Herfststorm in drie hoofdstukken. Slot.

Toen grepen we in.
Een ramp overleven en met een aftandse haas afgescheept worden? Nee…
We keken  elkaar aan en begrepen.
Brachten het waterkanon in stelling en schoten Willem met al zijn dieren de fietsenstalling uit, de donkerte in, Sjaak en de leeuw joegen we er achteraan. Haas en kalkoen stopten we in een zak, daar zou de kookschool wel weg mee weten.
De scholieren namen de buit in hun armen, vertroetelden en voerden wortels en maïs. ‘Eerst bijvoeren,’ zeiden ze, ‘dan zijn ze met kerstmis eetbaar.’ Daar hadden beide dieren vrede mee.
Dankbaar waren de leerlingen ook, ze hadden niet veel op met loslopend vee en schreeuwende broers, ze bakten als dank verse aardappelen met champignons,  maakten verantwoorde mayonaise  met tijm en peterselie, ze plukten zelfs tomaten en sla, en dat midden in de nacht.
Gretig doken we op de maaltijd, hongerig als we waren door de stormachtige gebeurtenissen.
Na de koffie bekeken we ons huis waar de ravage ons zo afstootte dat we meteen om een voordelige woning mailden die onmiddellijk werd geleverd.
We zetten hem op een mooie plek.
In de opkomende zon en een schoongewaaide lucht rustten we uit op ons spiksplinternieuwe terras met uitzicht op de populinde waarvan de takken al aardig uitliepen.
We waren moe. Een nacht als deze, besloten we, willen we nooit meer meemaken.
En sliepen in.

Advertenties

Ex-pedo’s.

Vanavond keek ik naar Louis Theroux op NPO3,  20.30 u.
Hij bezocht een locatie in California, waar zedendelinquenten verblijven nadat ze hun straf hebben uitgezeten. Het ging om zwaardere misdrijven.

Voor veel mensen is die straf geen probleem, toch vond ik het triestig.
Uiteraard vind ik dat er gestraft en behandeld moet worden, en nee, ook ik zou geen ex- pedofiel in een straat willen hebben waar kinderen wonen. Dat geeft meteen de uitzichtloosheid aan waarin deze mensen zich bevinden.
Na veel behandelingen was er 1 die weg mocht en voor wie een woning werd gezocht. Na een jaar was het nog steeds niet gelukt, huiseigenaren werden bedreigd als ze een woning aan hem zouden verhuren.
70 % van de andere bewoners weigeren therapie. Ze zien er geen heil in of beschouwen  zichzelf niet als afwijkend. Zij verblijven daar waarschijnlijk de rest van hun leven.
Wat moet een maatschappij met hen? Lang niet allemaal komen ze genezen uit gevangenschap. Een bejaardenhuis is misschien een oplossing? Dat zal niemand willen. Een speciaal kamp voor ze inrichten? Stel je de overvallen voor van  wraaknemers, echte en opgefokte sensatiezoekers.
Het is onoplosbaar, lijkt me. Bij zedendelicten denk je als leek eerder aan een smerige eigenschap dan aan een ziekte en je gelooft niet dat zo iemand beter wordt, hoe hard therapeuten er ook aan werken.
Dus,  opgesloten voor altijd, eigen schuld dikke bult?
Tja. Misschien wel. We willen onze kinderen beschermen,  logisch.
Maar het is een rot idee dat er geen andere oplossing voor handen is.