Wit

Vanmorgen bij het opstaan zagen we de wereld door een verzachtend waas,  wit en half-doorschijnend , ik riep bijna hardop ‘sneeuw, wat ben je mooi, ik hou van jou ondanks de kou…’ en vergat het narrige vers over die onderweegse winter.
Tot zover mijn idyllische gedachte.
Eer we een paar uur verder waren was het waas vertrokken.
Jammer.
Ik denk er over om spierwitte tuintegels te nemen, beter nog: de bestaande te verven.
Dat stel ik me voor.
Het zijn oude grindtegels, die zullen in het wit vast heel echt lijken,  met brokkelige randen en  bobbeltjes en zo. Hier en daar wat versleten mos of een bevroren wurm.
Op saaie winterdagen kan ik dan genieten van het wintergevoel met opnieuw die idyllische gedachten. Passend geluid erbij.
Goed idee.
Aan de slag dan maar?
Nou nee,  even laten betijen, wie weet denk ik er morgen anders over.