ruzie

Vergeven en vergeten

Dat werd wel gezegd na het uitpraten van ruzies.
Het leverde gemengde gevoelens op.
Naar wat ik zie is het:  vergeven maar half en vergeten nooit.
Niet dat ik vaak ruzie had, heel weinig.
Maar ik hoorde natuurlijk wel de praat achteraf van anderen, op school, kantoor, in families en buurt.  Ondanks  goedmaking bemerkte je blijvende rancune waardoor je dacht, één verkeerd woord en de ruzie brandt opnieuw los.  Denk aan  Het Familiediner.
Ook bij goedwillende mensen die met de beste bedoelingen de onmin uitpraten zie je het.
Vergeven is  mogelijk, het komt in veel gezinnen en andere groepen voor. Ook huisdieren vergeef je.
Vergeten daarentegen is een andere zaak. Bij de eerste de beste woordenwisseling laait het oud zeer weer op.
Wonderlijk, hoe wispelturig het geheugen ook is, dat oude zeer onthoudt men.
==

boodschappen·Geen categorie

Boodschappen verkeerd

Vanmorgen vroeg boodschappen gedaan zodat ik de rest van de week zonder wroeging op apegapen  kan liggen.
Het ging me voornamelijk om tomaten en kaas, misschien een paar ijsjes.
Onderweg maalde het mantra in mijn hoof: kaastomatenijsjes, kaastomatenijsjes, kaastomatenijsjes.

En waarmee denk je dat ik thuiskwam? Met van alles maar zonder k-t-ij. Zoals me al honderden keren overkwam, verdorie.
Terug gaan wilde ik niet.
Bij koelkastinspectie vond ik nog een hompje kaas en anderhalve tomaat. En een paar miniroomtoetjes met maracuja. Die kan ik een kwartiertje invriezen, dan lijkt het ook op ijs.
Met de kaas en tomaten ga ik op rantsoen, dan maar een beetje opletten, dacht ik flink.
Ik neem drie dagen één dunne plak, langzaam eten met kleine  hapjes, voorzichtig doorslikken…
Ach gut 😫.
Morgenochtend nogmaals naar de winkel.
=

bucketlist·druk·loodjeslijst

Een bucketlist?

Alsjeblieft zeg, die houd ik er niet op na.
Vroeger niet, nog steeds niet en het zal tot mijn laatste snik niet veranderen.
De oorspronkelijke  betekenis (Wikipedia) luidt anders dan die de mensen er nu aan geven.
Een bucketlist of loodjeslijst is een lijst met dingen die iemand nog gedaan wil hebben voordat hij sterft. Het woord komt misschien van kick the bucket, wat overeenkomt met de pijp uitgaan of het loodje leggen. Terminaal zieke mensen stellen soms nog een bucketlist op.
Van die laatsten kan ik me voorstellen dat er nog iets gedaan moet worden, rechtgezet of uitgesproken.

In de gezinsjaren had ik lijstjes, elke morgen zat er een in mijn hoofd, noodgedwongen.
Je zou maar vergeten de baby te voeden, peuter in bad te doen, poepluiers te spoelen, schoentjes te poetsen. echtgenoot wakker te maken (vroeger moest zo iemand ook verzorgd worden), boodschappen te doen, was op te hangen, buurvrouw te feliciteren, aardappelen te schillen, te koken, keukenvloer te dweilen, hond uit te laten, band van autoped te plakken, over de kat te struikelen voor je hem opzij had geschopt, en ik was nog niet eens terminaal.
Logisch toch dat ik nooit, absoluut nooit meer lijstjes maak.
===

.

kwijtraken

Kwijtraken

Een paar weken geleden verwachtte ik een telefoontje.
Het kwam toen ik de badkamer was, daarna legde ik het toestel neer en vergat het.
Eergisteren gebeurde hetzelfde, deze keer op het toilet. Ook daar  legde ik het toestel naast me.
Een uurtje later kwam er iemand op de koffie. Na toiletgebruik  legde ze de telefoon voor me neer waarbij ze me bevreemd aankeek. ‘Op de grond,’ zei ze.
‘Aha, lag hij dáár,’ zei ik, ‘ik sprak net even met M.’
Nu bekeek ze me nog raarder. ‘Doe je dat op de wc??’
Ik keek verbaasd terug.
‘Hij belde net op dat tijdstip, kan toch?’  En legde het uit.
Ze zuchtte van opluchting, ik was nog niet aan het verkindsen.

