Die goeie ouwe Asus

Vanavond wilde ik hem definitief aan de kant zetten. Nog één keer proberen, dacht ik en zette hem aan.
Hij gehoorzaamde onmiddellijk, ongelooflijk, bijna zou ik hem omhelsd hebben van opluchting. In plaats daarvan liet ik de antivirusscanner op hem los maar hij nam het me niet kwalijk.
Uiteindelijk kwamen alle programma’s tevoorschijn et voilà, we zijn weer herenigd.
Toch weet ik nog steeds niet wat hem deed besluiten op zwart te gaan en daar vijf dagen te blijven, doof voor alle noodgrepen die ik toepaste.
Hopelijk was het  geen voorproefje van een blijvende zwartheid.
Liever beschouw ik het als een retraite. Wanneer computers ons echt eens vervangen doen ze er verstandig aan mensen’s gewoonten aan te leren, dat snappen ze nu al.
Misschien maken ze ooit een eigen gebed.
-Lieve Heer,
ik dank U voor de smeer
en de fijne garagesfeer-
Alleen mijn Asus moet daar buiten blijven, hij is meer geschikt als model voor mijn bureau.
Of hij het snapt is de vraag.

Advertenties

Een vlieg in de winter

Er zat een vlieg in de slaapkamer. Zo een die je meestal in de zomer ziet, diepzwart met een fluwelig rompje en minipootjes.

Vanmorgen werd ik wakker en knipte de lamp aan. Toen zag ik hem, op het nachtkastje. Ik keek naar hem. We knipperden niet, bleven doodstil wachten tot de ander begon. Het duurde lang, tè lang.
‘Ga weg,’ zei ik, ‘ga naar je moeder’ want hij was klein voor zijn leeftijd.Misschien gekrompen tijdens het verdwalen.
Hij bleef zitten.
Ik zette het raam open en wapperde om hem weg te sturen.
Hij ging niet.
Toen nam ik een tissue om hem voorzichtig op te pakken en uit te laten.
Hij was dood. Ja, zo kan ik het ook zonder te knipperen.