Tijdverdrijf.


Wanneer de ochtend naadloos overgaat in middag en de avond onmerkbaar verglijdt in de nacht lijken dagen eindeloos.
Het lot van veel thuiszittenden die deze uren moeten zien door te komen.
Hobby, Internet, kranten en tijdschriften zijn daartoe het meest voor de hand liggend evenals radio en televisie.
Goede zaak maar er is nog steeds een onovertroffen middel dat al heel lang dienst doet:
een boek.
Een doodgewoon boek, in papier- of in E-vorm.
Met beide uitgaven mag je rekenen op het doorbreken van verveling. Welbeschouwd lijkt het boek hiervoor te zijn uitgevonden.
Als lering of vermaak, dat maakt niet uit.
Denk je eens in, ’s morgens verdiept te zijn in geschiedenis, ’s middag overgaand op een vlammend liefdesverhaal en de avond doorbrengend onder hoogspanning met terroristen, moordenaars en andere aangename gruwelen.
Kan iemand zich een betere dagvulling wensen?
Bijkomend voordeel is dat je ontbijt en lunch al lezend kan nuttigen, dat schiet op. Tijdens het avondeten bouwt het leesgenot zich zelfs nog verder op. Te weten dat het boek opengeslagen klaarligt en de cliffhanger popelt om te worden ontrafeld, vermeerdert de verwachting.

Mocht er geen boek naar tevredenheid voorhanden zijn is er nog een andere mogelijkheid: schrijf er zelf een.
Er zijn legio hulpmiddelen. Google op ‘schrijven’ en er verschijnen voldoende hits met aanwijzingen.
De kans om een goed/groot/veelgelezen/geliefd/rijk/beroemd auteur te worden is gering maar de tijd verstrijkt zonder verveling.
Al de fantasie die moet verwoord, herinneringen die moeten worden geschreven.
Je zou tijd te kort komen.
==

Advertenties

Onderwijzer/-es, wat lijkt me dat een moeilijk beroep

kop – middenstuk – staart
Deze indeling moesten we gebruiken voor een opstel.

Natuurlijk kwam er iemand met een dier op de proppen:
Mijn hond
Hij heeft een kop, een lijf en een staart.
Einde.
Lachen, ook de leraar deed mee. Hij had het waarschijnlijk verwacht, veel schoolgrappen komen elk jaar terug.
Dat was een van de aardige dingen.
Maar toch.

Het leraarschap moet zowat een roeping zijn. Kan niet anders.
Dat begint al in groep 7 en 8 op de basisschool.
Jaarlijks een stel nieuwe pubers zien binnenstromen die uitgroeien tot halfvolwassenen met half-gefundeerde maar stellige meningen, rechten waar ze op staan, discussies waarin je het onderspit delft, mooie jongens en meiden die paraderen, brutaaltjes, al die dingen waarvoor ik nooit geduld zou kunnen opbrengen. Ik moet er niet aan dènken.
Niet alle lesgevers zijn zo bevlogen maar dan nog dienen ze begrip op te brengen voor leerlingen, ook voor lastige.
Dat zal niet meevallen.
Bij de schooltijd van mijn eigen kinderen was er al veel veranded en nu nog meer, we zagen dat het niet makkelijker werd maar de essentie van het vak was en is  hetzelfde, nog steeds:
kinderen en jonge mensen begeleiden met aandacht, kennis, geduld en optimisme. Dat laatste vooral.
En als het kan met wat liefde.
Er is een groot tekort aan leerkrachten.
Hoe voldoende personeel te werven? Andere of betere opleiding? Hogere salarissen?
Ik heb geen idee, dat is aan Van Engelshoven en Slob.
De zij-instromers en klaargestoomde krachten benijd ik niet, ik bewonder ze bij voorbaat.
Al hebben ze daar niets aan.