Blogonderwerpen

Voor me ligt een  schrijfblok met ruitjes, een iets grotere met lijnen en een met blanco blad.
De meeste zijn beschreven en bekrast.
Sommige woorden en zinnen zijn onderstreept,  andere doorgehaald.
Naast mijn vaste luie stoel  ligt een halfvol schrift en dito oude agenda.
Op de keukentafel hetzelfde evenals op het nachtkastje.
Dan kun je vooruit, zou je denken,  schrijfstof in veelvoud.
Maar ik heb iets handigers bedacht.
Als ik nou es foto’s maak van al die blaadjes, en ze hier afdruk? Telkens een of twee of drie stuks?
Dan kan de volger ze zelf lezen. En hoef ik niets meer te verzinnen.
Wereldidee. Ik ben benieuwd naar aanvullingen.
Te beginnen met een klein voorbeeld:

Terugkerend probleem

Daar zit ik mee.
Het is niet vreselijk groot hoor,  gewoon een moeilijkheidje.
Zo’n dingetje waar je af en toe tegenaan kijkt.
Wat je probeert te ontlopen maar dat vaak terugkomt.
En waarover je dan nadenkt: is flink worden echt zo moeilijk?
Je wilt er niet over zeuren, stipt het alleen maar even aan.
Maar wat je ook besluit, het steekt na verloop van tijd toch weer de kop op.
En dan zit je wéér met dat vervelende vraagstuk.
Dat niet vreselijk groot is maar waar je dan opnieuw tegenaan hikt.
En tegen de weegschaal.
Weekendboodschappen…
–

ps

Beter geen plaatjes.
==

De stoel

Het huis was niet groot.
De bewoners leerden zich te voegen naar de geboden ruimte.  Aan tafel had elk gezinslid een vaste plaats.
Tot op een dag een verandering plaats vond.  Een nogal ingrijpende.
Er kwam een  extra stoel, een spiksplinternieuwe.
Een heuse rookstoel met dikke kussens en verstelbare rugleuning, waarin men zalig achteroverleunde en de kleintjes met zijn tweeën tegelijk in pasten. Er moest een bijzettafel voor verdwijnen maar het was geen punt.
Hij stond er gezellig,  lekker naast de kachel.

De vader had er geen behoefte aan, hij zat liever aan tafel met de krant.
De moeder genoot er ’s middags een uurtje van, kon ze uitrusten en nieuwe krachten opdoen met een dutje.
Na schooltijd zaten er  af en toe een paar kinderen in als ze niet buiten speelden.
`s Avonds zat de grote zoon er in te lezen, hij viel in slaap tot het bedtijd was. Daarna zat afwisselend de ene zus na de andere erin tot ze naar boven vertrokken.
En dan ging de moeder er alsnog een poosje in zitten om,  zoals ze het noemde, nog even te genieten van de stilte.

Tot ook zij naar bed ging.
De stoel had zich gevoegd naar de beschikbare ruimte en tegelijk naar het gezin.
===

Theegezeur

Denkend aan van alles en aan mijn geheime superheld met vrienden voor wie ik graag spannende thee zet terwijl ik  eet om gezond te blijven zit ik het liefst in mijn luie stoel om een boek te lezen.
—
De volgende theezakjes gaan regelrecht de afvalbak in.
===

Nonsens

Het Engelse woord hiervoor is bijna hetzelfde: nonsense.

De gedachte aan de Amerikaanse president bracht iemand op het idee van dit woord een letter te veranderen en er ‘donsense‘ van te maken, verbastering van zijn voornaam Donald.
Knappe woordspeling.  🙂
Het gehele artikel staat in de NRC van zaterdag jl  op de pagina lezersbrieven
In het kort: