verhaaltje

Er staat een paard bij het hek

paardhorse-mare-2737149__340
We stapten af, dieren langs hekken zijn gezellig, altijd nieuwsgierig en in voor een praatje.
Dit was een heel bijzonder paard.
Met gekleurde manen, make up, een ketting om. Viooltjesblauwe ogen keken ons aan. Een enkellange rok hing over de achterhand.
Wat ben je mooi, zeiden we.
– Dank je, antwoordde het paard, zichtbaar gevleid. Het probeerde een glimlach.
Moet je naar een feestje? vroegen we.
– Neenee, ik wil bij het circus en oefen een beetje, kijk.
Een paar stappen vooruit, achteruit, kruispasje, zwaaiende manen en daar zagen we een beeldige paardensolo.
We klapten heel hard, zo mooi was het.
Heb je al een baantje gevonden ergens?
– Bijna, de directeur moet nog beslissen over mijn aard.
Hoezo, wil hij geen vrouwen in zijn team?
– Juist wel, maar ik ben een man.  Dan moet ik me laten ombouwen en dat wil ik niet, dus dacht ik, als ik nou een rok aantrek…
Oooo, zeiden we weer, dus je bent een hengst.
– Ja en dat wil ik blijven. Ik heb gezegd dat ik als dragqueen wil optreden maar dat vond hij niks. Nu heb ik een foto gestuurd en hoop er het beste van.
We leefden mee en beloofden te duimen.
– Wat denken jullie,  zou een een grote pruik het echter maken? Of hoge hoeven?
Hmmm,  nee, je bent mooi genoeg, zeiden we. Volgende week komen we weer langs, om te horen of je bent aangenomen. Oké?
– Ja leuk! Dan trakteer ik op haverwijn. Tot dan.
We stapten op en zwaaiden.
Hij trainde zijn pasjes maar stak zijn staart op.
=

tijd

Tijd

Nooit had ik gedacht dat je als gepensioneerde de tijd voorbij zou zien vliegen.
Want dat doet hij.
Na mans overlijden verwachtte ik een leegte zonder einde, ik zou erin verdwalen en niet weten wat te doen. Dat was ook zo. Voor een poos.
klokclocks-257911__340Toen ik bij zinnen kwam  veranderde het beeld, ik merkte dat de tijd gewoon doorging, en snel ook.
Zó is het maandag, dan halfweek, en plotseling weer weekend.
Als je niet beter wist zou je bang zijn kinds te worden: ‘hoezo vrijdag vandaag, gisteren was ik nog op de maandagclub.’
Dit hoor ik van veel anderen ook.
Waarom die haast, vraag je je af.
Worden we voorbereid op afscheid?
Wil de natuur van  ons af, we dienen tenslotte geen aanwijsbare doelen meer behalve als groeimiddel voor jonge aanplant.
Is het bedoeld als verzachting voor eenzaamheid? (Komt meer voor dan je denkt).  Ik kan me niet voorstellen dat het leven zo coulant is.
Wat je ook wil weten, het antwoord is duister.
Internet eveneens en de juiste boeken vind ik niet.
Dus wachten we af.
En plotseling zijn we dood en kunnen het niet meer uitleggen.
==
hoogwter·vijver

Hoog water.

Een paar keer blogde ik over de kust waaraan ons dorp zou komen te liggen door hoog water, grappen waren gauw gemaakt.
Intussen weten we dat de Noordzee zover niet zal reiken maar het idee sprak me zo aan dat ik graag dacht aan het beeld van een straat (de onze) die langzaam afloopt naar een strand in de laagte, met zandbanken bij eb, en vloed die stuk zou slaan op spiksplinternieuwe hoge duinen. Met helmgras.
Een zinloze droom waar ik me graag aan overgaf.
Tot.
Eergisteren leek er iets bijzonders te gebeuren, een windhoosje dat hooguit een paar seconden duurde.
Plotseling vloog alles d lucht in wat op de grond lag, bladeren, steentjes, losse aarde, halve plantjes, takken en kapotte knijpers, het had niets met de zee te maken, hoogstens met een paar rimpels op het vijvertje.
Een lachwekkend vergelijk.
Nu begrijp ik dat dit alles is waarop ik kan hopen.
Niks strand en vloed en zeevonk in Oost-Brabant.
Rimpels op het vijverwater.
Waterjuffers die skiën of kikkers die parelduiken.
Daar neem ik genoegen mee.
vijverstil
Het strand in onze straat bekijk ik in een volgend leven, wie weet zit ik er zelf in. Als krab of schelp.
Of rimpel.
==
bijna-verhaaltje

