corona

Corona of niet…

…we zullen naar de winkel moeten.
Eens in de maand laat ik boodschappen bezorgen maar verse etenswaren heb ik ook nodig.
Het was minder druk dan anders op marktdag.
Bij de ingangen stond een fles zeep en papier om het handvat van de winkelwagen te ontsmetten. Ik deed er meteen mijn handen mee maar ja, daarna pak je een krop sla, tomaten, weegt bonen af, zoekt goed fruit enzovoorts, waarbij je je afvraagt hoeveel handen je al voor zijn gegaan. Je ziet mensen meerdere stuks oppakken  en terugleggen voor ze uitkiezen.
Hetzelfde bij de eieren, kaas, brood, beleg.
Ik wilde een doosje chirurgenhandschoenen  kopen en er een paar aantrekken maar het leek me zinloos nu ik de halve winkel al had gehad.
Op de markt was niet veel volk. Dat is niets nieuws, op kleinere plaatsen sterven markten uit, daar valt voor corona geen eer aan te behalen.
Over een paar dagen is de uitvaart van een kennis, ik weet nog niet of ook hiervoor speciale voorschriften zijn. Ik hoop niet te streng en heb bij voorbaat met de nabestaande te doen.
Een boks geven met de elleboog? Of wat?
=

valentijn

Beter dan valentijn


Er lag een envelop op de mat, klein formaat.
Je kon zien dat er iets stevigs in zat, de afzender was een onbekende postcode.
Verbaasd draaide ik het om en om, hield het tegen het licht, probeerde te raden. Valentijnsdag leeft hier immers niet.
Grapje? Toch zeker niet van die vervelende vent uit de winkel??
Hm, eerst maar eens openmaken.
En vond een felicitatiekaartje en een boekenbon, gewonnen met een cryptogram.
==

schelden

Schelden

Er stond een jong gezin voor de winkel.
Donkerharige kinderen, moeder met hoofddoek.
Het jongetje wees naar de mand met gekleurde ballen die buiten stond, het meisje reikte er al naar. Moeder schudde nee en trok de kleintjes mee verderop, een gewone  gezinssituatie.
Plots een loeiharde kreet:  BEDELAARS.
We keken op, zagen een jochie dat wees naar het gezin en opnieuw schreeuwde: BEDELAARS.
Toen zag hij dat wij hem boos aankeken en fietste razendsnel weg. Het gezin was al verdwenen.
De vrouw naast me riep hem na:  ‘Heb je zeker van jullie pap geleerd?‘ Hij hoorde het niet.

Nu weet ik wel dat dit weinig voorstelt vergeleken bij haatuitingen op twitter e.d.  Ook in  grotere plaatsen in de omgeving zijn we wel wat gewend.
Hier was het zo onverwachts, een ventje van hooguit tien met een halfwas fietsje, op een stil dorpsplein. Misplaatst eigenlijk.
Zo’n rotkoppie met brutale ogen maar zo heb ik het waarschijnlijk wìllen zien.
==

.

Geen categorie

Oud en wijs genoeg? Vergeet het maar.

‘Wat  moest ik ook alweer doen in de keuken?  Uhm… o ja, de koffiemelk pakken.’
‘Ik weet toch zéker dat ik hier die sleutels heb neergelegd.
‘Ga ik voor brood naar de winkel, vergeet ik het alsnog.’

Van die dingen. Niet dagelijks maar het wringt.
Was ik blij dat ik bij het volwassen worden eindelijk niet meer die doos-zonder-deksel was (mijn moeders woorden), ga ik nu weer terug in de tijd.
Om bang van te worden.
Het is dat ik veel mensen ken die hetzelfde meemaken en toch gezond ouder worden, anders zou ik ernstig denken aan een naargeestige nabije toekomst: een reisje back to basic.
Dementie.
Het is een schrikbeeld. Het kost me moeite om niet iedere kleinigheid te interpreteren als een aanwijzing in de trant van ‘Zie je wel? Daar heb je het al.’ Daarom houd ik me voor dat het logisch is.  Alles slijt, het geheugen ook. Je kunt minder onthouden.
Daar klamp ik me stevig aan vast.
Aan dit, eh, aan wat ook alweer??

transpiratie

Zweet

In de loop van de middag begon het. Een nare geur.
Beetje rottig luchtje, zeg maar gerust een meur.
Iets als oud okselzweet, gekoesterd en nooit weggewassen.
Natuurlijk zocht ik, vond niets, zocht opnieuw en na de derde ronde had ik beet: de helft van een rauwe ui, onverpakt in de pedaalemmer. Ik moet ver weg zijn geweest met mijn gedachten.
Het deed me denken aan een winkel van vroeger, een kruidenierszaakje waar van allerlei verkocht werd.
Zus en ik haalden er niet graag boodschappen vanwege de doordringende transpiratiegeur die uit de verkoopster kwam, ik weet niet van welk lichaamsdeel of kledingstuk. Wie weet werkte ze hard, had ze last van het zweet des aanschijns of iets dergelijks.
Mijn moeder vond ons lastig, ‘een ijverige vrouw’ zei ze maar dat ze steevast een van ons stuurde was veelzeggend.
Nog zie ik me staan, net binnen de winkeldeur riep ik de bestelling: 1 pak koffie alstublieft en een fleskoffiemelk. Opschrijven voor S.
Dan liep ik snel naar de toonbank, griste met gerekte armen de spullen en rende ‘doeg’-roepend naar buiten. Zus had een andere manier. Ze deed net of ze een drukke praatster was en wapperde met haar handen de lucht schoon bij elk woord dat ze zei. Niet dat het hielp.

Deze dingen overdenkend leegde ik de riekende pedaalemmer en luchtte de keuken door de buitendeur open te zetten, ook hier was wapperen niet voldoende.
Hoe het de verkoopster vergaan is weet ik niet.
Petrus heeft haar denkelijk op een buitenwolk gezet, met een waaier.

shoppen

Shoppen met gevolg


Starten met een flinke duit
winkel in – winkel uit

passen, lachen en gefluit
huiswaarts met een forse buit.

De Bank, die belde: het is uit
je geld is op. Jij spiegelsnuit
ga  liever naar een therapeut
voor wij failliet zijn, ijdeltuit.