Melancholie

“Melancholie of weemoed is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.”
https://nl.wikipedia.org/wiki/Melancholie
Een serieuze omschrijving.
Heimwee naar dingen die je niet benoemen kan. Zo vertaal ik het, zo voel ik het.
Het is een ongrijpbaar verlangen naar vaagheden, soms iets moois.  Droefheid om wat je denkt te hebben gemist.
Verre muziekklanken, heiige zomeravonden, Parijse musettes, sneeuw, zijn een paar voorbeelden. Het kan ook gaan om prozaïscher onderwerpen als sporten, bergbeklimmen, noem maar op.
Meestal een vermoeiend terugdenken aan nooit-beleefd geluk.
Melancholie, het klinkt romantisch,  in werkelijkheid is het een ongemakkelijke eigenschap die je beter zo snel mogelijk kunt kwijtraken. Het raakt aan verlies van een dierbare, ook dat kan een onvervulbaar heimwee opleveren waar je uit moet zien te komen .
Het is niet zomaar het trekje van een dromerig kind, je kunt er niets aan doen, het overvalt je.
Een weblog is in dat geval een nuttig instrument: je kunt er over bloggen.
Een onderwerp bij de hand en meteen een logje gevuld.
Soms is een  ongemak handig.

‘Woede’, eindelijk uit.

Boekenweekgeschenk  2001.
Nu pas kwam ik er toe het te lezen. En deed er lang over, het was me onmogelijk achter elkaar door te gaan  gezien de uitgebreide schrijfstijl die Rushdie hanteert.  Denk aan uit-elkaar-getrokken situaties en gedachtengangen.
Volgens een criticus (Max Pam) was het een misgreep, ‘het boekenweekgeschenk is bedoeld om niet-lezers aan het lezen te krijgen.‘  Dat zal met dit boek niet  lukken, het is een pil van 253 bladzijden die je volle aandacht nodig heeft.
Het duurt even voor je aan de bron van de woede toekomt en uiteindelijk vraag je je af of er een dergelijk omvangrijk werk voor nodig was als verklaring. Van deze roman  hadden er twee  gemaakt kunnen worden.
Niettemin is het een origineel verhaal, een geduldige leesverslaafde zal er misschien van smullen.
Voor de inhoud hieronder een paar reviews.

https://www.maxpam.nl/archief/Rushdie.html  (Deze recensie is lang)

‘een caleidoscopische roman die een actueel portret schetst van een leven aan het begin van het derde millennium, van een wereldstad in een tijd van schijnbaar eindeloze welvaart, die paradoxaal ook een tijd is van dorheid in het dagelijkse bestaan van veel mensen.’
Biblion recensie

Het verhaal van Malik Solanka, een historicus die een moeizaam huwelijk ontvlucht door zich in New York te vestigen waar hij zich bezighoudt met zijn hobby: poppen maken. Hij blijkt het slachtoffer te zijn van seksueel misbruik door zijn vader, die hem dwong een meisje te zijn en hem oraal te bevredigen.
Tweedehands christelijke boeken.

Kweekvlees

Wat is het?
Kweekvlees is vlees dat in een laboratorium gekweekt wordt. De productie begint met het nemen van een aantal cellen van een dier van waaruit het vlees wordt gekweekt.
Uitgebreider bij wikipedia

Het is diervriendelijk, spaart het milieu,  misschien is het ook gezond. Het zou honger de wereld uit helpen. Veel voordelen, het proberen waard en hopen dat het smaakt.
Maar die naam, het klinkt zo, eh, smerig. Zeg het een paar keer hardop en langzaam: k-w-e-e-k-v-l-e-e-s.
Als leek krijg je  visioenen van schimmelige en blubberende substanties in glazen bakjes, en bunsenbranders die godeetwat verhitten, echt vee zou zich doodschamen voor zulke imitatie.
Zou het weerzin zijn omdat ik graag een lap vlees eet?  2 à 3 Keer per maand permitteer ik me een stukje rundvlees, een enkele maal kip. En daar geniet ik zo van dat ik nooit helemáál vegetarisch zal worden, uitgaande van de gedachte dat ik alvast de halve veestapel redt.
Nu denk ik aan genetische manipulatie en krijg een lumineus idee: een koe, bestaand uit louter biefstuk en entrecote. Fantastisch, als veeboer loop je likkebaardend door de stal, jammm. Op natuurlijke wijze geteelt. Great!
Nou ja, bijna.
Helaas, het zal niet mogelijk zijn, bovendien kun je er donder op zeggen dat er veediefstallen komen, zonder John Wayne of Arendsoog om ze op te lossen, dat wordt een pan.
Kijk, met kweekbakken heb je die zorgen niet.
Het wordt al met al een problematische keuze, kweek of koe.
Wie weet verkiest men over een paar jaar een braadlap van olifanten of panda’s, dan wordt het nog moeilijker.
Voorlopig houd ik het bij riblap van de slager. (niet de zijne).

