Magnetron weigert.

Stekker en stopcontact bekeken.
Ook van binnen,  mijn hoofd paste er bijna in.
Alle knoppen geprobeerd.
Schotel eruit gehaald en weer teruggezet.
Heen en weer geschud, voor zover dat ging met het lompe gevaarte.
Toegesproken,
liefjes → neutraal → dwingend → dreigend.
Aangekeken op dezelfde manier.
Hij blijft weigeren.
Morgen haal ik de buurman erbij, als hij het ook niet weet gaat het apparaat eruit.
Wat denkt het ding wel…  arme oude vrouwtjes te mogen pesten?
–
Vandaag had ik geen verhaaltjesonderwerp, ik dacht alleen aan die narrige, dwarskoppige, chagrijnige,  ellendige magnetron.
==

Godus.

Deze keer een shortstory uit 2017.  Sla het gerust over als je het herkent.

Er leefde eens een Riesenschnauzer genaamd Godus die  een eigenaardige maar levendige hobby had: hij beheerde een vlooiencircus.
Achter zijn rechteroor woonden de artiesten, onder zijn linkeroksel bewaarde hij de attributen. Springtouwen en zo. Op deze manier hield hij het spul onder controle.
Bij voldoende publiek hees hij het hele circus op zijn rug en daar vertoonden de vlooien hun kunsten.
Het moet gezegd, ze waren goed. Geen andere vlo sprong ooit zo hoog en hun pyramide-opbouw was werkelijk adembenemend.
—
Op zekere dag vermoordde zijn baas alle deelnemers, knipte de touwen weg  en toen was het gedaan met Godus’  hobby.
Hij wilde geen nieuwe meer en schurkte zich in zijn lot.
=

Topje

Naar een idee van Geesje  (Mijn Gedachten

–

Viel niet mee maar ik kreeg het voor elkaar.
Scharnieren aangedraaid, kastplanken op maat gezaagd, ophanghaken aangebracht,  heen en weer geschoven met spijkerbakken en boormachine.
Het duurde weliswaar wat lang en het was zoeken naar welke stuk gereedschap bij welk onderdeel van de klus hoorde maar het lukte.
Tevreden zette ik een paar dingen in de grondverf.
Daarna in de echte verf en deed er voor alle zekerheid nog een laklaag overheen
Tot ik zag dat er een plank scheef hing.
Verdorie, geërgerd  nam ik de hamer, sloeg zo hard ik kon en …
…hield een halve duim over.
====