Vader en dochters

Ontspannen zoekt Brett de juiste afslag.
Spanje. Vrijheid. Nieuw werk, nieuw land, nieuw leven.
‘Een eigen huis, een plek onder de son,’ zingt ze. Goed,  pappa’s huis maar voorlopig is ze eigen baas en ze gaat ervan genieten, YES.
Het staat leeg en zij mag er in. Lieve pappa, haar zo te verwennen. Hij mag dan teveel vrouwenvlees hebben,voor zijn dochter heeft hij alles over; misschien omdat ze zoveel op hem lijkt? Nou ja, ze vergeeft hem sowieso zijn vriendinnen.
Daar is ze dan, weg van dat stomme baantje bij de helpdesk en ontsnapt aan die suffe Jack. Hij durfde niet mee, hij had het niet op buitenlanders, de lul.
Zij heeft durf genoeg, ze zal de Spanjaarden eens wat laten zien. Met een spiksplinternieuw kappersdiploma op zak gaat ze het maken.
Opgewonden stapt ze uit en bekijkt het huis.
Blij wil ze de deur open maken als er een meisje naar buiten komt. ‘O pardon,’ zegt Brett en doet automatisch een stap opzij. ‘Sorry,’ zegt het vreemde kind tegelijkertijd en zet eveneens die stap.
Wat is dit?  Onbewoond toch??
Nieuwsgierig kijken ze elkaar aan. Trekken dan hoog de wenkbrauwen op.
Hoe kan dat?  Is dit een spiegel?  Verbluft is hun staren, naar eendere ogen, mond, wenkbrauwen.
‘Wie ben jij,’ vraagt Brett tenslotte.
‘De nieuwe bewoonster, Brett. En jij?’ antwoordt het meisje. In het Nederlands.
‘Ik ook.’
‘Maar…’
‘Ik heet ook Brett,  heb de sleutel en ga hier een kapsalon openen.’
‘Hoe kom je op mijn idee? Dit huis is van pappa. Ik heb alle papieren, waar zijn die van jou?’
Ze vergelijken hun sleutels, briefjes met aanwijzingen en officiële stempels tot Brett een lichtje opgaat. ‘Wacht eens…’
Ze bladert en houdt een foto van pappa omhoog, ‘is dit jouw vader?’
‘Hè? Waarom loop jij rond met zijn foto?’
‘Luister,’ begint Brett, ‘mijn vader hield van eh, avontuurtjes…’  en eindigt met ‘…vandaar onze gelijkenis, wij zijn halfzussen, snap je? Hij gaf ons ook nog dezelfde naam, de komiek.’
‘Pfff, geen wonder dat moeder gescheiden is.’  ‘Wat dacht je van de mijne.’
Ze zwijgen, tegelijk en op dezelfde manier.
‘Jeetje. Hij is dus jouw en mijn vader  en heeft ons allebei zijn huis gegeven.’
Ze aarzelen, kijken elkaar aan.
‘Wat vind je ervan, samendoen dan maar? Ik heb al wat spullen.’
‘Tja, er zit niets anders op lijkt me.’
Zo is Spanje een dameskapsalon rijker.
COME 2 BRETT’S staat er op de ruit

© Bertie

Advertenties

Ongelooflijk fietstochtje

We trapten flink door vanwege de kou.
Zo hgard dat we een paar bromfietsers inhaalden. Meteen gaven ze gas en passeerden ons triomfantelijk.  We zetten kracht en vlogen ze voorbij.
Toen zij weer.  En wij weer.
Net zo lang tot we het land uit waren. De brommerrijders niet, hun benzine was op.
Toen we Belgie voorbij waren zagen we opnieuw een paar bromfietsen, Franse ditmaal.
‘Bonjour,’ riepen we opgewekt maar ook deze waren afgunstig en gingen de strijd aan; we lachten ze vierkant uit en reden ze halverwege de Tourmalet finaal aan flarden.
Pas in Spanje werden we ’n beetje moe. Op een zonnig plein warmden we op en dronken wat.
Daar was het gezellig, er werd een volksdansexamen afgenomen waarvan we de muziek niet konden weerstaan; we dansten met iedereen mee tot de castagnetten moegeklepperd waren en we cum laude slaagden.
Het was een heel gedoe met de felicitaties; de koning was er en de burgemeester, we gingen met alle deelnemers op de foto maar tegen etenstijd namen we afscheid, we wilden naar huis.
‘Hasta la vista and so long,’  riep iedereen -voor zover we het verstonden.
‘Adios,’ riepen we terug. We zwaaiden nog wat en en stapten op, de diploma’s opgerold onder de snelbinders.
Eenmaal thuis rekten we de spieren en doken ons bed in.
Het was tenslotte een lange rit geweest.