Foto

“Er moet een persoonlijk fotootje komen op je weblog, dat vinden de lezers leuk”
Misschien is dat zo. Maar er kleven ook nadelen aan, heb ik dat niet al eerder uitgelegd?
Hij kan te onaantrekkelijk zijn waardoor de aanstormende lezer onmiddellijk verder zapt: zal de rest ook wel niks zijn.
Hij kan te mooi zijn, waardoor een bladeraar niet meer aan lezen toekomt en zwijmelend de tekst vergeet.
Hij kan te oud zijn, waardoor enerzijds lezers onder de negentig afhaken en anderzijds de eeuwelingen zich gaan verlekkeren op een manier die gevaarlijk is voor hun gezondheid.
Hij kan te jong zijn waardoor de gedachte aan een kleuterschool opkomt.
Hij kan te blond zijn waardoor een bijnalezer denkt een stom stuk onder ogen te krijgen.
Hij kan te, ja, hij van alles te zijn en daarom begin ik er niet aan.

Wat we zagen

Skyline↓ van de druivenklimop. Vaak sta ik er vanuit de achterdeur naar te turen en geniet, kijker op zijn scherpst.

Een zijtak↓ van de klimop. Zoals U ziet wordt het silhouet onderbroken door een paar hoge stokreuzen. Wie, vroegen een paar mensen zich af, heeft dit goedgekeurd en nog wel zonder inspraak? Zonde dat de situatie verandert, het was toch goed zoals het was??
Tja.

Opvallendste bezienswaardigheid↓ in Burgers’ Zoo. Trok weinig bekijks, blijkbaar het protesteren niet waard.

Fotograferen. Het resultaat valt soms tegen.


Het is best moeilijk. Wat ik opneem zijn meestal beelden die me ineens treffen; grappig, mooi, roerend, opvallend. Dat zijn vaak plaatjes die alleen voor onszelf interessant zijn en het geeft niet dat ze ondeskundig zijn. Als we de situatie maar herkennen.
De rest, tja.
Bijgaande↓ foto’s laten zien hoe moeilijk het is.

De lucht rondom de zonsondergang was in werkelijkheid vuurrood, daarom viel het me op.  Hier echter ziet het er  heel anders uit, ook was het nog niet donker al suggereert de foto dat. Hulpmiddelen maken het er niet beter op.
De hond vooraan keek me zo schattig trouwhartig aan dat ik naar de (ouderwetse) camera greep maar zie het hopeloze resultaat;  hij lijkt niet op de tweede en derde foto waarop hij redelijk realistisch te zien is.

Naturel dan wel artistiek fotograferen, dat moet een extra gen zijn.
Een neef doet het ook, beroepsmatig. Ik kom niet eens in de buurt van zijn foto’s en durf haast niet te denken dat we familie zijn.
Maar ja, klungels moeten er ook zijn, dan vallen de deskundigen des te meer op.

Vanmiddag had ik het druk


Verbeterde selfie willen maken, uren voor de spiegel staan hannesen met kam en toilettas, en dan de camera achterstevoren houden,  wat een vertoning. Toevallig stond ik nog steeds voor die spiegel zodat er in ieder geval beeld is.
Mijn moeder zou haast terugkomen om me te berispen: dat krijg je er nou van, ijdeltuit die je bent. Ach ja.
Hij is nog nog wazig ook.
Achteraf ben ik blij, ongerechtigheden zijn nu minder duidelijk.
En er om kunnen lachen is ook wat waard.

Het oog van de camera


Is het de lens die de dingen scherper ziet dan een mensenoog?

Zo vaak valt het me op, het verschil tussen mijn blik en die van de camera. Dat verschil valt niet te ontkennen, je ziet het bij het bekijken van foto’s waarop veel meer te zien is dan je voor ogen had tijdens het fotograferen.

Het is ontmoedigend. Denk je een mooie selfie te maken, blijkt het er een waar je ongenadig op je rimpels wordt afgerekend.

Een getalenteerd fotograaf heeft waarschijnlijk die scherpe blik waardoor hij/zij de betere foto’s maakt die hem/haar tot een kunstenaar bestempelt.

Als liefhebberende rommel je maar wat aan en verwijder je de resultaten.
Want ijdelheid blijft.