Vogel in herfst


Laat in het najaar stapten we af bij de visvijver, ver in de namiddag.
De bomen waren grotendeels kaal.  Het was bewolkt en het water rimpelde flets.
Kortom, een typische herfstdag. Stil. Grijs in veel meer dan vijftig tinten, en donkergroen, bijna zwart.
Getroffen door de roerloze sfeer bleven we staan.
Toen zagen we een vogel aan de overkant, een silhouet  in een kale boom, te ver om te herkennen.
Echtgenoot zwaaide met zijn armen en deed alsof hij vloog. Voor de grap.
De vogel spreidde zijn vleugels en waaierde ze op en neer. Als een antwoord.
Verbaasd herhaalde mijn man zijn beweging.
De vogel ook. En weer, en weer.
Vielen wij, in die stilte, de vogel net zo op als hij dat ons deed?

Een wonderlijke ervaring.
Die niemand gelooft maar echt gebeurd is.