Natuurelementen

Aarde lucht vuur water,
we leerden ze op school.

Ik weet niet welke het meest ongrijpbaar is.
Water, kijk een poosje naar de zee. Hoe de golven aan komen rollen, zich verheffen voor ze overkrullen, en weer, almaar komen er nieuwe. Gefascineerd kijkend wordt je rustig.
Of naar vuur. Vreemde vormen vlammen op, soms angstig groot en heet,  tegelijkertijd kalmerend door hun warmte waardoor het sympathiek aanvoelt.
Lucht is minder attractief, toch is ook dit element  bijzonder. Je kunt het voelen, ruiken en als het afwezig is ga je dood, dat is nogal wat.
Aarde maakt op het oog minder los maar kijk naar velden met gewassen. Groots. Net als onbegroeide bergen het zijn en woestijnen, daarin rondreizend zie je aarde als indrukwekkend. Woeste gronden, rampen, dit element dwingt het meeste ontzag af.

In diverse richtingen worden de vier als voorbeeld gebruikt, van astrologie tot psychologie en religie trekt men vergelijkingen en duidt men invloeden.
Dat is aan mij niet besteed maar wie er over wil lezen vind hiereen paar voorbeelden

https://fascinerend.nl/ayurveda/de-vijf-basis-elementen/  
https://nl.wikipedia.org/wiki/Vier_Elementen_(boeddhisme)
https://www.desteven.nl/persoonlijke-ontwikkeling/eigenschappenanalyse-karakte
http://www.mirrar.me/elementen.php


Advertenties

Fietsen

Kom, dacht ik na de lunch, laat ik eens een ouderwets eindje fietsen. Het ziet er zonnig uit en met de hitte zal het wel meevallen.

Bij het opstappen voelde ik de warmte; hier hield ik me opnieuw voor de gek: straks in het open veld is er frisse wind.
Na vijf minuten reed ik dat open veld in. (de omgeving hier bestaat uit niets anders).
Toen geloofde ik alsnog de weersvoorspelling.
Hup Bertus, sprak ik mezelf toe, warme wind is ook wind, nog een klein stukje  naar de Maas. En verdomd, na tien kilometer haalde ik het. Rechtuit het water in reed ik,  fietste een rondje naar de overkant en terug, zwaaide naar de pont en kroop aan wal.
Nu kon ik er weer tegen en reed nogmaals tien bradende kilometers, ditmaal richting bos. Alweer een verrukking, zwaaiend aan koele lianen speelde ik Jane zonder Tarzan, het zal hem in de aanloop te heet zijn geweest maar het hinderde niet.
Restte  nog een stukje huiswaarts. Dat was zwaar. Gelukkig staan er meevoelende bloemen in de achtertuin; ze zwaaiden bij thuiskomst en wenkten me naar het vijvertje, trokken een stoel bij en zo rustte ik uit.
Een ritje door de Maas, zwaaironde door het bos en een voetbad tussen de lelies, mooi hoor.
Laat de boeren maar dorsen

Hoog water en dan..


NOS ‘Honderd jaar droge voeten‘  bracht me naar de postcodetest ahn.nl
Wat we allang wisten heb ik opnieuw gecontroleerd, we wonen nog steeds ver boven NAP.
Bloedjeveilig dus. Ook wat toestromende en eventuele vluchtende familieleden betreft; van echtgenoots kant resteren slechts een paar alleenstaanden, van mijn kant kan het een probleem opleveren maar ik
gok op een traag verloop van de wegzakkende provincie Noord-Holland zodat ze tijdig zèlf een eigen onderkomen kunnen vinden. Mogen ze meteen hun eigen gewoontes meenemen want die passen hier in Brabant  niet.  Bovendien hoef ik zo mijn eigen stekkie niet te delen.
Hoe minder zielen, hoe meer vreugd.
Maar …
er klopt iets niet, hoe kom ik hier nu op?