weerwolf

Gevaarlijke nacht

Wind. Regen bij vlagen. Zwiepende takken waar de maan onregelmatig tussendoor scheen.
Plotseling klonken er geluiden. Ik keek uit het raam. Niets.
Wat zou het kunnen zijn? Iemand aan een van de deuren? Buren?  Oude auto?
De wolken kierden, nog steeds zag ik niets wat op geluid leek.
Ik stapte weer in bed en probeerde te slapen. Het lukte niet, dit was echt griezelweer.  Mijn gedachte moet leesbaar zijn geweest, prompt hoorde ik gebons als antwoord, meteen daarop keihard de bel, ik vloog rechtop en beende naar het raam, opende het, kwaad nu, wie is mijn deur aan het mishandelen??
‘Héhé, wat moet je…’
Een gedaante keek op, geelgroen van ogen en met een raar postuur.
‘Ken je me niet meer?’  grauwde hij.’Laat me erin, ik barst van de kou.’
Oei, ik verschoot.  Het was de weerwolf uit een vroeger verhaal, die niets deed maar me vreselijke schrik aanjoeg.
Weigeren durfde ik niet .
Ik ging naar beneden en opende de deur.
Hij zag mijn angst maar was heel schappelijk. ‘Als ik hier even warm mag worden zal ik je niet opvreten. Een uurtje maar om mijn vacht te drogen. Deal?’
Ik  slikte.
Hongerige weerwolven zijn niet niks,  ze kunnen onverwachts overvallen worden door vers-vlees-honger en ik was de enige in huis, de kat was aan de boemel.
Wat kon ik anders doen dan thee voor hem zetten en een broodje smeren?
==

verweren

Verweren

Voor vandaag had ik noeste plannen.
Vroeg opstaan.
Meteen na het ontbijt, zolang er schaduw is, boodschappen doen, daarna voortuintje bijharken, koelkasten uitmesten en meer.
Na het bijharken vond ik het wel genoeg, je verweert met de jaren.
Gepensioneerd zijn is niet altijd fijn maar het hééft zijn voordelen: je stopt wanneer het jou uitkomt.
Je kunt ook pech hebben.
Na de lunch zat ik bij iemand op een balkon op het noorden, zalig in de windvlagen.
Plotseling klonk er een luid gekraak en pànggg, daar zat ik op de grond, op een gebroken stoel. De zijkanten staken als rafelige botten omhoog.
Vriendin in alle staten, ik ook, ze was bang voor bezeersels. Het viel mee, alleen de stoel had het begeven. Dat heb je met kunststof (plastic?) tuinmeubilair, het verweert verraderlijk, zonder dat je het ziet.

Vanavond koelde het af en ik zag in de schemer de nachtschonen bloeien.
Ze sloven zich uit in het donker, toch zie ik nooit iemand voor hen de pas inhouden.
Maar ze verweren ook niet.