Ex-pedo’s.

Vanavond keek ik naar Louis Theroux op NPO3,  20.30 u.
Hij bezocht een locatie in California, waar zedendelinquenten verblijven nadat ze hun straf hebben uitgezeten. Het ging om zwaardere misdrijven.

Voor veel mensen is die straf geen probleem, toch vond ik het triestig.
Uiteraard vind ik dat er gestraft en behandeld moet worden, en nee, ook ik zou geen ex- pedofiel in een straat willen hebben waar kinderen wonen. Dat geeft meteen de uitzichtloosheid aan waarin deze mensen zich bevinden.
Na veel behandelingen was er 1 die weg mocht en voor wie een woning werd gezocht. Na een jaar was het nog steeds niet gelukt, huiseigenaren werden bedreigd als ze een woning aan hem zouden verhuren.
70 % van de andere bewoners weigeren therapie. Ze zien er geen heil in of beschouwen  zichzelf niet als afwijkend. Zij verblijven daar waarschijnlijk de rest van hun leven.
Wat moet een maatschappij met hen? Lang niet allemaal komen ze genezen uit gevangenschap. Een bejaardenhuis is misschien een oplossing? Dat zal niemand willen. Een speciaal kamp voor ze inrichten? Stel je de overvallen voor van  wraaknemers, echte en opgefokte sensatiezoekers.
Het is onoplosbaar, lijkt me. Bij zedendelicten denk je als leek eerder aan een smerige eigenschap dan aan een ziekte en je gelooft niet dat zo iemand beter wordt, hoe hard therapeuten er ook aan werken.
Dus,  opgesloten voor altijd, eigen schuld dikke bult?
Tja. Misschien wel. We willen onze kinderen beschermen,  logisch.
Maar het is een rot idee dat er geen andere oplossing voor handen is.

Advertenties

Politiekziek


Af en toe steekt HAP de kop op. (Hekel Aan Poltitiek)
De afgelopen weken waren de eerste symptomen weer merkbaar; jeukvingers bij het lezen van de krant,  loopneus bij het horen van regeringsnieuws. En nog veel storingen meer. Terwijl ik er niet eens verstand van heb.
Negeren, het leven zèlf is politiek en dat kun je niet ontlopen. Kom op Bertus, beetje flink zijn.–  Mijn betere ik.
Zo sukkelde ik verder met klachten en klachtjes die mijn dapperheid behoorlijk ondermijnden.
De bijna-genadeklap kwam donderdag jl. Zappend kwam ik bij de televizierring terecht en wat zag ik?
Rutte.
Niet eens de echte maar dit was al beroerd genoeg, hij was zo mogelijk nog vervelender en schijtlolliger.
Snotterend en krabbend wierp ik me op de ab en gooide hem naar het scherm. Mijn avond was stuk.
Nogmaals probeerde ik me flink te houden. Helaas, HAP won terrein, ik werd gek.
Tromp. Clontin. Abrabas. Kerrrieta. Partipragormas. Wirdler.  Onze Bruggemeester….
Tot ik vanmorgen jammerend in de gang op mijn knieën zat, bezig de krant terug naar buiten te duwen.
Toen kwam ik bij zinnen en besloot in therapie te gaan:  politieke stilte tot na de verkiezingen.
Hier en in Amerika.