etensluchtje

Geurig huis

Even terug naar de rijdende rechter van gisteravond.

etendinner-2027953__340 - kopieDaar kwam o.a. ter sprake dat de ene buur kon ruiken wat een ander kookte/bakte.
Er was geen duidelijk antwoord. Jammer. Ik had graag een aanwijsbare oorzaak willen horen.
Wij ruiken in onze woning al jaren etensluchten van iemand anders, we wisten niet van wie. We roken het ’s avonds, ongeveer rond tien uur maar niet alle dagen. Ook bezoek en logé’s merkten het: iemand bakt iets lekkers. Ergens in het blok. Een van de andere buren rook het eveneens en ook zij kon de bron niet achterhalen.
De geur was alleen in de kamer, we dachten daarom aan de schoorsteen als doorgeefluik. Dat leek het meest logische.
De laatste jaren is het een stuk minder, het valt nu op als ik iets ruik, er  wonen dan ook minder personen per huis.
Al is het geen halszaak, wel waren we -en ben ik nog steeds-  nieuwsgierig hoe die geur binnenkwam/-komt.
We vroegen het een aannemer. Zijn woorden: in een blok kunnen van de eerste tot de laatste woning kieren of naden zitten van boven tot beneden, tussen vlieringen en kelders. In schoorstenen ook. We weten het niet.
Later vroegen we het een ervaren metselaar. Hetzelfde antwoord en: je kunt het hele blok steen voor steen afbreken en nog niets vinden. Er zijn luchtstromingen. Dat laatste klopt, er is ook een tocht in de woonkamer, je voelt het op maar één plek terwijl we met de verbouwing alles hebben nagelopen, dubbel glas, enzovoorts. Wonderlijke dingen zijn dat.
Enfin.
We hadden geen last van de luchtjes, het enige nadeel was dat we trek kregen en zelf ook aan het bakken sloegen.
Als variant op het gezegde: zien eten doet eten.
==

Geen categorie

Weergoden

Ondanks de regen was het zacht. Ook de druppels voelden zacht, het was niet erg ’n beetje nat te worden.Vanaf de ene winkel naar de andere was het nog steeds zacht, de jas kon los.
Als laatste de supermarkt, toen ik van daar naar buiten kwam regende het pas echt.
Mijmerend over de herfst en de weergoden stapte ik stevig door, haast niets voelend van natte pieken en voeten. Ik had het te druk met denken over die goden. Welke dat waren behalve Pluto zocht ik op maar stuitte op een blogger die het al veel eerder beschreven had op een heel leuke manier.
https://groninganus.wordpress.com/2005/08/03/weergoden/
Wat zou ik dan nog toevoegen.
==

aap·gorilla

Typisch, dacht hij…

Gorilla liep door de stad. Hij had het koud en dook dieper in zijn vacht.
Rondkijkend wandelde hij door de drukke straten, op zoek naar een bos. Hier en daar zag hij wel iets wat er op leek maar het was ook daar te druk, bovendien stonk het er naar wiet.
Zonder jas viel hij nogal op. Mensen keken hem na, hoofdschuddend om zoveel domheid en dat in oktober. Een klein jochie bood hem een vest. Dat wees hij af  evenals de muts van een oude vrouw,  het mens zag er zelf al zo koud uit.
Toen het donker werd en de de meeste mensen oplosten zag hij een huis zonder licht en met een grote tuin. Stilletjes klom hij over het hek, snoof  -geen hond-  en zocht zich een dikbebladerde boom. Opgelucht klom hij op een precies passende brede tak, strekte zich uit en sloot de ogen.
Dan porde iets in zijn zij: ‘goeie boom hé?’
‘Huh? Wie ben jij?’
‘Een andere aap.’
‘Aha. Nou, welterusten.’
‘Truste.’
Typisch, dacht hij toen hij bijna sliep, hoe ver je ook gaat, je komt altijd een bekende tegen.

Brein·hersens

Dat moeizaam-werkende  brein.

hersenen2brain-2749313__340
Er zit iets in mijn hoofd, een idee dat ik niet te pakken krijg.
Een verhaaltje, of was het alleen de gedachte?
Zijn de hersenen zo moeilijk te te bewegwijzeren? Hoeveel paadjes zitten er eigenlijk in? Wanneer je er een plaatje van ziet denk je aan een slordige bos saucijzen maar in je eigen hoofd verwacht je links en rechts uit elkaar te kunnen houden.
Niet dus.
Veel dingen raken weer kwijt, blijkbaar komen er teveel onderwerpen op.
Maar met die vragen heb ik het idee nog niet terug.
Misschien dacht ik aan de SBS-dansmarathon of aan de doodgestoken Engelse politicus. Het groeiende aantal zieke bedreigingen via twitter. De opvang van Syriërs die een  behoorlijk bed mogen verwachten. Of is het de tandartsafspraak voor dinsdag? Is daar een verhaaltje van te maken? En hoe de tandarts uit te beelden, het is zo’n in-sympathieke man.
Je ziet dat ik zoek.
Daarom ga ik naar bed, slapende vind ik misschien de juiste afslag.
In dromen is immers alles mogelijk.
=
ps
het plaatje is niet van mijn hersenen.
=

