Druk

Vanmorgen was het te vroeg.
Daarna was ik niet thuis.
Later had ik huis-werk.
Toen was het etenstijd.
Aansluitend volgde het uitbuiken en middagdutje.
Flink wat tuinwerk.
Telefoongesprek.
Na afloop van dit alles struikelde ik over een dooie muis. Binnen, midden n de huiskamer, gadverdamme. Twee dagen is Kat niet geweest en meteen ligt er een lijk aan mijn voeten.

Het kostte me minstens een uur voor ik over de schrik heen was en een ordentelijke begrafenis kon organiseren maar het is gelukt, het beestje ligt tussen de buxusplanten en rust zacht.
U begrijpt dat er treurtijd nodig was.
Die is nu om, een glas wijn helpt.
Morgen hoop ik in staat te zijn tot een beter logje, de wijn is niet koppig.
==

Advertenties

Duister denken

Een groot voordeel van sneeuw is dat de omgeving oplicht in avond en nacht.
Zojuist keek ik naar buiten en zag dat er een nieuw wit waasje over de half verregende rest ligt. Dat maakt me blij, ’n beetje in ieder geval.
Een winter mag streng zijn, ijzig koud en bergen sneeuw brengen, ik houd van extremen ondanks de overlast.
Toch is er één ding van dit seizoen dat ik moeilijk kan accepteren en dat is de donkerte.
Heerlijk, zegt men, cocoonen, waxinelichtjes, knusjes bij elkaar zitten, dekentje om je heen.
Het klinkt me klef in de oren, het koeren ontbreekt nog. Het is hooguit gezellig voor een paar dagen, dan is de waxine op. Gewoon schemeren deden we altijd al zonder geknus.

De middagen zijn te kort, de avonden eindeloos, je gaat naar bed om te slapen tot het weer licht is.
Het feit dat ik weduwe ben maakt het er niet beter op. Tja, ik ga me geen nieuwe echtgenoot aanschaffen om een paar donkere maanden door te komen. Het zou wel handig zijn maar wat zeg je tegen zo’n man in februari? Houdoe en tot de volgende winter?
Liever zou ik een kamerkampvuur aanleggen.
Als de buren er niet op tegen waren. En er genoeg aanmaakhoutjes zijn. En…
Zie je nou wat die donkerte met me doet? Ik word er niet goed van.