Kalmte zal je redden

haastsocial-media-3362037__340Vanmorgen  tijdig  gedoucht, gekamd en aangekleed, er zou een pakketje komen.
Als je dan toch vroeg wakker bent, meteen een paar klusjes doen.  Verf klaarzetten, schuurpapier en kwasten nakijken. Bed verschonen en de was uitzoeken. Het zijn werkjes van niks maar ik maakte me overdreven druk want er zou een  pakketje komen. Trap op trap af enzovoorts, alles op een holletje.
Bij elke stap naar boven, buiten of schuur was het omkijken en luisteren:  niemand aan de bel, geen busje voor het huis?  Nee, dus vlugvlug heen en terug want er zou een pakketje komen.
Rond tien uur nog even checken of ik het wel goed gelezen had.
Het klopte nog steeds, tussen 8.45  en 10.15.

Dit is geen klaagverhaal over moe worden van hard werken.
Het is het zenuwengedoe wat me aanvliegt.  Door mijn eigen gedrag want dat pakketje…
Vaak vraag ik me af waarom ik zo handel, met andere afspraken stel ik me nooit zo aan.
Rustig  afwachten en de dingen doen, of bloggen, of lezen, of wat dan ook, waarom lukt me dat niet?
Het maakt niets uit wat ik bestel. Het jaagt me op,  ìk jaag me op.
Uiteindelijk is het pak afgeleverd, bekeken en wel bevonden.
Voor mijn gevoel had ik de marathon gelopen en kwam pas bij met een kop koffie.

Ik dacht er over dagelijks iets te bestellen als training in het  kalmblijven maar dat is een prijzige les, denk aan de   verzendkosten.  Aan de bedelstaf raken, dan zou ik pas echt een nerveuze Trien worden.  Anderzijds heb ik dan geen geld meer om iets te bestellen, hmmm, toch eens over nadenken.
Maar nu is er rust. Voorlopig.
==