Weekendbegin

Het was vrijdagavond, een paar jaar geleden
De thermostaat was niet goed afgesteld en we staarden suffig want te warm naar de tv, verkoelend biertje in de hand.  Zweterige kaas op een plankje tussen ons in.
We namen een slok. En nog een. Zo sukkelden we soezerig door de avond.
Plots werd er luid geklopt. Geschrokken keek ik op, rende naar de gordijnen en trok ze open. Er stond iemand buiten, een man. Hij wees naar de voordeur.
Ik maakte open, ‘de bel deed het niet’, zei hij,  liep naar binnen en ging in mijn stoel zitten.
‘Lekker’, zei hij terwijl hij zijn voeten op tafel legde en nam een kaasje.
‘Kom, de stoel is breed genoeg’. Ik zette me naast hem;  hij sloeg zijn arm om me heen waarop ik verzaligd tegen hem aanleunde. ‘Hemels’, mompelde ik, ‘net vakantie’.
‘Dat is het ook.’ Er verscheen een vaag zonnig beeld met nog vagere muziek,  hij stond op, danste en sprong,  hoog, hoger, ik reikte naar hem maar hij verdween.
Ik ook, naar de echte wereld waar ik nog steeds het geklop hoorde.
Verdwaasd keek ik op, het glas scheef in de hand.
‘Vervelend, die verbouwing bij de buren,’  ontevreden keek echtgenoot me aan, ‘en jij slaapt overal doorheen…’

Engeltje, kerstverhaaltje no 2

Ahhh, op de eerste de beste wolk te springen,  het aardse maanlicht tegemoet, naar Bas.
Engeltje droomde al langer van reizen.  Die eeuwige hemel met eindeloze ruimtes verveelden zo en het gedoe met dat Kerstlied.  Elk jaar hetzelfde koor: Gloria-in-excelsis tralala-a-a…
Toen ze op Relations.nl een foto van hem had gezien was ze verkocht.  Ze zoomde in en zag zijn naam, het mooie lijf. Hij was op vakantie in een tropisch land.
Ze zuchtte, diep, en besloot te gaan.
Ze checkte de warme stranden  -hij was er nog-  en sprong op die eerste de beste wolk.  Het kwam goed uit dat het een der donderwolken was, die maakten snelheid.
Met een buik vol vlinders raasde ze door het heelal,  ijzend bij wolk’s manoeuvres langs gevaarlijke zwarte gaten maar ze schoten lekker op.
Daar kwam Aarde in zicht; wat mooi, dacht ze, dat blauw en groen, kom daar maar eens om bij Petrus. Die heeft alleen oog voor dooie zielen. Nou ja, zij had nu Bas.
Langzaam dreef de wolk naar een paar palmbomen. ‘We zijn er, springen!’
‘Doei,’riep Engeltje, ‘donder jij maar lekker op en bedankt!’  Ze vloog op eigen vleugels verder naar het strand waar zij Bas wist.

Ze zweefde wat in het wilde weg, in de schemer.
Vrijgezel, eenzaam en op zoek naar goed gezelschap, had ze gelezen. Top, Bas, here I come!
Geleidelijk werd de lucht fluwelig, Engeltjes’ hart sloeg sneller. Ze controleerde de plek en ja, hij zat er nog steeds, nu in gesprek met een andere man maar die werkte ze er wel uit.

Zachtjes daalde ze neer.
Bij haar verschijning keken ze verrast op. ‘Krijg nou wat,’ zei de andere man, ‘een engel.’
Bas stak zijn hand uit, ‘Kom erbij, gezellig.’
Ze nam de hand en zette zich op de grond. Ze zag zijn mooie huid,  de oplichtende haren en stralende tanden.
En de verliefde blikken die de mannen wisselden.
Treurnis overviel haar.
‘Ik dacht dat U eenzaam was,’ zei ze bedroefd tegen Bas. ‘Daarom kwam ik hier.’
‘Och schatje, wat jammer voor je. Hier, dat troost je misschien’   Uit zijn tas nam hij pilletje en hield het voor haar mond. Braaf hapte ze het op.

Toen Bas en de man hand-in-hand vertrokken zwieberde ze het luchtruim in tot ze een vrije wolk tegenkwam die haar precies bij het koor afleverde.

© Bertie

Galaxy Frankrijk


Nog een paar foto’s uit Frankrijk, dit is het  Galaxy-huis in Cuqueron. Naar men zegt is het zoveel mogelijk nagebouwd naar een woning uit de sf-serie  Buck Rogers
https://nl.wikipedia.org/wiki/Buck_Rogers
Of het klopt weet ik niet, ik ken de serie niet.
Het is groot, staat op een enorme lap grond en heeft een wonderlijke uitstraling. Niet alle details heb ik opgenomen, je zag bijvoorbeeld regelmatig een sterrenbeeld gegraveerd, weet niet meer welk, vissen of kreeft.
Als ik het goed begrepen heb is het nog niet zo lang in beheer van een stichting, tot die tijd was het particulier bezit.  Jammer dat we het niet van binnen mochten bekijken, misschien wordt het nog steeds bewoond.

Terug van vakantie

_
Het wil me niet meer lukken, ik kan mijn Internetdraai niet vinden, de zin is weg, you name it. Woensdagnacht kwamen we thuis en nog steeds kost het moeite een stukje in elkaar te draaien van meer dan vijf zinnen.

Een poging.
De vakantie was zalig; elf dagen zonder media is een verademing die ik iedereen kan aanbevelen. Het lijkt iets met je te doen, alsof je oren in een andere richting staan, zelfs in de lokale winkels drongen geen nieuwtjes tot ons door ondanks de nonstop-berichten over de vluchtelingen/migrantenstroom en ander nieuws.

We genoten simpelweg van de warmte (35° in de schaduw, ook voor de bewoners niet alledaags), de smakelijke maaltijden van zuidelijke groenten (lekkerder tomaten, snijbonen en paprika’s bestaan niet), de eindeloze gesprekken die ’s avonds veranderden in wijn-gedrenkte kwebbelarijen. Het gelach was weldadig.
Stil zitten en kijken deden we ook; vanaf het terras zagen we de Pyreneeën. Soms niet, soms helder, dan weer gehuld in wolken.
Enzovoorts.
Enzovoorts.
Maar een dezer dagen kom ik weer tot Hollandse bezinning,.
Een paar fotootjes horen erbij.
Pyreneëen2