Opbeurende woorden

Wie hoort ze niet graag, van partner, ouder, kind, vrienden.
Ze maken vaak veel goed en je onthoudt ze.
Een van de liefste zinnen die ik ooit hoorde was die van een vader wiens dochterje(10 of 11) te horen kreeg dat ze op haar lijn moest letten.
Het kind zat er ’n beetje zielig bij.
Hij knipoogde naar haar en zei:
‘Alle mooie vrouwen hebben een dikke kont.’

Advertenties

Hoe te zeggen…

Er zit me iets dwars.
Ik zit er vol van en kan het haast niet onder woorden brengen maar zal het proberen.
Het staat me tegen, zo ontzettend tegen dat, eh, ja, hoe moet ik dat nu uitleggen, het onbeheerste gedrag dat  tot narigheid leidt.
Maak je niet dik, zegt men, maar dat is te gemakkelijk en stemt me treurig.
Misschien kan ik het beter recht voor zijn raap zeggen, ik ben er ziek van en móét het kwijt.
Die veel te grote portie patat van vanavond. Met dubbel mayonnaise.

Dear John

‘Dit zijn de allerlaatste woorden die je van me krijgt..
Ik ga weg, voorgoed.
Ik heb genoeg van je, je gezeur om ‘leuke’ spelletjes, de parenclubs, je almaar eigenaardiger wensen.
De gekneusde schouder was al erg maar de hap uit mijn teen was tè genant, en je nieuwste voorstel deed me besluiten definitief te vertrekken.
Ik laat me niet meer overhalen tot achterlijke sextoeren, je gaat maar naar een bordeel al is het zeer de vraag of ze je willen bedienen. Waarschijnlijk lachen ze je in je gezicht uit.
Misschien dat een psychiater iets voor je kan doen?
Hoe dan ook, ik ga weg.
Zoek maar iemand anders voor dat triootje met Bokito.
Tot nooit,

Gina.’