Over smoezen


Daarvan zijn er vele en iedereen maakt er wel eens gebruik van.
Kleine kinderen zijn er goed in, met een stalen gezicht verzinnen ze ter plekke een leugentje om ‘wandaden’ te verbloemen, om aandacht te krijgen of omdat ze zich zielig vinden..
Bijna alle vaders, moeders en andere opvoeders zullen dit herkennen.
Als ouder heb je soms ook een smoes nodig.  Sinterklaastijd, slecht-volk-waarschuwingen, bijvoorbeeld . Daarbij is het belangrijk  een heel goede te verzinnen om niet verdoemd te worden wanneer de kinderen achter ‘de waarheid’ komen.
Op school hadden de meeste smoezen betrekking op te laat komen,  in de brugklas in Zaandijk werd gewoonlijk verwezen naar ‘de brug stond open’ en bij nietgemaakt huiswerk was het ‘geen tijd wegens te lang wachten voor de brug’.
Strafwerk volgde steevast; er waren daar zoveel bruggen dat je er rekening mee diende te houden. Dan was er nog  ‘fiets kapot’,  ‘bus/trein te laat’ en één keer zei een  jongen: ‘de meid heeft me niet geroepen’.  Grote hilariteit in de klas, temeer toen bleek dat er inderdaad van een dienstmeisje sprake was.  
Eenmaal beland in Oost-Brabant kon ik niet met openstaande bruggen aankomen, hoogstens was het druk op de weg tijdens de bietencampagne.  Maïs- gladiolen- groente- en aardappelrooi telden absoluut niet mee,  daarop kwam dezelfde reactie als die in Zaandijk: dit is geen excuus
Doordat ik intussen gegroeid was tot een principiëel niet-liegend pubertje,  zei ik gewoon de waarheid  toen ik eens  -voor de hele klas natuurlijk- op het matje geroepen werd: ‘we zaten zo gezellig na het eten’.  Stoïcijns onderging ik het gelach.   Toch verbaasd, dit was wat het was en nu werd ik niet geloofd.
Een goeie smoes was wijzer geweest.
In de jaren erna ging het om een heel ander soort smoezen. Daarover later.

Schuld en boete


Ondanks de nauwkeurigheid waarmee ik de financiën bijhoud raakte er toch een rekening kwijt en werd vergeten.
Dat merkte ik toen er per post een herinnering binnenkwam van de betreffende nota.
Ik las en wist het weer: dit artikel is inderdaad niet voldaan. Contrôle op de betaalrekening bevestigde het.
Alleen leek het bedrag me te hoog. Oorspronkelijke bedroeg de rekening  € 43,85, daar kwam maar liefst tien euro bij als ‘extra kosten  voor achterstallige betaling, overeenkomstig onze algemene verkoopsvoorwaarden’.
Die voorwaarden nalezend begreep ik dat ik hoe dan ook die tien euro betalen moest. Ik had die voorwaarden immers geaccepteerd.
Eigen schuld dikke bult, ik weet het. Ik eet er geen boterham minder om maar vraag me af of een boete van meer dan twintig procent van de schuld niet buitenproportioneel is.
Als dat het normale percentage is zal menig schuldeiser zich in de handen wrijven: gnagnagna, weer een wanbetaler erbij. De zaken gaan goed!