sterren·sterrenbeelden

Over sterren

We weten alles over ons eigen sterrenbeeld en misschien ook over die van de familieleden.
De Dierenriem   is algemeen bekend
In werkelijkheid zijn er meer dan tachtig, zie de Link
Je vindt hierin ook de namen terug van de Chinese sterrendieren, alles samen teveel om op te noemen.
Hoe kom ik hier op?
Ik keek naar de avondlucht en zag alleen grijs en donkergrijs. Hier en daar een randje grijswit.
Toen dacht ik aan pixabay en zocht.
En daar zijn ze. Ik moet zeggen dat ik ze nog steeds niet terugvind maar het is een mooie lucht.
sterrennight-sky-1469156__340
===
bezinning

Naar binnen kijken

denkdatingbright-1296538__340Bezinnen. Op retraite. Jezelf zoeken, ergens.
Dat is vooral mooi wanneer je gunstige toestanden aantreft.
Je bent eerlijk. Niet jaloers. Goedgeefs. Hartelijk.  Kuis. Gehoorzaam. Fatsoenlijk. En meer.
De  Tien_geboden    in jezelf verenigd.
Ja, dan wil ik ook wel naar binnen kijken.
Ik durf het niet,  alle biechtsessies ten spijt bleef mijn ziel gevlekt als een hyena, hoogstens speelde ik de brave om een plaatje van de pastoor af te troggelen. Zo een met een heilige die een aureooltje droeg. (Vergeet niet: ik was nog klein en wilde ook een kransje om mijn hoofd).
Enfin, bij het ouder worden werd ik wijzer, in ieder geval wat plaatjes betreft.
Maar een ingebouwde braafheid zette zich nooit in mijn binnenste. Niet dat ik daar onder lijd, je ziet zoveel slechte dingen waarvan je hoopt er verschoond van te blijven, daar kun je je niet tegen weren.
Denk je eens in dat je moordzuchtig bent, moet een lastige eigenschap zijn, je houdt niemand over.
Of een mensenhater. Vreselijk idee om BOE te moeten roepen tegen iedereen. Dat houd je niet vol.
Om deze en nog een paar redenen kijk in niet in mijn binnenste. Mocht ik in een retraite verzeild raken zal ik de keuken bekijken of er een frietpan aanwezig is.
Dat is lekker voor de inwendige mens.
Ook een soort binnenste.
=
regen

Regen, en regen, en…

Zomer 2008  2018  2019  2021  enzovoorts.
Dit zijn nog maar een paar van de fotootjes, terugkijkend zou je denken dat het nooit anders deed dan regenen.
Waarom de camera juist dan gebruiken?
Het is het beeld dat je ziet door ramen waarover water sliert, dat beelden vervormt. Ook de lelijke tegels horen erbij, de schutting, en soms je spiegelbeeld. Een platgeslagen bloemetje.
Bij aanhoudende regen blijf ik kijken naar het platdak, het neervallen en opspatten gaat maar door, soms veranderend in snelheid en geluid, dan wacht ik tot het water opwaait in harde wind en weer terugvalt in een rustiger ritme.
Fotograferen is niet mijn fort, ik zei het al eerder maar dat maakt niets uit, de foto’s  spreken me voldoende aan.
Het is niet anders: ik ben een regenramenfreak.
==

Geen categorie

Een restje woorden..

…  in verbrokkelde zinnen zonder enige betekenis, moeizaam geuit en met een lege blik.  Het was alles wat zij haar man te bieden had. Geloof het of niet, hij begreep de woorden die soms niet meer dan een paar letters inhielden.
Ze woonde in het verzorgingstehuis waar ook een vriend van ons een kamer had.
Elke keer als wij op bezoek waren en naar het ontspanningszaaltje gingen troffen we het stel. Zij in een rolstoel, veilig geborgd, hij bij haar zittend, naast haar, bijna tegen haar aan. Haar hand in de zijne, trok ze die weg nam hij haar arm, streelde haar haar, liet haar wat drinken en luisterde, knikte af en toe, verdrietig, toch blij dat ze nog praten kon.
Het was ontroerend en confronterend tegelijk. Je zag dat hij haar zo lang mogelijk wilde behouden maar je hield je hart vast: eens zou het stoppen. En dan?
Toen onze vriend verhuisde naar een andere afdeling waar we pas later hoorden van haar overlijden, waren we begaan maar ook een beetje opgelucht dat we het naderend einde niet hebben gezien. Harteloos, ik weet het, maar zo voelden we het.
Zoveel liefde en zoveel verdriet, al is het van onbekenden, dat doet zeer.

Door het gesprek met een vrouw wier man ongeneeslijk ziek is kwam deze herinnering boven.
Het liet me niet  los, vandaar.
Het mag ook wel eens over iets ernstigs gaan.
liefdeheart-2219356__340
==