foto's·herinneringen

Weemoed bij fotoalbum

Achter de wolken schijnt de zon.


←–Achter beboste bergen ook. Je kunt niet goed zien waar de grens tussen berg en wolk ligt. Fascinerend.
Ook wisten we nog niet hoe het weer zou uitpakken, maar mooi was het.
Uit een vakantiealbum van 2011, ergens in Frankrijk.

In het jaar 2008, in hetzelfde gebied, was de aankondiging duidelijker:
er was onweer op komst. Ook dat was fascinerend en spannend bovendien, we verwachtten filmachtige toestanden (die helaas uitbleven, we dronken als troost nog maar een glas wijn).
We zagen het vanaf een terras met uitzicht op de Pyreneeën. –→


Een van de leukste bezigheden bij een naargeestig humeur, foto’s kijken.
Het kunnen allerlei onderwerpen zijn maar in vakantie’s maakte je vaak net iets mooiere dingen mee.
Er is weemoed, uiteraard.
Misschien ook een traan of meer.
Toch krijgt na enkele jaren een andere instelling de overhand.
Blijdschap om wat er was, vrolijkheid bij lachwekkende poses.
Een gevoel van acceptatie.
Herinneringen die niemand je kan afnemen, kostbaar eigendom.
Zo ervaar ik het

foto's

Over foto- en dia-avondjes


Ken je dat? Foto’s moeten kijken en bewonderen, meestal van een vakantie? Na drie plaatjes had je er genoeg van maar uit fatsoen ging je door. Erger waren de dia’s waarmee een complete avond naar de knoppen werd geholpen; licht uit, doek uitgerold.
Op twee ellenlange uitzonderingen na viel het meestal mee, gelukkig.
Nog gelukkiger is het huidige tijdperk waarin hoogstens een paar exemplaren op de telefoon  voor je neus worden gehouden (men geeft het ding niet graag uit handen) en je niet de hele avond hoeft  te ah-en en oh-en.
Die twee keer waren papieren fotosessies. Een van het bouwen van een huis, een van het verbouwen van een ander huis.
Niet te geloven:
– uitzetten van fundering
– storten van fundering halverwege
– storten van fundering voltooid
– eigenaar die higfive-t met funderingleggende opperman en betonmolen
enzovoorts, met schattige onderschriften, tot na zesduizend opnames de vlag in top hing en we knettergaar waren.
Het album van de tweede sessie was vergelijkbaar;  van het uitbreken van de eerste deur tot de laatste lik verf.
Pfff.
Dit zijn mooie herinneringen voor de eigenaren en/of hun kinderen maar een buitenstaander heeft er al gauw genoeg van.

Hier dacht ik aan toen een nichtje in onze albums neusde en de helft van de bladen ongeïnteresseerd omsloeg.
‘Ouwe meuk’, zei ze.