Leren schrijven

pausknol.
mand-  schr
Op een vodderig papiertje in een amper leesbaar handschrift met halfgesloten letters. Zoek het maar uit.
Ik moest even denken.
De mand hielp me op weg. Hij staat in de schuur en daar zet ik meestal lentebolletjes in.
Paasknollen dus, ik had het nota bene zelf geschreven.
De krabbels beginnen een probleem te worden.
Al vaker sta ik in winkels te raadselen: wat bedoel ik nou?
En neem me voor beter te leren schrijven. Het helpt maar een paar dagen want daar moet je geduld voor hebben. Dat heb ik niet.
Raar natuurlijk, ik heb tijd in overvloed.
Tja, tijd en geduld zijn niet hetzelfde.
Soms ga ik er voor zitten. Een langere boodchappenlijst voor de supermarkt, aansluitend voor andere winkels. Dat wordt een nette lijst, in ieder geval leesbaar.
De tussendoor-invallen maken het lastig. Pen en papier liggen altijd op tafel, waarom dan het haastige gekras?
Logisch, omdat ik een strijkbout in handen heb, een boek, telefoon, ik moet weg, er zit iemand aan de koffie, de bel gaat, ik lig in bed,  aardappelen koken over, enzovoorts.
En juist dan herinner ik me een boodschap die ik METEEN moet opschrijven anders vergeet ik hem. Daarom.
Ik kan het ook in de GSM schrijven. Dat duurt nog langer.

Uiteindelijk kan ik het gekrabbel netzogoed laten, als ik niet weet wat er staat is het effect hetzelfde als de boodschap vergeten.
Dat vergeet ik dan weer, neem een pen en…

Advertenties

Geldkist

Ik kwam hem tegen
bij het vegen
van een hoekje in de schuur
stof- en webbig
zocht ik hebbig
naar een kostbare figuur
maar wat lag daar
dor en onklaar
op de bodem van die kist?
Mijn geweten
en vergeten
opgesloten bucketlist.

Het moest…

Vanmiddag nam ik afscheid van een dierbaar stuk.
Ik dacht dat het me makkelijk zou afgaan, bij het definitieve moment echter prikte er iets. In ogen en hart.
Zoveel meegemaakt, altijd iets moois, zelden een wanklank.
De troost die me geboden werd was weergaloos, niet te vergelijken met wat dan ook. Ach, kon het maar eeuwig doorgaan, hoefde leeftijd maar geen rol te spelen.
Uiteindelijk huilde ik toch nog ’n beetje voor ik de stap zette.
Mijn maag maakte een rare draai toen ik de laatste woorden sprak:
‘Dag grote friteuse, ouwe reuse, je was super, ik hoop dat je opvolger net zo goed is als jij’.
In een poging hem te vergeten bakte ik een kroket in de nieuwe. Die was ook goed.

Winnen en vergeten.

Een mailtje met de ronkende titel:
Van harte gefeliciteerd! Uw gedicht staat in de prachtige bundel…’
Nu moest ik even knipperen. Welk gedicht dan?
Na het openen herinnerde ik het me, het ging om gedichten over je woon- of geboorteplaats.
Het klinkt aanstellerig maar ik wist het werkelijk niet meer, ik schrijf altijd dingetjes, het bureau ligt bedolven onder zoveel papiertjes met zinnen, titels, invallen, probeersels en andere prullaria  dat er een schep naast de stoel staat om de laptop uit te graven.
Met cryptogrammen had ik het ook eens, kwam er een brief binnen van een wildvreemde krant. Ik nam aan dat het reclame was. Man, die een nieuwsgierige aard had, pakte hem van de oudpapierstapel, scheurde de envelop open en trok wit weg:
‘Wou je zomaar vijftig gulden weggooien??‘ Was het een prijs voor een vergeten Kerstpuzzel.  Tja, dat kan iedereen toch gebeuren?
Enfin. Stadsgedichten.
Nu nog wachten wie van de geplaatsten de hoofdprijs heeft. Dat horen we pas 3 september, met dit logje heb ik in ieder geval een geheugensteuntje.

Moe’s ergernis, vroeger: ‘ jij zou je gat nog vergeten nog als het niet vastzat.’  Dat was nou ook weer overdreven.