Vermoeiende herinnering

Vergeten hoeken heb ik gesopt, garage en schuur moesten leeg om te schrobben.
De serre kreeg een sopbeurt.
En de vliering, die had al jaren geen dweil gezien.
Het kwam door de groene zeepwoede die me in de greep had.
Ik had een pot in huis gehaald om een paar vette dingen op te knappen.
Daardoor herinnerde ik me de verheerlijking van dat spul, vroeger.
Groene zeep, god wat stonk die troep, we waren blij dat moe het niet vaak gebruikte.  Ik weet ook nog dat het goede diensten deed, complete woningen werden ermee gereinigd en blonken minstens twee dagen.

En toen kreeg ik de geest. Dat wilde ik ook al weet ik niet waarom.
Ik leegde en veegde, werkte als een bezetene.
Enorme stofwolken wierp ik op, de KNMI kwam op werkbezoek na telefoontjes van nerveuze buren die meenden een plaatselijke klimaatverandering te aanschouwen.  Daarna belde de vuilnisophaaldienst wanneer ze de afvalhopen konden ophalen, ze belemmerden het uitzicht van het blok achter ons. Enfin, zeikerds heb je overal.  Éven bedacht ik de hele straat te laten onderlopen  maar dat idee liet ik varen.
Zo wraakzuchtig.
Na de commotie kon het echte werk beginnen met emmers heet water en vette klonten Driehoek (bestaat nog steeds).
Daar had niemand last van,  dat schoot het lekker op.

Mijn aanval is voorbij.
De pot is leeg.
Nu het verfwerk nog, oud tafeltje en kastje  worden vernieuwd.
Ja, ik heb genoten van het mooie weer.☼

Advertenties

man – stoel

Een man zet zich
Hij is zwaar en past met moeite tussen de armleuningen.
De stoel zucht.
De man hoort het niet, gewend als hij is aan geluiden. Zijn lichaam zit er vol mee, het borrelt, kleddert, drupt en kraakt.
De stoel heeft genoeg van de overlast, slijtage plaagt hem en hij speurt naar wraak.
Hij zoekt en vindt een loszittende spijker, wurmt hem rechtop onder de zitting en wacht.
De man komt binnen, de stoel grijnst een boosaardig gna-gna-gna.

Er staat een ambulance.
De broeders komen naar buiten , zij dragen een stoel waarop een dikke man zit. Er stroomt bloed langs de poten, de man huilt en vloekt.
De stoel ook maar zijn ergernis wordt niet gehoord.
Wie luistert er nu naar een stoel.

Zomer in april

Het was buiten al lekker, morgen en overmorgen wordt het nog beter.
Om voorbereid te zijn paste ik het badpak.
Het sluit ’n beetje strak aan, ik weet nu dat het op de leest moet.
De vijver is nog niet zomerklaar. Duikplank en reddingsboeien liggen op de vliering, drijfmatten zijn versleten en de trap is bros.
Dat wordt een flinke klus voor volgende week.
Ik hoop maar dat de waterjuffers geduld hebben en het weten te waarderen. Ze zijn nogal nuffig.

Veel gedoe, zo’n zonaanval.
Daar staat de opluchting tegenover als alles klaar is en je buiten zit met grote glazen gekoelde ran- of groenja.
Spannend boek erbij, verheerlijkt sabbelend op een ijsgekoeld chocolaadje.
Vooruitzichtje hoor.

Vol verwachting

Vanmorgen vroeg, het was nog donker – werd ik wakker met een onbenoembaar blij gevoel. Er was iets, iets positiefs. En toen wist ik het weer.
De slaap kwam terug.
Een uur later werd ik opnieuw wakker, nu had ik het meteen.
Uitgeslapen stond ik op, deed de gewone dingen en zette me aan het ontbijt dat door de opwinding nergens naar smaakte. Alleen de koffie trok zich niets van de stemming aan.
Het nieuws van half acht kwam door maar raakte me niet.
Het weerbericht ging langs me heen, reclame merkte ik niet op.
Ongedurigheid beving me.
Ik duwde de klok vooruit.
Tokkelde op het tablet, zag dat de klok terugsprong, hoorde de bel in alle geluiden. Het gerasp van de kauwen klonk precies zo.
Maar dan was de tijd daar en kon ik rechtop staan,  naar de voordeur lopen en de brenger om zijn hals vallen.
De nieuw wasmachine arriveerde.

Trein

De treinritten bevielen zo goed dat we van plan zijn er meer te maken. Er zijn vrij vaak voordelige dagkaartjes in de aanbieding., meestal ongeveer € 15, daarvoor kun je zelf niet handsfree rijden.
We reden naar Maastricht, vandaar naar Eindhoven en sloten af met een ritje Rotterdam om de koopgoot met eigen ogen te bekijken. Tja, daar moet je van houden.
Laat in de avond thuis, de dag daarop uitgeslapen, een extra  -korter- reisje gemaakt, foto’s uitgezocht. Die niet veel soeps zijn, ik zal proberen ze aan te passen.

