in diepere lagen en troggen, stuitten ze op de onverklaarbare vondst van ondefinieerbare kleine voorwerpjes, divers van vorm maar ontegenzeggelijk vergelijkbaar.
Ze oogden gebleekt en hadden vaak diepe moeten. Niets in de oude informatie hielp hen verder tot ze bij een diepteanalyse de kern ontleedden.
Het bleek een eetbare soort te zijn, rubberachtig en rekbaar, opgebouwd uit weinig voedingsstoffen maar waarschijnlijk veelgebruikt door primitieven.

Eindelijk werd de ondergang van de toenmalige mens begrepen.
Deze kòn zich niet weren tegen de klimatologische wreedheden, onvoldoende gevoed als hij was door dit karige dieet.
Een droeve ontdekking.
==

Respect.

Er is iets wat me dwars zit.

Ik voel me niet erkend.
Op een brief van de gemeente staat:
Aan de bewoners van
…straat .
postcode xxx
Nou vraag ik je.
Ik ben een VROUW met een echte naam en niet de bewoners van.
Als iedere gendersoort een eigen aanduiding krijgt heb ik daar ook recht op.
Wat denken ze daar in die postkamer wel?  We zullen dat mens eens even op haar plaats zetten? Zeker weer een paar ambtenaartjes die niks anders te doen hebben.
Zelfs de buurpoes was beledigd.
Eenzame vrouwen afzeiken. Per snailmail, ook dat nog.
Dat durven ze,  de helden op sokken.
En de burgemeester, raad en b&w doen er niets aan.
Personeel manieren bijbrengen is teveel werk. Wacht maar, als ik een persconferentie beleg en een advocaat bestel en een wakkere krant informeer, dan piepen ze wel anders.
Ik voel me onteerd.
Er is maar één conclusie mogelijk:
Van respect is tegenwoordig geen sprake meer.
===

Liefde is blind 1+2

‘Wat ben je mooi
en mysterieus
met je blonde haren
en druppeltjesneus
je ogen zo glanzend
je mond op een kier
toe, zeg wat…’
‘…de verkoudheid
die zit me tot hier!’

==

‘Wat ben je mooi
en mysterieus
met je rode haren
en nattige neus
je oren bewegend
je krullige kop
toe, zeg wat…’
‘…rrrrrrrrrrrrrrrrr
rrrrot alsjeblieft op.’
-==

 

Na lange tijd de Fabeltjespers weer eens gelezen.

Gistermiddag landde in het zonverbrande Australië een vliegtuig met hulpgoederen. Voor iedere inwoner is er een ijsmachine, beschikbaar gesteld door OlalA.

De premier zal in de komende weken persoonlijk de bierslurpende gewone man op de hoogte stellen van het klimaatakkoord.

De smelting  van de Noordpool is voor driekwart voltooid. De Verenigde Reisbureaus zijn vergevorderd met plannen voor een luxe resort. Diverse miljardairs en een paar prinsen tonen interesse.
De Zuidpool houdt zich afzijdig.

Het regent al bijna twee dagen.
Men vermoedt een spionageactie van Noordzeefanaten om de toestand alhier te bekijken. Mensen zagen zoutig-druppelende drones overvliegen waaruit telescoopkijkers zich op Nederland richtten.
==

Verlies van dromen

Ballonvaren, dat was een van de dingen die ik had willen doen.
En parachutespringen. Surfen op oceaanrollers en windhozen najagen, autoracen en kastelen bewonen.
Eéns komt het er van, beloofde ik mezelf, samen met echtgenoot. Daar waren we van overtuigd.
Later.
Als de kinderen op zichzelf zijn.
Als we genoeg gespaard hebben of een grote prijs winnen
En na meer alsen, dan vullen we onze toekomstdromen in.
– Toen we eindelijk volwassen waren was er weliswaar een eigen huisje maar mèt een hypotheek en een schoolgaand gezin.

Aan één gedachte hielden we vast:
Later, als het goudschip binnenkomt.
Maar dat kwam ook niet,
=