Wakker liggen

 


De nacht is begonnen. Ik hoorde hem aankomen in het stikkedonker.
Hij controleert de Kleine Beer, knikt naar de maan en telt de sterren.
Hij zegt niets. Zwijgen is een van zijn eigenschappen, rust zijn beroemdste kenmerk.
Ik wacht tot hij vertrekt.
‘Goeiemorgen’, zeg ik dan, opgelucht.

Advertenties

Introvert

Wil je weten wat ik denk
ik ga het niet vertellen
gedachten zijn volmaakt privé
geen tweepersoonsmodellen

wil je weten wat ik voel
dat zul je nooit verkrijgen
emoties delen is een last
ik prefereer het zwijgen

wil je horen wat ik zing
ik neurie in gedachten
een wijsje, enkel voor mezelf
nooit zal ik ze verpachten

wil je weten wie ik ben
probeer maar niet te gissen
ik pas niet in de kadertjes
van jouw verbeeltenissen

© Bertie

Doordraaien

Mathijs brengt zijn programma zoals alleen hij dat kan, hijgerig en razendsnel.
Zap.
Best singer. Doremi lalalááá en terug, tranen, kandidaat af. Voilà,  de volgende.
Zap.
Zoekzoek, vader of moeder en laat ze alsjeblieft gevonden worden.
Zap.
Wanna be a topmodel?
Oh please…
Zap.
Halina, ze grijnst.  Prem, grijnst ook.
Zap.
Bloed. Superzweer onder de scalpel.
Zapzap!!
Baudet. Buma. Brexit. Rutte.Trump.
Zapzapzapzapzap.
Help.
IK draai door.

‘Het worde licht…’

sprak iemand en ik was meteen een ander mens.
Winterweertypes met een heldere lucht doen wat met je. Je fleurt er van op, wat heet, je straalt als een zon, toen ik vanmiddag langs de kamerplanten liep schoten ze direct in knop en een ervan bloeit al.
Nou ja, in mijn verbeelding.
Ik kijk uit naar februari waarin je opstaat met dat typische daglicht, bleek en blijmakend.
Daarna een maarts zonnetje.
De eerste bruinsessie, snoeiwerk en zweten met schoffels en hitte, vogelbadjes waarin puffende mussen en mijn voeten in het vijvertje en…
nu draaf ik door.
Geeft niet.
Voordromen mag.

MVDWOA = veranderd

Meneer Van Dale Wacht Op Antwoord.
Meningsverschillend over een som met meerdere bewerkingen kwamen we op wikipedia terecht en zagen daar de oorzaak van de onenigheid.
Lees  Bewerkingsvolgorde
Hier wordt het nader toegelicht.
Dit had ik nooit gedacht, overtuigd als ik was van de eeuwigheidswaarde van rekenkundige zekerheden.
Dat blijkt een misvatting.
We wisten het niet. Niet alleen ik als oudje, ook een paar veertigers en jonger waren hiervan niet op de hoogte.
Dat ik zoveel zou achterlopen viel me tegen maar hoe kun je dit weten wanneer het berekenen van de prijs van een handvol boontjes het belangrijkste is op dat gebied?
Ik vraag me af hoeveel mensen dit wèl weten, afgezien van scholieren en studenten.

Einde relatie

‘Dag John,

Dit zijn de allerlaatste woorden die je van me krijgt..
Ik ga weg, voorgoed.
Ik heb genoeg van je, van je gezeur om leuke spelletjes, de parenclubs, je almaar eigenaardiger wensen.
De gekneusde schouder was al erg maar de beet in mijn bil was tè genant, en je nieuwste voorstel deed me besluiten definitief te vertrekken.
Ik laat me niet meer overhalen tot idiote sekstoeren, je gaat maar naar een bordeel al is het zeer de vraag of ze je willen bedienen. Waarschijnlijk lachen ze je in je gezicht uit.
Misschien dat een psychiater…?
Hoe dan ook, ik ga.
Zoek maar iemand anders voor een triootje met Bokito.
Tot nooit,

Gina.’

Ooit op FB geplaatst, sla het maar over als je het herkent.

