Leeghoofd

Bij het opruimen van oud papier kom ik een stuk krant tegen dat ik niet herken.
Nieuwsgierig sla ik het open en blader. Vreemd, niet gelezen.
Het blijkt een katern uit de afgelopen week.
Gewoonlijk lees ik bijna alles, op zijn minst bekijk ik de dingen vluchtig maar dit dus niet.
Een raadsel.
Geen ramp maar het wringt een beetje.

Let ik niet goed meer op?
Vermindert de interesse?
Gaan de ogen achteruit?
Word ik onverschillig?
Krijg ik een strooien kop?
Wat ontgaat me (ongeweten) nog meer?
–
Nu herinner ik me ook dat sommige cryptogramvragen  moeilijker worden en dat ik wel eens betekenissen vergeet.
‘Dat had ik altijd al’  roep ik dan.
Of  ‘hierover praat niemand dus slijt het eruit.’
Van die smoesjes.
Tja.
Dat krijg je dus op zekere leeftijd.
Niets aan te doen.
—