‘Er brult alleen de kop’

Een uitdrukking die ik als jonge moeder voor het eerst hoorde maar schoonmoeder in de lach deed schieten. Zij kende het van haar eigen kindertijd, het was dus erg ouderwets.

Het werd gezegd van hardhuilende kleine kinderen of babies en misschien werd het elders ook zo genoemd.
Zolang er geen duidelijke aanleiding toe was, was aandacht niet nodig:
‘Er brult niks dan de kop’. (brullen is Oost-Brabants voor huilen).
Ik keek er vreemd tegenaan.
Maar die kinderen leerden misschien veel vlugger te gehoorzamen dan de latere generaties.
Wie zal het zeggen. Die brullende kinderen?

Advertenties

Zelfkapster, 11 jaar

Paardestaart en pony, het was een kapsel van veel meisjes.
Wat me stoorde was de pony die nooit bleef zitten zoals ik wilde dus knipte ik hem zelf, voorzichtig, netjes rond.
Zo trots als een pauw liep ik door het huis.
Er was weinig bewondering voor mijn kappersactie, de een na de andere zus bekeek me en en smoorde een grijns.
Iemand had een camera en ondanks de commentaren ging ik er extra-mooi voor zitten.
Het lukte niet zo goed door dat gelach,  anders had ik er wel beter uitgezien.  Zo verdedigde ik me.
Wat onze kinderen zeiden loog er ook niet om: ‘Ieieieieiew, dat kapseltje...’

Kind


Opstaan, rekken, gapend aan de thee
niets bijzonders je doet mee
met de saaiheid elke dag.
Daarmee stopte ik op slag
trok de theepot aan zijn oor
en hij riep ‘au’, de kletsmajoor
ik kookte pap met modderkluiten
aan de schoenen, ging naar buiten
voor een smeerbeurt van de kat
sneed een stuk brie van de mat
die nu te klein is voor de voeten
geeft niets want de zachte zoete
broodjes die ik bakte
en daarmee terrein aftakte
deden me’t genot beseffen
dat niet is te overtreffen.
Vandaag doe ik mijn eigen zin
Vandaag ben ik de koningin.