Verhaal met de woorden parkeerplaats-tekens-speer.
Naar een idee van coach Bert
Naar een idee van coach Bert
==
Liefkozend bekeek Evan de speer.
Weliswaar een oude, zéér oud zelfs, voor hem voelde het als nieuw.
Jammer dat grootvader overleed maar geweldig dat hij de speer per se aan hem wilde nalaten.
Hij richtte hem zoals hij dacht dat de oude volken het deden: hand op schouderhoogte, elleboog recht naar beneden, kneep één oog dicht en tuurde naar, waarnaar eigenlijk?
‘Hé joch, hou je een beetje in,’ klonk het plotseling achter hem. Verschrikt draaide hij zich om en keek een lachende man in het gezicht. Vuurrood liet hij zijn arm zakken. ‘Sorry meneer…’ mompelde hij.
‘Geeft niks hoor, als je maar uitkijkt’ , de man stapte in zijn auto en reed weg.
Evan keek de parkeerplaats links en rechts af, er stonden weinig andere wagens, goddank, hij had dus niet voor iedereen te kijk gestaan. Hij nam de speer mee de auto in en, wachtend op zijn vader, fantaseerde hij over de kracht van het wapen, dacht aan spannende boeken en verhalen, zag zichzelf als strijder tegen onrecht of vechten om een prinses. Hij herinnerde zich dat opa iets losliet over extra krachten en verbeeldde zich dat de speer gloeide. Als vanzelf gleed zijn hand over het scherpe blad en voelde iets hobbeligs, hij keek en zag dat er iets in gekerfd was.
Geen letters, eerder gekrabbel, wat zou er staan?
Hij hoopte op herkenbare tekens die hij op kon zoeken in het geschiedenisboek.
‘Ziezo, we kunnen naar huis’. Zijn vader was ingestapt.
‘Je was verdiept in de speer, zag ik. Zullen we hem eens goed bekijken straks? Er liggen nog wat oude boeken van opa, die geloofde dat ergens een beschrijving van dit wapen stond, van de originele eigenaar. Maar dat kan ik me niet voorstellen.’
‘Echt?’ vroeg Evan.
Hij streek nog eens over het blad, zag zich weer vechten, voelde de hitte van een strijd…..
je wist maar nooit….
=
Weliswaar een oude, zéér oud zelfs, voor hem voelde het als nieuw.
Jammer dat grootvader overleed maar geweldig dat hij de speer per se aan hem wilde nalaten.
Hij richtte hem zoals hij dacht dat de oude volken het deden: hand op schouderhoogte, elleboog recht naar beneden, kneep één oog dicht en tuurde naar, waarnaar eigenlijk?
‘Hé joch, hou je een beetje in,’ klonk het plotseling achter hem. Verschrikt draaide hij zich om en keek een lachende man in het gezicht. Vuurrood liet hij zijn arm zakken. ‘Sorry meneer…’ mompelde hij.
‘Geeft niks hoor, als je maar uitkijkt’ , de man stapte in zijn auto en reed weg.
Evan keek de parkeerplaats links en rechts af, er stonden weinig andere wagens, goddank, hij had dus niet voor iedereen te kijk gestaan. Hij nam de speer mee de auto in en, wachtend op zijn vader, fantaseerde hij over de kracht van het wapen, dacht aan spannende boeken en verhalen, zag zichzelf als strijder tegen onrecht of vechten om een prinses. Hij herinnerde zich dat opa iets losliet over extra krachten en verbeeldde zich dat de speer gloeide. Als vanzelf gleed zijn hand over het scherpe blad en voelde iets hobbeligs, hij keek en zag dat er iets in gekerfd was.
Geen letters, eerder gekrabbel, wat zou er staan?
Hij hoopte op herkenbare tekens die hij op kon zoeken in het geschiedenisboek.
‘Ziezo, we kunnen naar huis’. Zijn vader was ingestapt.
‘Je was verdiept in de speer, zag ik. Zullen we hem eens goed bekijken straks? Er liggen nog wat oude boeken van opa, die geloofde dat ergens een beschrijving van dit wapen stond, van de originele eigenaar. Maar dat kan ik me niet voorstellen.’
‘Echt?’ vroeg Evan.
Hij streek nog eens over het blad, zag zich weer vechten, voelde de hitte van een strijd…..
je wist maar nooit….
=
BERTJENS 