Etna goes for a walk

De vulkaan schijnt langzaamaan naar de kust te schuifelen.  standaard.be/
Geoloog John Murray is aan het meten geslagen en ziet een vooruitgang van 14 mm per jaar. Wij maken de duik niet meer mee maar het is bijzonder.
De trip kan in de bodem spanningen oproepen als aardverschuivingen met narigheden als gevolg.
Vooralsnog hoeven we ons geen zorgen te maken, aldus de wetenschappers, monitoren van vulkaan en bodem is aan de orde.
Zij waken.

Ach ja.
Etna wil ook wel eens op vakantie. Al die toeristen brengen hem het hoofd op hol, dat merk je aan zijn nerveuze rookgedrag. Hij wil pootje baden en bij gebrek aan pootje gaat hij met zijn hele lijf de zee in. Het is een mogelijkheid.
Wie weet wordt hem de grond te heet onder zijn voeten. Vuurspuwen en de omgeving kokendheet onderkotsen wordt je niet in dank afgenomen.
Misschien wil hij zijn gezondheid bewaken door in zout water te wonen, in geval van brandende maagzuuroprispingen heeft hij in ieder geval een reinigend bad.
Of, vergezocht maar het kàn, hij zou graag een keer snorkelen. Tikkertje met octopussen. Zoeken naar sprookjeswezens als zeemeerminnen.
Alles is denkbaar.
We weten immers niet wat een vulkaan ten diepste wil?

Onze bakermat

De zee is aller levensbron, dat wisten we.
Nu blijkt dat we op speciale plekken ontstonden,  we startten in heetwaterbronnen in de diepste diepten van de oceanen.
Volgens de krant althans die het weer van deskundigen heeft, zie  ons-leven-begon
Sporen wijzen op ca 3½ miljard jaar terug.
Een getal dat ons niets zegt, daarom is het goed dat we er informatie bij krijgen waarvan we een naam kunnen maken, Last  Universal Common Ancestor.
LUCA.
Het schijnt dat er in magen van herkauwers -zoals koeien-  iets te vinden is wat een link zou kunnen zijn naar die diepzeebron, iets dat te maken heeft met  methaan en botulisme.
Bijzonder interessant, voortaan bekijk ik iedere koe met extra aandacht.
Zodra ze teveel scheten  laten zou ik ze op een veldje apart houden en vertroetelen; ze hebben misschien een ongekend heimwee naar baarmoederlijke troggen, een onbewust verlangen naar de tijd waarin ze niet met een zak vol melk hoefden te zeulen, waarschijnlijk zelfs niet eens koeien wáren. Bovendien wil je geen botulisme op je erf.
Gewichtloos en zonder verstand door het leven zweven, dat  moet voor deze plompe dieren  een hemels verlangen zijn. Zouden ze daarom iemand zo nieuwsgierig  aanstaren met die blik van je-ne-sais-quoi?
Enfin,  als ik boer was zou ik om te beginnen alle koeien dezelfde naam geven, LUCA 1, LUCA 2 enzovoorts, eventueel met een koeienfluisteraar in vaste dienst, groepsherinnering oproepend via hypnose, visvoer en plankton door het hooi mengen en plaatjes van ont-uierde zeemeerminnen aan de stalmuren hangen.
Je weet naar nooit wat zoiets losmaakt.
Op zijn minst smakelijker vlaaien.