kat en muis·katten

Kat en muis

Hoewel ik geen kat meer heb is er nog wel een aardige herinnering.

We hadden muizen, in de keuken en rondom de schuur.  De hond, een gemakzuchtige spaniel, deed er niets aan.  Die sliep alleen maar.
We plaatsten muizenvallen. In de keuken, onder het afdak en bij de schuurdeur.
Zielig, ik weet het, maar we waren ten einde raad, het muizenidee was onverdraaglijk.
De volgende ochtend waren de klemmen die buiten stonden verdwenen.
Vreemd.
Nieuwe gekocht. Ook die verdwenen.
Enfin, we hadden geen last meer dus lieten we het zo.
Veel later spraken we een buurman die zei: Tommy (hun kat) kwam twee dagen op  rij thuis met een paar dooie muizen die nog in de klem zaten. Snap je dat nou?
We barstten in lachen uit en vertelden van de verdwenen klemmen.

Het is bekend dat sommige katten hun prooi voor je neerleggen. Alsof ze de baas willen behagen. Of willen delen? Wie zal het zeggen.
Maar met klem en al, dat verwachtten we niet.

En dan nog wat.
Het was dezelfde kat die dagelijks een hapje kwam halen. Het beest had me er nooit iets van verteld.
==

mist

Zeer dikke mist

De wereld kromp, werd klein en kleiner tot alleen ik leek te bestaan.
Eenzaam stond ik daar in het vage licht van een versluierde zon. Fiets aan de hand, niet wetend welke kant ik op moest. Door rond te kijken was ik uit balans, alle richtingen zagen er eender uit, zelfs boven en beneden konden verkeerd zijn.
Wat te doen.
Ik voelde met mijn handen of er iets te leunen viel, een boom, muur, wat dan ook. Niets. Op de tast zette ik de fiets op de standaard en liet me voorzichtig zakken op verdwenen grond.
Dan nam ik de tas van het stuur. Maar…wat.. zelfs die zag ik niet meer, in het wilde weg graaiend vond ik hem, zocht naar het mobieltje, toetste 112. Er gebeurde niets.
Mijn hand verdween, ik pakte hem met de andere die ik ook niet meer zag. Alles weg, de wereld, telefoon, ikzelf.
Gespannen zweefde ik in het niets, wachtend op licht? Godot? Hulp?
Het duurde lang.
Veel later, ik was al bijna voorgoed opgelost, werd het helder, nevelen verdunden, contouren werden zichtbaar.
Ik stond op en zag de omgeving verschijnen.
Opgelucht herkende ik mijn achterdeur en keukenraam.
Ik stond op de stoep.

Internet

Alle foto’s en krabbels verdwenen.

Van de een op de andere dag;  alle opnames en schetsjes van vóór eind augustus.
Meteen  bij AGV gekeken en bij McAfee – geen virusmeldingen, alle updates zijn  uitgevoerd, ook die van W10 heb ik  gecheckt.
Het is een raadsel; teksten en formulieren zijn er nog, ook de verhalen en gedichtjes. Die waren kennelijk niet interessant genoeg of juist wel, kwestie van bekijken.  Animaties zijn eveneens blijven staan, wie snapt dat nog?
Van de foto’s is het jammer, er waren veel vakantieplaatjes. Opnames waar ik aan hechtte, aan die van Ierland en Frankrijk in het bijzonder.
Babyplaatjes van mezelf had ik niet maar het is een droeve gedachte dat ik ze had kunnen hebben en nu kwijt zou zijn. Snik.
Bij deze weblog is nog een klein voorraadje, dat is een minilichtpuntje.
Ik moet op een verborgen knop hebben geklikt, dat hoop ik tenminste. In theorie kan hem dan terugvinden.
Stom:  het eeuwigdurende plan om te backuppen hoef ik nu niet meer uit te voeren.

Deze heb ik nog, je ziet dat ik het verdriet voorzag.☻

snik
snik