boek

Boek vs tvprogramma.

Donker Woud, van Nicole Krauss.
Een roman vol beschouwingen, intelligent geschreven, taai maar goed om te lezen, het boeit ongewild.
Een paar citaten:
citaat Krauss 001
citaat Krause 001

Bekend, niettemin het nadenken waard. Het doet denken aan wat de ouden zeggen. Ziet er interessant uit, leuk voor een babbel met deze of gene.

Vanavond zag ik weer het programma Welkom in Containerdorp op NPO 1.
Plekken die in het leven zijn geroepen voor mensen die niet passen tussen het gewone volk.
Begrijpelijk, neem ik aan.
Hier bij kreeg ik een gevoel van medelijden. Heel erg veel meelij.
Wat de bewoners verkeerd deden/doen leek meer dan lastig gedrag.
Iets onbenoembaars.
Behept te zijn met, ja, met wat eigenlijk? Stoornissen? Karakterfouten? Aangeboren beschadigingen?
Dat weet je niet maar dit ziende zeggen me de bovengenoemde citaten niet veel meer, integendeel, je denkt hoogstens:  interessant voor de beter bedeelden, beter in welke vorm dan ook.
=

voetbal

Voetbal

Oké, Oranje is door naar de volgende ronde voor het WK 2022 in Quatar.
Op het laatste moment lukte het, hoera, dag Noorwegen.
Over het spel kan ik niets zeggen, ondanks veel jaren van meekijk-ervaring word ik geacht er niets van te snappen, laat staan er iets zinnigs over te kunnen zeggen.
Het zij zo.
Over Quatar kan ik trouwens ook niets zeggen. Wìl ik niets zeggen want ik was er nooit en wat ik weet las ik slechts hier en daar.
Dit schrijf ik als herinnering (al weer)  aan echtgenoot die, als hij er nog zou zijn,  een gat in de lucht zou springen en triomfantelijk zou zeggen: die gekke Hollanders krijgen het toch weer voor elkaar.
Zijn woordkeus. Hij was en  bleef Brabander maar leefde mee.voetbalgoalie-310371__340
=

Internet

Luie stoel?

Avond.
Lekker onderuit, beetje lezen, beetje cryptogrammen, beetje tv kijken. Koffie, thee, iets sterkers misschien.
Na een paar minuten een appje. Gezellig, ik app terug, over en weer nog een paar woordjeinternet-4463031__340s en tot volgende week.
Journaal gemist, tablet openen voor laatste nieuws.  Daarna een kort spelletje en nog een en nog ééntje.
Paar woorden puzzelen.
Laptop meldt zich.
Ziggo met aanbieding van smart Wifi pods, weg ermee. Meteen de nieuwe ziekenfondspremie bekijken en meer van dat.
Afsluiten.
Verder met lezen.
Mooi boek van Krauss.  Taai, toch interessant, ik ben al op de helft.
O jé, bijna vergeten,  nog even iets vragen, ik toets in ….

Zo gaat het niet vaak maar er zijn dagen dat ik denk: het zou je baantje maar wezen. En dan zoom ik niet eens.
Soms belt  ook nog iemand met  de oude huistelefoon.
Tja.
En toch zou ik het niet willen missen.
==

ruzie·versje

Ruzie

ruzie-2437970__340
Tis avond en koud
ik verlang naar bed
waar jij ligt, vertwijfeld,
of ik nog bij je kom.
Ik wacht tot
ik denk
dat je slaapt
kruip zachtjes
onder het dekbed.
Je houdt je stil
beweegt je niet
zo liggen we
roerloos
en wachten
op een teken van een van ons.
==
©BertieB

uitzicht

Uitzicht

Iets vrolijks wilde ik.
Tja.
Hoe vind je dat, waar moet je zoeken of kom je het vanzelf tegen, helpt een boek, muziek, waar is die lollige buurkat nou…
Bij de (oeroude) foto’s vond ik iets wat niet direct vrolijk maakte maar wel blij, door -alweer- herinneringen.
We zagen deze jonge bul, drie stuks, pal voor het huis waar we toen woonden. Jaren ’60. Ze begraasden de dijk langs de Maas. De eigenaar was enorm trots op ze, ze waren bestemd voor Argentinië en hij kwam elke dag zijn kapitaal bekijken. Hij hield van ze, zo leek het en misschien deed hij dat echt.
De beesten waren ontzagwekkend, ik begreep niet dat ze zich lieten tegenhouden door een prikkeldraadje en was een beetje huiverig, ze zouden zomaar de weg kunnen oversteken en onze ramen rammen. Lach maar, groot als ze waren zou het ze lukken.
stierkatwijk - kopie
Je ziet ook dat we een mooi uitzicht op de Maas hadden.
Vrachtscheepvaart, pont, aan de overkant ligt Mook, daar achter en hoger was Groesbeek, wakker worden en uit het raam kijken voelde als vakantie. Afkomstig zijnde uit het platte NH, je snapt het verschil.
Niets vrolijk dus, wel leuk.
Als je van stieren houdt.
=

depressief

Herinneringen spelen soms op.

rennenlandscape-78058__340
Na een suïcidepoging werd hij op tijd gered en naar de psychiatrische afdeling gebracht van een groot ziekenhuis.  Daar ging ik hem opzoeken.
Onderweg, thuis al, wapende ik me tegen de zwarte blikken en warrige uitleg, ik verwachtte ze.
Voor niets, er is geen doeltreffend wapen.
In de gezamenlijke zitkamer die zo vriendelijk mogelijk was ingericht, hing een verlammende sfeer. Schemerlampen, klimplantje, prenten, tijdschriften, goede bedoelingen leken meegetrokken in een zwaarmoedig collectief.
Hier en daar een zwijgende medepatiënt. Iemand huilde.
Luisterend naar zijn woorden, met lange tussenpauzes geuit, voelde ik -ondanks de sufheid- zijn angst die me alle troostwoorden deed inslikken. Hij zou me niet horen. Zijn wereld was gesloten.
Hij wist duidelijk te maken waarom hij de stap genomen had, ‘Ik vluchtte. Het is me niet gelukt….’
Wat te zeggen?
Ik haalde nog maar eens koffie.
==
Reageren hoeft niet, wat moet je ook antwoorden.
De hoofdpersoon – mijn broer – is al lang overleden.
Waarom of waardoor deze herinneringen opspelen weet ik niet. Misschien is het naargeestige covidnieuws de trigger, het houdt maar niet op.
Hoe dan ook.
Morgen verzin ik wat vrolijkers.
==
zelf doen

Zelf…

‘Limoncello recept‘, lees ik op een reepje papier. /met citroenen
En ‘muur witten‘.
Over limoncello las ik dat het bijzonder lekker is (want met wodka) en makkelijk te maken.
Het zal best een geslaagde combinatie zijn, ik herinner me ooms die citroentjes-met-suiker dronken. Verlekkerd smakkend.
Van zelf maken is het nooit gekomen.
schilderenpainter-2247395__340
‘Muur witten‘ is een heel andere kwestie.
Dat deed ik altijd, niet de muren maar de plafonds, een jaarlijks karwei net als behangen. Gashaarden, roken en koken maakten het noodzakelijk, je deed het gewoon.
Nu zijn het de muren die wit zijn. Als ik ze zo bekijk zijn ze het nog steeds, ongeveer, een kleurtje zou beter zijn. Zelf kwasten? Zou kunnen. Misschien. Ik denk erover na want een vakman is prijzig.
Als ik de trap erbij neem? Maar wat als ik val?
Verder denk ik liever niet.
Pfff…
Ik ga voor de limoncello.
-=