Virat

Even had ik een kleine dip van de week, hangend in een minidal, meer stelde het niet voor.
Liever blijf ik optimistisch.
Vanavond zat ik aan de laptop, blij met familie die belde voor een praatje, tevreden dat de boodschappen waren gebracht, me lekker voelend met de komende nachtvorst (dat zalige bed…), foto’s uitzoekend.  Honderd procent voldaan.
Maar toen.
Ineens, volkomen onverwachts, verscheen een schaduwbeeld op het scherm. Ineengedoken en halfzwart, schimmig en uitgesproken eng.
‘Een virus!’  in de ban van alle publicaties was dat de eerste gedachte. ‘Een rat….’
Ik schudde mijn hoofd en knipperde.
En werd wakker. Rechtop zittend was ik in slaap gevallen met de vingers op de toetsen. Een paar minuten, net genoeg voor een actuele droom.
Eenmaal bij zinnen herkende ik het als een oudje van de buurkat, zich van geen kwaad bewust.
Het is duidelijk, je wilt niet piekeren, toch zet de huidige situatie zich in je gedachten voort.
Een rare gewaarwording in dit geval, maar grappig was het. Achteraf.
==

Schuld en boete


Ondanks de nauwkeurigheid waarmee ik de financiën bijhoud raakte er toch een rekening kwijt en werd vergeten.
Dat merkte ik toen er per post een herinnering binnenkwam van de betreffende nota.
Ik las en wist het weer: dit artikel is inderdaad niet voldaan. Contrôle op de betaalrekening bevestigde het.
Alleen leek het bedrag me te hoog. Oorspronkelijke bedroeg de rekening  € 43,85, daar kwam maar liefst tien euro bij als ‘extra kosten  voor achterstallige betaling, overeenkomstig onze algemene verkoopsvoorwaarden’.
Die voorwaarden nalezend begreep ik dat ik hoe dan ook die tien euro betalen moest. Ik had die voorwaarden immers geaccepteerd.
Eigen schuld dikke bult, ik weet het. Ik eet er geen boterham minder om maar vraag me af of een boete van meer dan twintig procent van de schuld niet buitenproportioneel is.
Als dat het normale percentage is zal menig schuldeiser zich in de handen wrijven: gnagnagna, weer een wanbetaler erbij. De zaken gaan goed!