Gewetensvragen?


Niet precies.
Vliegen doe ik zelden maar als het nodig is doe ik het zonder schaamte.
Overdadig gas gebruiken is er ook niet bij, toch zal ik de thermostaat zonder schuldgevoelens hoger zetten bij strenge vorst.
Een open haard wil ik niet, mocht ik echter in een bos wonen zou ik zonder gene hout sprokkelen voor een centrale kachel. Voor een auto gelden gelijke ideeën.
Dat schijnt niet de juiste instelling te zijn.
De noodzaak het gas op te geven ligt me zwaarder op de maag. Met de Groningers heb ik te doen. Met mezelf (en andere) als betaler ook.
Maar goed, deze maatregelen zijn waarschijnlijk nodig.  Gezonder, vooral voor het milieu.
En toch.
Hoewel de herhaaldelijke publicaties over klimaatsverandering in verschillende kranten en boeken me wel overtuigen en ik de ernst ervan besef, zijn er twijfels.
Houden we met ons gedoetje het water op afstand? De totale vervuiling? Verschijnt er een waarschuwingsbord boven ons land met
‘WARNING: CLIMATE, STAY CALM   !!’
Want niemand kan me helder maken dat die maatregelen wereldwijd helpen als niet alle landen meedoen. Straks zitten we, samen met enkele andere staten, als een paar lullige eilandjes ‘schoon’ te wezen.
Zoiets snap ik gewoon niet.Wie weet komen de burgers uit o.a. Katowice dan hier wonen.
Niets nieuws dus.
Daar pieker ik over.  Het is lastig als je geen wijsheid in pacht hebt.
Je hoopt maar dat je regering dat wel heeft.
-==

Inhoudsloze ernst


Het wordt tijd voor ernstiger zaken dan loze logjes.
Tenslotte tel ik er de jaren voor, nu kan ik het verstand aanspreken.
Ik begin.
Serieus dus.
Ehm, even denken.
Oké.
Kijk, het zit zo, eh…
(kom op Bertjens, niet zo trutten)
…dat ik vind …
..eigenlijk het volgende enne….
Verdorie, ik ben het al kwijt.
Pfffft, het valt tegen.
Waar zou dat verstand nou zitten? Is het er wel? Een hoofdlek?
Toch spijtig, leef je je hele leven naar deze jaren toe (later als ik wijs ben…), grijp je mis.
Nu krijgen die holte-ontstekingen van vorige week een heel andere lading. Die bevonden zich natuurlijk in de hersenen en riepen om aandacht, ze hadden doodgewoon honger! Stel je voor, al die jaren zonder voedsel, de stumpers.
Straks meteen het abc uit mijn hoofd leren, hebben ze alvast wat te kauwen.