Ik was vergeten hoe fijn het was van een reis te genieten, zonder gejaag en verkeersstress..
En het gemak waarmee dat nu gaat is superhandig. Geen kaartjes te hoeven kopen (‘heeft U niet gepast?‘ en 10 man achter je), alleen in- en uitchecken. Klaar.
Door de voorwaarden van goedkope vervoersbewijzen kom je niet gauw terecht in overvolle coupé’s. We gebruikten daluren en de zaterdagmiddag, toch troffen we nog een vrij groot reizigersaanbod maar van enige overlast geen spoor.
Een enkel groepje vrijgezellen-fuivers, een handvol jongelui met bierblikjes en luide lachbuien was net genoeg om ons ook aan het lachen te krijgen.
Inderdaad weinig gepraat van de overige reizigers en veel electronicagebruik.  Rustig.
Een vies want oversexed vrijend stelletje dook omlaag achter hun rugleuning. Gelukkig maar, het aanzicht stoort me meer dan lawaai. Zoenen is één ding, graaien wil ik niet zien.
Op de terugweg hadden we de sneltrein Dordrecht-Nijmegen, een nieuwe sprinter.
Dat was een verrassing. Nog helemaal schoon, ruim toilet met Mondriaanachtige motieven, wifi in 1e èn 2e klas, open doorgangen. Dat laatste levert een grappig effect in de bochten, je ziet het voorste gedeelten kronkelen.

Vanmorgen zag ik pas de eerste paardenbloem naast de garagedeur.
Hij zal gedacht hebben: lekker zonnig hier en autovrij. Laat ze maar doorgaan met treinen.

Geluk in een lotje

Geluk valt niet te peilen, zo win je een jaar of langer niets, dan plotseling een paar prijzen tegelijk. Vier boekenbonnen!
€ 25 — krant
€ 20 — postcodeloterij

€ 15 — cryptogram Jaspers
€ 10 — cryptogram Jaspers
Goh, een geluksfase, misschien biedt de staatloterij nu ook eens wat meer.
Voor mijn geestesoog verschijnen allerlei beelden van, eh, nou ja, mooie dingen en zo.Tegelijkertijd slaat de angst me om het hart dat het waarschijnlijk zou begeven bij een miljoenenbericht.  Om het uit te proberen stel ik me het voor.
– Gekleefd aan het scherm, site opzoeken, spanning, eindcijfer is goed, de rest.. .wàààt? o mijn god, neeee, nogmaals checken, tremors overvallen me, ik spring recht, stoel valt om, ik grijp naar mijn borst (de linker), en….. –
Pffff, dit is niet menselijk meer.
Nu de werkelijkheid.
Ik durf de loten niet na te kijken en laat het aan iemand anders over.
En? vraag ik bang.
‘Hou je vast: vier hele euro’s.’
Dat is een teleurstellende opluchting.
Een beetje meer had ik wel aangekund.

Je moet niet alles geloven

We gaan over een paar dagen op treintrip.
Ik verheug me er op ware het niet dat de reis op vrijdag de dertiende valt. Daar hadden we niet bij stilgestaan tot ik vanmorgen in de agenda keek.
Kijk, ik ben niet bijgelovig hoor. (Zeggen we dat niet allemaal?)
Niettemin raak je besmet door herinneringen aan zwarte katten, gebroken spiegels, enfin, lees deze voortekenen en je neemt uit lijfsbehoud alvast een driedaags slaaptablet op de avond ervoor.
Zover ga ik natuurlijk niet.
Ik wapen me slim.
– Ik zet een gekleurde bril op tegen die katten
– kijk niet in spiegels
– ook niet naar de nieuwe maan
meer verstand heb ik niet maar het is een begin.
Als de anderen ook een paar voorzorgsmaatregelen nemen komen we samen een heel eind. Misschien wel op op de plaats van bestemming.
Voor de zekerheid kunnen we een verdwijndeken inpakken maar dan weet je weer niet wat je moet doen: gooi je hem over jezelf of over het ongeluk dat je tegenkomt? Stel dat een overvallende pyromaan niet in Harry Potter gelooft en de deken in brand steekt, wat heb je er dan aan? En wat als er een slijtplek in zit en je gezicht er doorschemert? Dan zie je alle narigheid van dichtbij.
Maar ik blijf optimistisch en hoop op slecht weer. In dat geval gaan we de volgende dag, is de afspraak.
Dus hoef ik alleen maar de regendans te doen.