Het moest…

Vanmiddag nam ik afscheid van een dierbaar stuk.
Ik dacht dat het me makkelijk zou afgaan, bij het definitieve moment echter prikte er iets. In ogen en hart.
Zoveel meegemaakt, altijd iets moois, zelden een wanklank.
De troost die me geboden werd was weergaloos, niet te vergelijken met wat dan ook. Ach, kon het maar eeuwig doorgaan, hoefde leeftijd maar geen rol te spelen.
Uiteindelijk huilde ik toch nog ’n beetje voor ik de stap zette.
Mijn maag maakte een rare draai toen ik de laatste woorden sprak:
‘Dag grote friteuse, ouwe reuse, je was super, ik hoop dat je opvolger net zo goed is als jij’.
In een poging hem te vergeten bakte ik een kroket in de nieuwe. Die was ook goed.

Geen onderdak

Armoe, scheiding, ontslag, alles kan de oorzaak zijn van dakloosheid..
In haar geval was het simpel: het dak waaide er af. Nooit meer teruggevonden.
Geen steun van familie, een enkele zus was voldoende begaan voor een paar opbeurende woorden.
Akkoord, het was een versleten boel, dat dak. De schoorsteen en dakkapellen bungelden er  los aan.
Onderhoud werd nooit gepleegd.
Maar toch, je kijkt raar op als je het floep! zomaar weg ziet waaien. Van de een op de andere dag geen woning meer…
Om die reden heb ik haar de eerst weken bij mij in bed laten slapen.
Dat troostte haar, de arme pop.