Extra link uit Trouw 
https://www.trouw.nl/opinie/gooi-het-roer-om-kies-voor-kweekvlees~a3cb3173/

 

Druiven en merels

De druiven zijn rijp.
Prachtig en verleidelijk hangen ze in kleine en grote trossen, bedauwd en van dat bijzondere blauw. Druivenblauw.
Ik eet ze als ontbijt, lunch, diner en als tussendoortjes. En ben niet de enige die dat lekkers  waardeert.
Plukken blijkt een ingewikkelde bezigheid doordat ik de opbrengst met vogels -meest merels- moet delen.
Dan sta je met je hoofd tussen de bladeren, schaar in de aanslag, vergiet eronder,  en je voelt dat je gadegeslagen wordt. Je dekt je in en houdt je stil, slechts je ogen loeren van links naar rechts en zoveel mogelijk naar boven en beneden en jawel, plotseling staart een vinnige kraaloog terug, in gelijke mate wantrouwend, bang dat hem de beste vruchten door de neus geboord worden.
Ik versaag niet en doe een knip met de schaar; de merel neemt een snaai met zijn snavel.
We loeren. Knip-snaai. Knip-snaai.
Opnieuw loer ik, hij ook. Knipknip. Snaaisnaaisnaai.
Verrek, hij meer dan ik, ik hoor het aan het bladergeritsel. Wacht maar, knipknipknipknip, dat zal hem leren.
Stilte.
Ineens: snaaisnaaisnaaisnaai, en voor ik kan antwoorden schatert het beest de klimop uit, pitjes achter zich aan strooiend. Daar gaan mijn ontbijt en andere maaltijden.
De lelijke dief.

Hongerrijm

In een kruidenierse winkel
tussen wortelen en brood
loopt een arme lightversedichter
wiens talent, niet al te groot,
zich zo graag zou onderhouden
met een poezie-genoot.

Waarom zoekt die verzenmaker
juist bij mik en rode kroot?
Wel, t’is de honger die hem aanstuurt
betere dichtersvrienden noodt.
Hij droomt nog enkel voedselrijmen
en huivert voor een armoedood.

Hofperikelen (herzien)

 

Adam en Eva zijn in een crisis beland.
‘Ik vind er niks meer aan,’ moppert zij. ‘De fut is er uit. Geen vrijheid meer, en al die warme kleren aan je lijf.’
Adam zucht spijtig.  ‘Ik had het me ook anders voorgesteld.’
Eva schiet uit haar slof.
‘Ja dat snap ik. Alleen maar in de tuin blijven hangen, de hele dag verstoppertje spelen achter je vijgenblaadje, veel meer had je niet in je hoofd.’
Uitdagend kijkt ze naar hem.
‘Wat wil je dan, vrouw?  Je hebt toch zelf die appel aangenomen?’
‘Ja zeg, als je geen risico durft te nemen gebeurt er nooit wat. Dat zou jij niet gedaan hebben, hè schat?’ Giftig. ‘Maar jij zou ook niet benaderd zijn, de braafheid stond op je gezicht te lezen. Nog steeds, trouwens.’
Adam denkt na.
Dan zegt hij ‘maar jouw risico is wel de oorzaak van het leven zoals het nu is.’
Opnieuw vliegt Eva op. ‘Allicht, als ik in mijn eentje de appels uit het vuur moet halen. En wie at er graag van mee? Jij toch zeker!’
‘Nou, graag, graag, het is dat jij zo aandrong.’
‘Slappeling.’
Adam kijkt naar haar, hoort haar scherpe tong. Hij moet iets doen.
Verzoenend biedt hij aan. ‘Zal ik vanavond voor het eten zorgen? Kaarsjes erbij…’
Eva haalt onwillig haar schouders op.
‘Toe lief,  ik heb wel zin in ribstuk…’

Paradijs in de achtertuin

‘De hof van Eden, gewoon bij je thuis. Zalig…‘ was de reactie van
matroos Beek op het vorige stukje.

Ze brengt me er bijna toe het als een echt paradijsje te beschouwen.

Voor de Boom van Kennis staat de druivenklimop model als het goede, de datura voor het kwaad. De tuinslang -een echte is te griezelig- wijst naar een doornappel die ik negeer, als deugdzame vrouw geniet ik ook zonder zonde en kleren heb ik toch al aan. Er zijn nog een paar buren thuis met wie ik rekening moet houden, ik denk niet dat ze me geloven als ik uitleg voor Eva te spelen.
Lustig ga ik door met druiven eten en bloemen plukken en pootjebaden in de vijver, almaar god prijzend met zoet geneurie.
Geloven in heilige onschuld.

Bijna, zei ik al.
Zonder Adam is er niets aan.