De dreiging uit het oosten (Kath. Illustratie 25 maart 1948)


In de vorige eeuw joeg men de mensen veel angst aan voor Rusland en het communisme.
Bladerend in het oude maandblad kwam ik over dit onderwerp een groot artikel tegen: ‘het roemloze lot’ van Tsjecho-Slowakije dat geannexeerd werd door Rusland.
Gelukkig was daar ‘Truman die achter een eensgezind West- Europa stond’.
Hoe kwam ik daar nu bij?
ik dacht nog na over het tv-programma waarin je kon zien hoe spastisch overheden en werkgevers omgingen met leden.  De-heerlijke-Jaren-50/Zaanstreek-communisme-
Zelf bestond ik in 1948 nog niet maar ik ken de verhalen over de ‘vuile communisten’, die hekel bespeurde je tot ver in de jaren vijftig, begin zestig. Een non op de Lagere School bestond het ons uit te leggen dat Chroetsjov een misdadiger was, overigens zonder uitleg te geven.
Zo dacht mijn vader er ook over, hij geloofde zonder voorbehoud alle informatie. Mijn moeder was ook niet pro maar geloofde evenmin in de goedheid van de Verenigde Staten. Toen ze, veel later, las over de heksenjacht in Amerika was ze alsnog bozig maar  niet verbaasd.
Zie  Mccarthyisme   een ellendige periode waarin veel kwaad werd aangericht door McCarhy c.s.

Begrijp me goed: ik zou geen voorstander zijn geweest  maar je staat er niet meer bij stil.
Het gebeurt alleen nog verderop.
Maar onwillekeurig komt Trump in mijn gedachten. Zijn manipulatie
=

BS


Dat zijn mijn initialen.
‘Buitenlandse Staten,’ schepte ik op,  als kind.
‘Pff, Verenigde Staten,’ overblufte een ouder broertje me. Hij heette VS.
Daarmee was de toon gezet; we zochten de meest indrukwekkende afkortingen voor onszelf.   Langzamerhand en onontkoombaar werd de toon grimmiger,  we bedachten minder fraaie namen voor elkaar.
Ik herhaal ze liever niet, een bijnaam heb je gauw te pakken maar ik wil wel toegeven dat ik hem een Vuile Smeerlap noemde en hij mij een Bak Snot waarna mijn moeder ons uit elkaar moest trekken. Ze heette dan ook BK, letters waarmee je makkelijk Blauwe Koningin mee kon maken al snapten we er niets van.
Maar goed.
Achteraf denk je, waarom doet een kind dat nou.  Ruzie maken om een niksigheidje. Hetzelfde zag ik bij eigen kinderen en ik weet nog steeds niet waarom afgezien van kouwegrondpsychologie waar ik niets van moet hebben.
Kinderen eigen? Misschien. Ik ken ook gezinnen waar ik geen wanklank bespeurde.
Misschien waren die minder open?