Bonenherinnering

Er stond een vergeten blik bruine bonen in de kelder.
Ooit verkeerd gekocht, lang bewaard, uiteindelijk toch maar geopend en er iets eetbaars van gemaakt.
Hoopte ik.
Lang geleden aten we het wel eens, met een stroopsaus en boter en weet ik veel. Lekker zoet.
Alleen die bonen… als kind zat ik te koren boven mijn bord en probeerde de saus tussen de bonen uit te vissen.  Mocht niet,  die waren juist zo voedzaam en moesten op.
Nu het blik er toch was,  wilde ik het eens proberen. Of het echt zo vies smaakte, of dat  het  aan mij lag.
Dus maakte ik er werk van. Met uitgebakken spekkies en appelstroop, boter en basilicum en zo,  het rook heerlijk.
De uitgelekte bonen er bij. Ik trok wit weg bij de herin nering maar zette door. Roerde alles goed en schepte een bordje op.
En proefde.
Er was niets veranderd, ze waren nog steeds vies,  smaakten afgrijselijk en bedierven de lekkere saus. Zelfs mijn bord  trok een gezicht.
Toen heb ik ze aan de kliko gevoerd.
=====