sterren·sterrenbeelden

Over sterren

We weten alles over ons eigen sterrenbeeld en misschien ook over die van de familieleden.
De Dierenriem   is algemeen bekend
In werkelijkheid zijn er meer dan tachtig, zie de Link
Je vindt hierin ook de namen terug van de Chinese sterrendieren, alles samen teveel om op te noemen.
Hoe kom ik hier op?
Ik keek naar de avondlucht en zag alleen grijs en donkergrijs. Hier en daar een randje grijswit.
Toen dacht ik aan pixabay en zocht.
En daar zijn ze. Ik moet zeggen dat ik ze nog steeds niet terugvind maar het is een mooie lucht.
sterrennight-sky-1469156__340
===
bezinning

Naar binnen kijken

denkdatingbright-1296538__340Bezinnen. Op retraite. Jezelf zoeken, ergens.
Dat is vooral mooi wanneer je gunstige toestanden aantreft.
Je bent eerlijk. Niet jaloers. Goedgeefs. Hartelijk.  Kuis. Gehoorzaam. Fatsoenlijk. En meer.
De  Tien_geboden    in jezelf verenigd.
Ja, dan wil ik ook wel naar binnen kijken.
Ik durf het niet,  alle biechtsessies ten spijt bleef mijn ziel gevlekt als een hyena, hoogstens speelde ik de brave om een plaatje van de pastoor af te troggelen. Zo een met een heilige die een aureooltje droeg. (Vergeet niet: ik was nog klein en wilde ook een kransje om mijn hoofd).
Enfin, bij het ouder worden werd ik wijzer, in ieder geval wat plaatjes betreft.
Maar een ingebouwde braafheid zette zich nooit in mijn binnenste. Niet dat ik daar onder lijd, je ziet zoveel slechte dingen waarvan je hoopt er verschoond van te blijven, daar kun je je niet tegen weren.
Denk je eens in dat je moordzuchtig bent, moet een lastige eigenschap zijn, je houdt niemand over.
Of een mensenhater. Vreselijk idee om BOE te moeten roepen tegen iedereen. Dat houd je niet vol.
Om deze en nog een paar redenen kijk in niet in mijn binnenste. Mocht ik in een retraite verzeild raken zal ik de keuken bekijken of er een frietpan aanwezig is.
Dat is lekker voor de inwendige mens.
Ook een soort binnenste.
=
regen

Regen, en regen, en…

Zomer 2008  2018  2019  2021  enzovoorts.
Dit zijn nog maar een paar van de fotootjes, terugkijkend zou je denken dat het nooit anders deed dan regenen.
Waarom de camera juist dan gebruiken?
Het is het beeld dat je ziet door ramen waarover water sliert, dat beelden vervormt. Ook de lelijke tegels horen erbij, de schutting, en soms je spiegelbeeld. Een platgeslagen bloemetje.
Bij aanhoudende regen blijf ik kijken naar het platdak, het neervallen en opspatten gaat maar door, soms veranderend in snelheid en geluid, dan wacht ik tot het water opwaait in harde wind en weer terugvalt in een rustiger ritme.
Fotograferen is niet mijn fort, ik zei het al eerder maar dat maakt niets uit, de foto’s  spreken me voldoende aan.
Het is niet anders: ik ben een regenramenfreak.
==

Geen categorie

Een restje woorden..

…  in verbrokkelde zinnen zonder enige betekenis, moeizaam geuit en met een lege blik.  Het was alles wat zij haar man te bieden had. Geloof het of niet, hij begreep de woorden die soms niet meer dan een paar letters inhielden.
Ze woonde in het verzorgingstehuis waar ook een vriend van ons een kamer had.
Elke keer als wij op bezoek waren en naar het ontspanningszaaltje gingen troffen we het stel. Zij in een rolstoel, veilig geborgd, hij bij haar zittend, naast haar, bijna tegen haar aan. Haar hand in de zijne, trok ze die weg nam hij haar arm, streelde haar haar, liet haar wat drinken en luisterde, knikte af en toe, verdrietig, toch blij dat ze nog praten kon.
Het was ontroerend en confronterend tegelijk. Je zag dat hij haar zo lang mogelijk wilde behouden maar je hield je hart vast: eens zou het stoppen. En dan?
Toen onze vriend verhuisde naar een andere afdeling waar we pas later hoorden van haar overlijden, waren we begaan maar ook een beetje opgelucht dat we het naderend einde niet hebben gezien. Harteloos, ik weet het, maar zo voelden we het.
Zoveel liefde en zoveel verdriet, al is het van onbekenden, dat doet zeer.

Door het gesprek met een vrouw wier man ongeneeslijk ziek is kwam deze herinnering boven.
Het liet me niet  los, vandaar.
Het mag ook wel eens over iets ernstigs gaan.
liefdeheart-2219356__340
==

boek

Baantjer, doordrenkt van fatsoen.

Er zat een oude Appie_Baantjer in de minibieb, Baantjer compleet deel 3.
Behalve aardige praktijkverhalen waren er beschouwende stukjes over mensen die hij kende.
En toen wist ik het weer: je gaat bij hem ten onder in beschaafd fatsoen.  Hij waardeerde bijvoorbeeld Wim Sonneveld  omdat er geen onvertogen woord gesproken werd behalve ‘verdulleme’ in  frater-venantius-songtekst  , geen woord over diens humor.
Poëzie bewonderde hij ook, voornamelijk het werk van Nederlandse dichters uit de negentiende eeuw, ‘vrijwel allemaal theologen’ dus beschaafd in woordgebruik.
Beschaafd, fatsoenlijk, dat leek zijn enige criterium.
Je merkt het ook aan zijn beschrijving van een paar criminelen die hij wel mocht, ondanks hun daden. Ze waren dieven maar dan wel fatsoenlijk in hun gedrag.
De Zeedijk? Weliswaar een berucht centrum maar was eigenlijk zo beroerd niet.  Dronkemans- en seksproblemen  werden elke nacht keurig opgelost door aanwezig personeel, zonder nette mensen er mee op te zadelen.

Natuurlijk weet ik dat het een zedige tijd was, jaren 1945 – 1950.
Maar het zo schoolmeesterachtig beschreven te zien is ronduit vervelend, alsof het boek voor jonge juffrouwen bestemd was.
De tijd stond niet stil en dat wist hij toch ook? Hij overleed pas in 2010.
Indertijd vond ik zijn politieverhalen best leesbaar, deze bundel heb ik zo vlug mogelijk teruggebracht.
Baantjer266px-Appie_Baantjer

verschil

De een is de ander niet.

Echtgenoot keek televisie en las tegelijkertijd de krant terwijl een kop koffie voor hem stond. Naast hem lag de hond. Door een plotselinge beweging stootte de hond tegen de tafel, kopje bleef staan maar lepeltje vloog eruit. Voordat het de grond raakte had hij het al gevangen, teruggelegd en las verder. Niets aan de hand.

Met één oog keek ik naar de tv. Met het andere op een cryptogram, potlood in de aanslag. Een boek lag naast me.
Ik nam het boek op waarbij het potlood uit mijn hand viel en op de tafel verder rolde. Verwezen keek ik het na tot ik zag dat het net niet op de grond viel, toen pas pakte ik het weer op. Sukkelig als gewoonlijk.

Meteen was ik terug in kindertijd, die doos-zonder-deksel.
Man daarentegen bleef alert als hij altijd was. Reflexmatig reageerde hij op dit soort ongelukjes en ook bij ernstige voorvallen kon ik op hem rekenen.
Hoe kom je bij elkaar, denk je dan, zo verschillend te zijn.
Hij geloofde niet in toeval, ik vroeg me af welke factor dan wèl meespeelde bij het koppelen van ons.
verschilpuzzle-1126509__340
==

serieus

‘Neem jezelf niet zo serieus.’

serieusquestion-2392158__340
Een advies dat je wel eens kreeg in tijden van tienernood. Meestal vermomd als uitlacherij  door broers en zussen, gevolgd door de standaarduitdrukking van Moe: voordat je een jongen bent is het over.
Het maakte me razend maar ik leerde ervan. Later.
Daarna maakte ik me bijna nergens meer druk om, had ik het advies té serieus genomen.
Een jongen werd ik niet – in het licht van nu een komische uitdrukking trouwens –
Ik zou het ook niet willen, alleen voor de extra’s die broers kregen:  te laat thuis mogen komen, langer opblijven. Ergerlijk was het.
Maar goed, ik leerde mezelf niet ernstig te nemen.
Stoïcijns accepteer ik oud vel, verdwenen taille,  weduweschap, automobilisten die stoppen met een gezicht van ‘ach, een oudje wil oversteken…’ (het ontbreekt er nog maar aan dat ze applaudisseren), en duizend andere dingen.
Maar.
Dat ik niet eens logje-met-foto’s kan uitlijnen, dat kan ik niet uitstaan.
=
kwaadanger-25536__340
==