De telefoons slingeren regelmatig ergens rond evenals het tabletje.
Net als voorheen de leesbril, dat loste ik op door op alle tafels in in alle vertrekken een bril neer te leggen.
Maar een stapel telefoontjes kopen gaat me te ver.
Ik wacht wel op visite.
==

Brein

Eigenwijs brein

Al twee afleveringen gemist van Ruben Terlou, Chinese Dromen.
Ik had het me nog wel keihard voorgenomen: DIT GA IK ZIEN.
Maar door andere  dingen werd het vergeten.
Mijn brein raakte niet onder de indruk van het plan noch van het keiharde aspect. Ik zal de voornemens moeten noteren en de agenda om de nek hangen.
Wat ik gek vind is dat ik plannen voor extra-lekkere maaltijden altijd onthoud.
Dat verschil begrijp ik niet.
Alsof het brein mijn gedrag dicteert, en passant zwaar discriminerend.
Het herinnert zich mijn lekkere trek, kooklust, slaapzin, gezelligheidsafspraken, simpele maestro, kortom, al die ‘leuke dingen voor de mensen’.
Maar denkt niet aan die documentaire of aan de titel van dat speciale boek wat ik wilde bestellen, belafspraken met de bank, niet eens aan de annulering van een te duur kerstdiner.
Het is een onaangenaam brein. Het denkt dat ik alleen nog simpele dingen wil, àls het al denkt.
Aftands voor zijn tijd. Voor MIJN tijd.
Wat moet je daar nou mee.
==

schrijven

Leren schrijven

pausknol.
mand-  schr
Op een vodderig papiertje in een amper leesbaar handschrift met halfgesloten letters. Zoek het maar uit.
Ik moest even denken.
De mand hielp me op weg. Hij staat in de schuur en daar zet ik meestal lentebolletjes in.
Paasknollen dus, ik had het nota bene zelf geschreven.
De krabbels beginnen een probleem te worden.
Al vaker sta ik in winkels te raadselen: wat bedoel ik nou?
En neem me voor beter te leren schrijven. Het helpt maar een paar dagen want daar moet je geduld voor hebben. Dat heb ik niet.
Raar natuurlijk, ik heb tijd in overvloed.
Tja, tijd en geduld zijn niet hetzelfde.
Soms ga ik er voor zitten. Een langere boodchappenlijst voor de supermarkt, aansluitend voor andere winkels. Dat wordt een nette lijst, in ieder geval leesbaar.
De tussendoor-invallen maken het lastig. Pen en papier liggen altijd op tafel, waarom dan het haastige gekras?
Logisch, omdat ik een strijkbout in handen heb, een boek, telefoon, ik moet weg, er zit iemand aan de koffie, de bel gaat, ik lig in bed,  aardappelen koken over, enzovoorts.
En juist dan herinner ik me een boodschap die ik METEEN moet opschrijven anders vergeet ik hem. Daarom.
Ik kan het ook in de GSM schrijven. Dat duurt nog langer.

Uiteindelijk kan ik het gekrabbel netzogoed laten, als ik niet weet wat er staat is het effect hetzelfde als de boodschap vergeten.
Dat vergeet ik dan weer, neem een pen en…

versje

Geldkist

Ik kwam hem tegen
bij het vegen
van een hoekje in de schuur
stof- en webbig
zocht ik hebbig
naar een kostbare figuur
maar wat lag daar
dor en onklaar
op de bodem van die kist?
Mijn geweten
en vergeten
opgesloten bucketlist.

afscheid

Het moest…

Vanmiddag nam ik afscheid van een dierbaar stuk.
Ik dacht dat het me makkelijk zou afgaan, bij het definitieve moment echter prikte er iets. In ogen en hart.
Zoveel meegemaakt, altijd iets moois, zelden een wanklank.
De troost die me geboden werd was weergaloos, niet te vergelijken met wat dan ook. Ach, kon het maar eeuwig doorgaan, hoefde leeftijd maar geen rol te spelen.
Uiteindelijk huilde ik toch nog ’n beetje voor ik de stap zette.
Mijn maag maakte een rare draai toen ik de laatste woorden sprak:
‘Dag grote friteuse, ouwe reuse, je was super, ik hoop dat je opvolger net zo goed is als jij’.
In een poging hem te vergeten bakte ik een kroket in de nieuwe. Die was ook goed.

prijs

Winnen en vergeten.

Een mailtje met de ronkende titel:
Van harte gefeliciteerd! Uw gedicht staat in de prachtige bundel…’
Nu moest ik even knipperen. Welk gedicht dan?
Na het openen herinnerde ik het me, het ging om gedichten over je woon- of geboorteplaats.
Het klinkt aanstellerig maar ik wist het werkelijk niet meer, ik schrijf altijd dingetjes, het bureau ligt bedolven onder zoveel papiertjes met zinnen, titels, invallen, probeersels en andere prullaria  dat er een schep naast de stoel staat om de laptop uit te graven.
Met cryptogrammen had ik het ook eens, kwam er een brief binnen van een wildvreemde krant. Ik nam aan dat het reclame was. Man, die een nieuwsgierige aard had, pakte hem van de oudpapierstapel, scheurde de envelop open en trok wit weg:
‘Wou je zomaar vijftig gulden weggooien??‘ Was het een prijs voor een vergeten Kerstpuzzel.  Tja, dat kan iedereen toch gebeuren?
Enfin. Stadsgedichten.
Nu nog wachten wie van de geplaatsten de hoofdprijs heeft. Dat horen we pas 3 september, met dit logje heb ik in ieder geval een geheugensteuntje.

Moe’s ergernis, vroeger: ‘ jij zou je gat nog vergeten nog als het niet vastzat.’  Dat was nou ook weer overdreven.