Even dit

Mijn vorige weblog Bittytje gaat er nu definitief uit, ze ligt al zo lang op apegapen dat ik er onderhand meelij mee krijg.
Van de inhoud gooi ik het meeste weg, enkele logjes bewaar ik of plaats ik hier. Dan zet ik de datum erbij.
Ze zijn ongeveer drie jaar oud.
Wie ze zich nog herinnert of te gedateerd vindt:  lezen is nooit verplicht.
==

Advertenties

De tien geboden op rijm. In Vlaamse versvorm

Teruggevonden, een oudje uit 2009,  te leuk om weg te gooien.

In grote trekken zullen de meeste mensen de tien geboden wel kennen, het zijn tenslotte de basiswaarden van onze Joods-Christelijke cultuur.
Bij het zoeken naar een bepaald onderwerp kwam ik onderstaande vorm tegen.
Als we ze op deze manier hadden geleerd zou ik ze voor eeuwig onthouden hebben.
Nou, eeuwig…


1. Bovenal bemin één God
2. Zweer niet ijdel, vloek noch spot
3. Heilig steeds de dag des Heren
4. Vader moeder zult gij eren
5. Dood niet, geef geen ergernis
6. Doe niets wat onkuisheid is
7. Vlucht het stelen en bedriegen
8. Ook de achterklap en het liegen
9. Wees steeds kuis in uw gemoed
10. Begeer nooit iemands goed

Voedsel weggooien, vette honden en dode vogels

Er wordt nog steeds teveel eten weggegooid.
Doodzonde.
Ik voel me schuldig, plaatsvervangend want ik gooi zelden eten weg. Ik trek het me zo aan dat ik af en toe loop te speuren naar uitgestrooide broodkruimels, ik wil ze oprapen en er een nieuw brood van bakken dat ik kan opsturen naar de hongerenden of verkopen en het geld overmaken.
Het lukt niet.
Vogels zijn me voor, en honden. Ze hebben natuurlijk ook een hekel aan voedselverspilling en eten de kruimels voordat ze bedorven zijn.
Tevens kijk ik uit naar wegggooide taartjes en kroketten. Ook die zijn niet te vinden, ik vermoed dat het loslopend -en vliegend gedierte in ons dorp té alert is op lekkernijen, dat ik daarom nooit gevulde koeken vind of XL chocoladerepen puur.
Alles wordt ogeslokt.
Zodoende ontdek ik met mijn zoektocht een nieuw gevaar van het wegwerpgedoe: slechte condities van dieren en denk eens aan hun gebitten, is het niet beter op voorhand de dierenartsen waarschuwen? Stel je Fikkie voor in een rolstoel of de kat aan’t infuus.
Straks vallen de mussen dood van het dak, worden een prooi voor de kauwen en die voor de buizerds en die voor, eh, enfin, die gaan ook dood. Snepvervetting en dichtgeslibde eierstokjes lijken me niet denkbeeldig. Kruimels oprapen wordt kadavers ruimen.
Het is jammer dat de verspillers dit scenario niet voorzien.
Doodzonde.

Winnen en vergeten.

Een mailtje met de ronkende titel:
Van harte gefeliciteerd! Uw gedicht staat in de prachtige bundel…’
Nu moest ik even knipperen. Welk gedicht dan?
Na het openen herinnerde ik het me, het ging om gedichten over je woon- of geboorteplaats.
Het klinkt aanstellerig maar ik wist het werkelijk niet meer, ik schrijf altijd dingetjes, het bureau ligt bedolven onder zoveel papiertjes met zinnen, titels, invallen, probeersels en andere prullaria  dat er een schep naast de stoel staat om de laptop uit te graven.
Met cryptogrammen had ik het ook eens, kwam er een brief binnen van een wildvreemde krant. Ik nam aan dat het reclame was. Man, die een nieuwsgierige aard had, pakte hem van de oudpapierstapel, scheurde de envelop open en trok wit weg:
‘Wou je zomaar vijftig gulden weggooien??‘ Was het een prijs voor een vergeten Kerstpuzzel.  Tja, dat kan iedereen toch gebeuren?
Enfin. Stadsgedichten.
Nu nog wachten wie van de geplaatsten de hoofdprijs heeft. Dat horen we pas 3 september, met dit logje heb ik in ieder geval een geheugensteuntje.

Moe’s ergernis, vroeger: ‘ jij zou je gat nog vergeten nog als het niet vastzat.’  Dat was nou ook weer overdreven.