Verhaaltje

De 9e WE-uitdaging van Geesje, voor november, zonder het betreffende woord te noemen,kreeg als thema: Woestijnzand
=====
=====
Klaas Vaak had het druk sinds grote gezinnen in de mode waren.
Hoewel hij zijn werk met plezier deed was het hem een beetje teveel geworden.
Al die extra kinderen, ze hadden nu eenmaal slaap nodig.
Hij zinde op een verbetering van zijn werkwijze maar hoe?
Automatiseren was misschien een optie, wat voor machine zou er voor nodig zijn? Hij probeerde het zich voor te stellen maar kwam niet verder dan robotjes en kreeg een andere inval: een assistent. Gewoon een zandstrooihulp.
‘Fantastisch idee al zeg ik het zelf,’ mompelde hij. ‘iemand van vlees en bloed met gevoel voor  kinderdromen…’
Hij maakte er onmiddellijk werk van.
Via het Arbeidsbureau zocht hij een meisje en een jongen uit, beiden met een sympathieke oogopslag en een helder brein zodat hij verzekerd was van serieuze krachten.
Hij leerde ze het slaapzand exact in de kinderoogjes te strooien met de fijnste bewegingen en prevelementjes, eventueel een aaitje over de wangen toe te voegen en een gelispeld ‘Goedenacht’.
Het ging prima.
Nu was hij elke avond op tijd klaar en de assistenten waren tevreden.
Maar ach.
Ongewild sloop er een foutje in het jongerenwerk.
Bij het vullen van de slaapzandzakken waren ze een beetje ongeduldig en gebruikten het verkeerde strooisel.
–
De kinderen droomden van chagrijnige kamelen en karavanen. Van mannen in lange jurken en droogte en hitte, ze werden uitgeput wakker waarna ze traag naar de badkamers sjokten.
Was niet zo erg maar de volgende nacht overkwam het ze wéér. En weer. En weer…
Wereldwijd kwamen er klachten, er werden EEG’s afgenomen en moeders hielden hun vermoeide kinderen wakker met lieve verhaaltjes.
Klaas zelf vond tenslotte de oorzaak en maakte korte metten:
de eerste maand alleen zand, vermengd met zoete geuren en lieflijke bloemetjes, aangevuld met droomstof.
Het hielp.
Na een paar maanden was alles weer in orde en waren de hulpen wijzer.
==