Wraak is een hamster

‘O Don, wat een aanwinst,’ deed ze uitsloverig. Neutraal keek ik haar aan, haalde de magnetron uit de verpakking.
’kijk, de symbooltje zijn  hetzelfde als bij de vorige.’ Beheerst showde ik de knoppen.
’Echt waar? Wat goed zeg,’ overdreven enthousiast, ‘en kan hij ook aan en uit?’ Volmaakt onnozel keek ze me aan.
Ik gaf geen sjoege al kookte ik.
Ze liet mijn gefriemel met tywraps en plakband een volle minuut duren voor ze me een schaar aanreikte. ‘Probeer dit eens, schat.’
’Zo fijn dat je een nieuwe voor me kocht,’ een en al hufterige dankbaarheid.
Mijn weigering adequaat te reageren irriteerde haar, de poezigheid maakte plaats voor chagrijn tot we tenslotte zwijgend naar het apparaat staarden.
Daar stonden we, een koppel in gezamenlijke gemelijkheid.

Tenslotte ruimde ik de verpakking op. Bij het oud papier bleef ik staan, me beradend op de rest van de avond. Afwachten? De confrontatie aangaan en scheiding voorstellen? Dat gunde ik haar niet, te gemakkelijk. Rondkijkend viel mijn oog op de magnetrondoos waarnaast het dierenvoer stond.  Mijn ergernis laaide weer op. Haar liefde voor de goudhamster was bespottelijk, ze vertroetelde het beest, streelde, tipte kleine kusjes, had zelfs een koosnaampje bedacht. Goldie, allejezus wat een armoed.
Opnieuw keek ik.
Er flitste iets in mijn brein.

‘Kook jij vanavond, ik zal laat thuis zijn. En vergeet Goldie niet.’ Geen uitleg, ze vertrok.
Ik handelde een paar zaken af en zette me aan het kokkerellen.
Er was veel te doen. Soep. Salade. Pasta. Vlees.
De draaimolen van Goldie rammelde. Ik aaide hem. ‘Heb je honger, beestje?’ Hij luisterde en snuffelde, ongewend aan mijn gevlei.

Toen ze eindelijk thuis kwam veerde ik op.
‘Hallo. Hmm, ruikt goed.’ Beleefde stemming ditmaal.
’Ik heb wat lekkers gekookt,’antwoordde ik, ‘zal ik het warm maken?’
’Goed, begroet ik Goldie even.’
Ik glimlachte.
En ja. Paniek. ‘Don, Goldie is er niet, heb je hem losgelaten? ‘
‘Ik raak hem nooit aan, dat weet je toch?’
Ze zocht. Onder het zaagsel, meubels, in prullenbakken, potplanten.
Ik riep haar. ’Je eten is warm, kom, zoeken we straks samen.’
Ze at gedachteloos, spuugde een paar botjes uit, mopperde over slechte slagers.
Stond dan weer op en ik hielp mee. ‘Goldie, waar zit je’ riep ik, ‘Gollegollegoldie, kom eens bij de oldie,’ lyrisch van aanstormend genot leidde ik haar langzaam naar het toilet.
Haar ogen werden groot. ‘Je hebt hem doorgespoeld?? Jij..’
‘Nee, dat komt nog.’
Toen viel ze flauw.

 

Krant niet ontvangen?

Het gaat om de papieren versie.
Dan kun je bellen of op de website de melding doorgeven.
De laatste jaren krijg je het antwoord waar ik een grondige hekel heb:
‘Het spijt ons..blabla..U krijgt als troost vandaag gratis toegang tot de digitale krant.’ Grrrrrr.
Bij twee verschillende bladen heb ik dit een paar maal meegemaakt, het zal met de overige niet anders zijn.
Waarom denken ze eigenlijk dat ik me abonneer op een krant van papier?

Ik zal proberen het uit te leggen.
De krant openslaan op de tafel: twee pagina’s tegelijk met volledige artikelen. Terugkijken naar het ene stukje en het andere onder ogen houden. Twee kranten naast elkaar. En meer van dat.
De kern is dat je veel meer informatie tegelijk kunt overzien, een onderwerp samen kunt lezen terwijl je je smartje op berichtenlijsten kan houden.
Het argument zal veel mensen niet aanspreken, vermoed ik, gewend als ze zijn aan internet.
Maar ik betaal (veel geld) voor een bezorgkrant en wil die ook krijgen.

Wat is er mis met – na de melding-  een berichtje van de krant naar de bezorger? Bellen, sms-en of appen met het verzoek ergens alsnog de krant te brengen? Vaak wonen ze in de omgeving.
De abonnee  krijgt geen informatie over de bezorger, begrijpelijk, maar een redactiemedewerker kan dit thuis afhandelen, kost het zoveel aan extra salaris?
Toevallig kende ik een van de bezorgers persoonlijk, zij gaf me uit zichzelf haar nummer, dat werkt het beste en wordt goedgemaakt met de nieuwjaarsfooi.

Op de website van een krant bracht ik dit naar voren maar kreeg geen antwoord. En ik was echt heel beleefd.
=