Zo gaat dat. Misschien.

Het gaat weer over, de protesten, al of niet reëel, tegen de corona maatregelen.
De commotie over racisme,  canon, voorzitterschap van de partijen, EU en vergoedingen.
Er blijft weliswaar gepruttel maar dat haalt niet meer het  dagelijkse nieuws behalve bij feestdagen.
Daarna is de presidentsverkiezing in de VS het belangrijkste aandachtsitem.  Het is aannemelijk dat Trump  herkozen wordt en dan pruttelen we dáár weer over.
Een dezer dagen krijgt Poetin vijftien jaar extra, roert Noord-Korea zich, wat Erdje doet weet je maar nooit en is China bezig met het afleren van eten van onduidelijke diersoorten wat een levenslange klus is want er zijn ontzettend veel Chinezen.
We hebben het druk met regelen en ontregelen.
Intussen zet de dooi door. Tegen alle afwijzenden in trekt  hij zich niets aan van lacher en spotter, terwijl we de naderende natte voeten nauwelijks opmerken denken we hem te ontwijken door discussies over  soorten brandstof. Hopen we misschien niet de voeten dan in ieder geval de knieën droog te houden.
Zandzakken voor de deur.
Enfin.
We zien wel. Misschien valt het mee. Afwachten maar.
‘Na ons de zondvloed’  gaat raar klinken. Not done.
Daar komt geheid weer gepruttel over maar dat vergaat in hoog water.
Opgelost.
=

Op 1, tv-programma.

Al zijn de vragen (nog?) niet scherp en de gasten te zorgvuldig uitgezocht, is de omroep achter de duo’s overduidelijk merkbaar,  toch vind ik deze regeling een verademing na Pauw en Jinek.
Ze waren goed maar niet zaligmakend, ook zij hadden missers.
Jineks voor- en afkeur was soms hinderlijk.
Pauws interesse niet altijd geloofwaardig. Hij leek zich af en toe vlotter voor te willen doen, het stond hem niet.
E zijn veel tegenstanders maar ik bid dat de vervangers geen pogingen doen P en J te evenaren.
Ik heb goede hoop dat het wat wordt.
Het schijnt de bedoeling te zijn na enige tijd een paar vaste krachten over te houden.
Jammer, variatie is wel zo prettig. Alleen al door de afwisseling van omroepen.
===

Mercurius, 9 mei


Dan is te zien dat deze planeet voor de zon langs scheurt. Zie Mercurius
Petieterig klein alsof er een beestje  kriebelt.
Toch dapper dat zo’n vliegje brutaalweg eventjes tussen zon een Aarde door glipt, dat zie ik ons niet zo maar even doen, wij voelen ons al ontheemd wanneer we bij een sprongetje geen vaste grond voelen.
Het zal met zijn   goddelijke kracht   te maken hebben.
Goden zijn brutaal als de beul, dat is bekend, ze maken korte metten met tegenstanders dus wat stelt een omweggetje door de ruimte dan voor?