Het was een jammerlijk persoon…

studenten11…de jongen die dacht dat hij alles wist.
Wacht even, ik wil niemand kwetsen.
Het zou net zo goed een meisje kunnen zijn. Man of vrouw of queer persoon. Iemand herkent zich misschien al is dit een bedacht verhaaltje en dat zou onterecht zijn.
Ook loop ik het risico zelf een bekende voor mijn geestesoog te krijgen, iemand die, eh…
Beter is het me te verschuilen achter een vreemd wezen, een sprookjesfiguur?
Wolf? Prinses?
Buitenaardse?
Godenfiguur?
De laatste lijkt me wel wat, in de Griekse (verder kwam ik niet) mythologie rommelden ze maar an met hun geslachtelijke kunsten, ze vermomden zich als stier of maakten  halfgoden wanneer ze hun zinnen op een mens hadden gezet en meer van dat.
Maar nu.
Door de lange inleiding ben ik de plot kwijt.
Zaten de Griekse godencapriolen in de weg.
Heb ik natuurlijk willen laten zien dat ik er weet van had. Niet in de gaten hebbend dat ik zelf de persoon kan zijn van de eerste zin.
Dan zou een vroeger verwijt van mijn moeder op waarheid berusten: ‘jij denkt alles te weten maar je snapt niet veel….’  Zelden was ik zo diep verontwaardigd, veertien jaar en te worden afgeserveerd als een klein kind.
Verwarrend allemaal maar het verhaal is nu toch al verknoeid.
Geeft niet.
Morgen kan ook nog.
==

verhaaltje

Lovestory.

eiegg-2052398__340aardappel gekookt.potato-393563__340
Er was eens een hardgekookt ei.
Een flauw ding waar niets aan was. Elke lach moest erop getekend worden.
Net als bij die zachtgekookte aardappel, die was zo mogelijk nog flauwer en melig erbij.
Ze gingen met elkaar omdat ze niets anders konden krijgen.
Het was een suffe verkering, iedereen zag het, dat  ze het zelf niet beseften maakte het extra treurig.
Tot er een jolige dansmuis voorbij kwam die schrok van het duffe  stel.
‘Wat  een triest paartje,’ piepte hij, ‘we zullen er wat leven in brengen.’
Hij danste en zong en maakte gekke capriolen en alle anderen lachen en klapten. Zo niet het ei en de aardappel.
De dansmuis dacht een kwartiertje na en wist de oplossing.
‘Eureka, wacht maar.’
Hij belde iemand en daar verscheen de olifant met die lange snuit. Je weet wel.
Hij snoof aan het zoutvat en blies bij het stelletje de flauwigheid eruit.
Toen werd het een pittig stelletje dat nog best lang en gelukkig leefde.
eiegg-2052398__340 - kopieaardappel gekookt.potato-393563__340 - kopie
=========

vogels

Late vogels

merelraven-320542__340Ruim 22 uur en we hoorden een merel. Verderop en niet luid, heel eventjes maar, toch duidelijk.
Het komt vaker voor dat een vogel nog laat op is, in schemertijd, ook ’s winters, dan scheert er nog een over de vijver of naar de nok van het dak.
Waarom zo laat?
Ongehoorzame kindervogels?
Zoekende mannetjes of vertwijfelde vrouwtjes?
Bang voor sprookjes
Kunnen ze niet slapen?
Een muis in hun bed?
Zoeken ornithologen dat wel eens uit, ik vond er niets over.
Hoe dan ook.
Niet iets om wakker van te liggen, gewoon nieuwsgierig.
==

