Een gelijkgestemde ziel

Al zo lang was ik er naar op zoek dat ik me afvroeg of hij bestond.  De echte ziel, niet eentje met dezelfde smaak voor dingen
Ik zocht overal, nergens vond ik iets herkenbaars.
Eenmaal dacht ik op Internet een toonhoogte te herkennen maar het was de ruis van een vluchtig virus.
Uiteindelijk hield ik er mee op.
Want waarom kan ik hem niet vinden?  Omdat het waar is dat geen twee mensen eender zijn al is het nauwelijks voor te stellen met zo’n massa volk van wie er weinig uitblinken in originaliteit.
En toch geloof ik het omdat ik het wìl geloven, immers, het idee dat je absoluut uniek bent is egostrelend. Een fascinerende gedachte: jij, jij, jij en ik hebben ieder onze eigen waarden en de andere miljarden mensen ook; het gezegde ‘zoveel hoofden, zoveel zinnen’ krijgt  ineens een duizelingwekkende lading.
Al typende heb ik mezelf overtuigd.
En daarom  zoek ik niet meer.