Man en regen

Hier zit ik,  zonder echtgenote die weggelopen is met de hond, me suf te vervelen op die doorgezakte bank aan een kop slappe thee. Het laatste zakje. Wezenloos staar ik naar ramen als regenrivieren. Chagrijnig tot op het bot zoek ik kouwelijk de enige deken die ik kan vinden, een kriebelig jeukding maar so what, ’n paar niesbuien geven misschien afleiding.
Gebeurde er maar wat.
Half hopend kijk ik uit naar iemand, kan niet schelen wie. Hij zal druipnat zijn hetgeen precies bij mijn stemming past. Niet dat ik op hem reken, ik denk dat ik ijl door kou en gekriebel.
En dan, als ik van vervelendigheid bijna in coma raak, gaat de bel.
Halleluja, de druppelende man. Ik sleep me naar de deur en zie een beauty van een vrouw,  knetterend van droogte onder een privézon, in een krans van azuur  terwijl de regen om haar heen stoomt. Ze  lacht en zegt: ‘Dag, ik ben verkoper.’  Perplex staar ik haar aan. ‘Dit klopt niet,’ begin ik, ‘U moet een man zijn, kleddernat en wat verkoopt U eigenlijk?’
‘Wat denkt U meneer? Zon natuurlijk. Bij afname van driehonderdduizend kwh krijgt U drie uur per dag extra voor de helft van de prijs. Dooft meteen alle regenbuien.’
Dat klopt, de druppels verdampen zodra ze haar raken.
Ik aarzel. ‘En waarom bent U geen man? Zo heb ik het toch bedacht?’
‘Ah, een delicate kwestie maar ik zal eerlijk zijn. Teveel zon is schadelijk,’ ik knik, ‘er kan een kleine mutatie optreden. Maakt U zich geen zorgen, een hangertje meer of minder deert de mensheid niet. Voor U het weet zit U aan de verkeerde kant en geniet evenveel als vóór die tijd.’
Ongelovig kijk ik haar aan. ‘Meent U dat nou?’
‘Zeker. Wilt U…’
Nee, ik wil niks en gooi de deur dicht. Meteen klettert de regen weer. Weg koortsdromen van kletsnatte verkopers die me gezellige dingen aansmeren en de vervelende middag doorbreken.
Narrig kruip ik weer onder de jeukdeken en drink de laatste thee op.
Ik denk aan het zonne-aanbod en aan mijn weggelopen vrouw.
Stel dat ze terugkomt, gelokt door mijn extra- zon, wat zou ik moeten zeggen?
Een overdosis aanbieden?

Wars van politiek

Merkel gaat het wel redden – economie trekt aan maar wat als rechts wint in Europa – 39 doden in Istanbul

en
veel ganzen- en dassenschade – zorg blijft een zorg – immigratie- en integratieproblemen
Grrrrr…
Had ik me een poos terug  nog zo voorgenomen niets meer over de grote en kleine politiek te lezen en aan te horen, komen er telkens nieuwe zinnen en kreten tot me.
Ik heb het echtwaar geprobeerd. Kranten lezen met de ogen dicht, radio horen zonder geluid, televisiekijken door een matglasbril met miniscule luistergaatjes in grootformaat oordoppen.
En toch. Je ontkomt er niet aan.
Er was een kennisje op de thee. Begon ze over haar neef die een eerlijke   politieke partij wilde oprichten. Ik stuurde haar weg.
Een verkoper belde aan met de smoes dat ik eergisteren een andere stroomleverancier moest nemen in verband met de komende  verkiezingen. Ik joeg hem de stoep af..
Iemand mopperde over de vernielde Graafse sluisdeur in de Maas, dat de naastgelegen burgemeester niet tijdig was ingeseind en….  ik schopte hem de straat uit.
En het gaat gewoon door.
Als ik het kon betalen kocht ik een onbewoond eiland.

Zondagmaaltijd


Bij de meeste mensen was op zondag het eten smakelijker dan doordeweeks. In ieder geval luxer.
Toch vond ik de ‘gewone’ dingen vaak veel lekkerder. Misschien omdat we dan meer honger hadden? Zondags deed je niets;  uitkijken naar koffie met koek – warm eten – thee met chocolaatje – avondeten – en weer koffie met koek.  Als kerkelijke overheden het verbod op zondagfietsen en  -zwemmen niet hadden opgeheven lagen we nu allemaal op apegapen op de IC’s.

Er over nadenkend was het achteraf best zielig voor moeder die zich uitsloofde om er zondags wat bijzonders van te maken. Zette ze runderlappen op tafel, was er altijd wel iemand die met een vies gezicht een piepklein vetrandje aan de kant schoof. ‘Kind,’ zei ze dan, vol onbegrip, ‘suk kostelijk vlees!’
Tja. Had ze het op een willekeurige werkdag geserveerd had het hele gezin gesmuld en de restjes uit de schalen geschraapt.
Maar dat hoorde niet zo. En was waarschijnlijk te duur geweest.