boodschappenlijst

Brood – groente – vlees…

boodschappen-3051870__340We hadden ooit een week-boodschappenlijst.
Een lange lijst, alle artikelen die ik kon bedenken stonden erop.
Van het gewone voedsel via koek-snoep-en andere kinderdingetjes tot en met brokken voor hond en kat, tijdschriften en bosjes weekendbloemen. Extra krant. Sigaretten.
Verzin maar iets en het stond er.
Echtgenoot schreef eigenhandig: BIER, met grote letters, we dronken toen geen wijn. Hij was Brabants en ik verBrabantst.
Het was handig, je vergat nooit iets, zelfs verjaardagsextraatjes  werden genoemd. De lijst besloeg vier rijen op een A-viertje, als het verfrommeld raakte typte ik een nieuwe.
Intussen is er een en ander veranderd en koop en kook ik meestal voor mezelf, en af en toe voor een paar gasten.
Ik maakte een nieuwe lijst:
aardappelen
groenten vers/diepvries, fruit
vlees (misschien) – magere spekblokjes
brood-boter(room)-beleg
wijn, tonic
theebiskwie
toiletartikelen (alle)
lotto
onvoorzien/verjaardag/snacks/taart/stappen
Nog geen kwart a-viertje.
Als ik niet oppas word ik nog slapende rijk.
==
planten en schoenen·tuintje

Tuin

Wat er ook gebeurt in voor- en achtertuintje, kattenkruid en ooievaarsbek groeien altijd en overal en steken op de meest onverwachts plekken hun nek uit. Droogte, wateroverlast, niet één slechtweersoort houdt ze tegen.
De mollige bollen die papavers gaan worden zijn weliswaar indrukwekkend maar in standplaats heel wat bescheidener, ze staan hier al jaren. Hoogstens verspreiden zich een paar nietszeggenden stekken  maar die halen het niet bij de stammoeder.
Over de schoenen kan ik kort zijn:
die groeien niet.
Mijn voeten ook niet.
==

un peu nerveu

Kalmte zal je redden

haastsocial-media-3362037__340Vanmorgen  tijdig  gedoucht, gekamd en aangekleed, er zou een pakketje komen.
Als je dan toch vroeg wakker bent, meteen een paar klusjes doen.  Verf klaarzetten, schuurpapier en kwasten nakijken. Bed verschonen en de was uitzoeken. Het zijn werkjes van niks maar ik maakte me overdreven druk want er zou een  pakketje komen. Trap op trap af enzovoorts, alles op een holletje.
Bij elke stap naar boven, buiten of schuur was het omkijken en luisteren:  niemand aan de bel, geen busje voor het huis?  Nee, dus vlugvlug heen en terug want er zou een pakketje komen.
Rond tien uur nog even checken of ik het wel goed gelezen had.
Het klopte nog steeds, tussen 8.45  en 10.15.

Dit is geen klaagverhaal over moe worden van hard werken.
Het is het zenuwengedoe wat me aanvliegt.  Door mijn eigen gedrag want dat pakketje…
Vaak vraag ik me af waarom ik zo handel, met andere afspraken stel ik me nooit zo aan.
Rustig  afwachten en de dingen doen, of bloggen, of lezen, of wat dan ook, waarom lukt me dat niet?
Het maakt niets uit wat ik bestel. Het jaagt me op,  ìk jaag me op.
Uiteindelijk is het pak afgeleverd, bekeken en wel bevonden.
Voor mijn gevoel had ik de marathon gelopen en kwam pas bij met een kop koffie.

Ik dacht er over dagelijks iets te bestellen als training in het  kalmblijven maar dat is een prijzige les, denk aan de   verzendkosten.  Aan de bedelstaf raken, dan zou ik pas echt een nerveuze Trien worden.  Anderzijds heb ik dan geen geld meer om iets te bestellen, hmmm, toch eens over nadenken.
Maar nu is er rust. Voorlopig.
==