Maria

In de RK kerk staat gegarandeerd ergens een Mariabeeld , soms met kind.
Ook op school vond je er minstens een paar en bij menig gelovige stond ze te kijk op kasten,  consoles,  in nissen, soms omhangen met een rozenkrans.
Wij hadden er een zonder kind maar met geheven hand, de ander op haar hart. Op het dressoir. Een crème-gouden-hemelsblauwe heilige Maria met een zedig gezicht en weggesleten neus.
Natuurlijk hingen er  een paar rozenkransen aan. Vaak kwam daar een armbandje bij, elastiekjes, dun sjaaltje, wat iemand maar even kwijt wilde. Een van de broers maakt er een sport van, hij kon van een afstandje precies een touwtje om haar nek werpen.
Tot iemand er mijn vaders hoed overheen hing.
Dat ging onze moeder te ver.
Toen heeft ze Maria opgepakt en in honderd stukken laten vallen.
‘Per ongeluk,’  zei ze opgeruimd.
==

Kerstboomversiersel

Misschien schreef ik dit al eerder, ergens, ik weet niet in welke weblog.

Jaren geleden op een rapportgesprek meldde de klasseleraar enkele ongehoorzaamheden, hij zat vooral in zijn maag met een grap, begaan door een van onze kinderen, ongeveer vijftien jaar oud.
Wat had het gedaan dan?
Samen met een klasgenoot het beeldje van Jezus uit zijn kribbe gelicht en in de kerstboom gehangen.
– Ach, tja, heel oneerbiedig.  Toch leek het ons geen misdaad. Kindje als versiersel.
Maar, ging de leraar verder, aan een touwtje om de nek??
– Oei, dat was erger, zorgelijk.
Puberaal gedoe? Dwarsheid? Rebellie? Onderliggende problemen? Verveling?
We wisten het niet en werden niet wijzer van de puber zelf.
Man en ik keken er elkaar op aan.
‘Jij begint altijd met harde grappen.’ ‘Jouw vader komt altijd met zwarte humor.’ ‘Jouw moeder is altijd zo grof.’ ‘Nee, dan de jouwe.’ Enzovoorts.
Tot we de slappe lach kregen.
Zo bloedde het incident vanzelf dood.
Later hoorden we dat het vaker gedaan werd, ook met de andere beeldjes. Dat wil niet zeggen dat we het daarmee goedkeurden.
We vroegen ons alleen af hoe iemand op zo’n idee komt.