Amfibie

Een ritje met de busboot    (filmpje of bus maakt veel lawaai),  dat staat al enige  jaren op mijn lijstje maar het kwam er nooit van.
Het lijkt me fantastisch, dat moment van ‘daar gaan we’.

Hoe voelt dat nou, zomaar het water in rijden?
Eng, zegt de een. Weet niet, zeggen de meeste anderen. Het spreekt niet iedereen aan, zo weinig als je er over hoort praten.
Terwijl het mij juist zo mooi lijkt.
Als ze nu ook nog opvouwvleugels inbouwen had je een vakantie voor elk wat wils: busritje, boottochtje, vliegreisje ineen. Zelfs uitklapbare pedalen sluit ik niet uit, zoiets als een bierfiets. Maar dat zijn natuurlijk zinloze spinsels, niemand gaat voor zijn plezier fietsen in een bus en waar zou je de bel moeten plaatsen?
Intussen zijn in een paar plaatsen dergelijke vaarbussen, Rotterdam, Amsterdam en Wamel en misschien in meer gemeentes.
Misschien, ooit, komt er ook een in ons dorp, de visvijver is groot genoeg en de karpers duiken wel naar de diepte.

Advertenties

Vogel in herfst


Laat in het najaar stapten we af bij de visvijver, ver in de namiddag.
De bomen waren grotendeels kaal.  Het was bewolkt en het water rimpelde flets.
Kortom, een typische herfstdag. Stil. Grijs in veel meer dan vijftig tinten, en donkergroen, bijna zwart.
Getroffen door de roerloze sfeer bleven we staan.
Toen zagen we een vogel aan de overkant, een silhouet  in een kale boom, te ver om te herkennen.
Echtgenoot zwaaide met zijn armen en deed alsof hij vloog. Voor de grap.
De vogel spreidde zijn vleugels en waaierde ze op en neer. Als een antwoord.
Verbaasd herhaalde mijn man zijn beweging.
De vogel ook. En weer, en weer.
Vielen wij, in die stilte, de vogel net zo op als hij dat ons deed?

Een wonderlijke ervaring.
Die niemand gelooft maar echt gebeurd is.