voorspelling

O ja? Wie zegt dat?

Het heeft zo moeten wezen is de gevleugelde uitdrukking van een paar kennissen. Meestal bij nare gebeurtenissen.
Daar heeft god vast een bedoeling mee, de variant van een vrome moeder.
Niks nieuws onder de zon is een luchtiger benadering.
Zoiets kun je niet ontlopen, hoorde je ook wel.
Dat is het (nood-)lot, een pessimistischer visie.
Het is voorbestemd doet weer denken aan religie.
In de science fiction kwam ik dit thema ook tegen, het raakt aan het idee van parallelle werelden of een cirkelbestaan. Over deze onderwerpen zijn boeiende verhalen geschreven – als je van dit genre houdt.

In het dagelijkse leven echter vond ik het -als jonge vrouw- onaangename uitspraken.
De moed opgeven, onderdanig zijn, te gauw aannemen wat de dokter zegt, de pastoor, grootje. Te gemakkelijk. Alsof Nostradamus en profeten je het persoonlijk hadden voorspeld.
Bijgeloof.
Ondanks mijn laksheid zou ik niet zonder meer een tegenslag accepteren, dacht ik, kom op zeg.

Het leven leerde me buigen. Een beetje dan toch.
Het is niet anders,’ zei een oude vrouw steevast. Ik nam het van haar over.

boek

Nuttige Pinksterdagen

Naast het gewone leeswerk had ik deze week als extraatje twee aanraders en een nieuw boek van een medeblogster in handen. Hoe  verschillend ze ook waren, ik las ze alle drie gretig.
De beschrijvingen houd ik summier, reviews zijn op google te vinden.

De lege stad, Simone van der Vlugt   (via villasappho.)
– Lotgevallen van een jonge vrouw uit Rotterdam, Tweede wereldoorlog.
As in tas, Jelle Brandt Corstius,  (via  therese   )
–  Fietstocht naar Middellands Zee om de dood van zijn vader te verwerken
Artikel dertien, Petra Sparks,   (via petrasparks  )
– Actuele sf, spannend en eigentijds geschreven.  Het voedselpatroon… de omslag spreekt voor zich.

               

boek·lezen

Over boeken


Lezen is een van de fijnste hobbies, boeken de beste artikelen om te krijgen/lenen/door te geven.
Niet iedereen houdt ervan; ik ken genoeg mensen die zelden of nooit een boek inzien. Of zeggen: veel te dik, dan sla ik de helft over. Daar begin ik niet aan. Ze houden het bij een weekblad en de krant dan wel sufferdje.
Daar begreep ik voorheen niets van.
Goedgeschreven romans, biografiën, detectives, historische boeken, noem maar op, konden me niet lang genoeg duren.
De laatste tijd echter komt het steeds vaker voor dat ik boeken dicht sla.  Ik heb het gevoel dat er teveel auteurs zijn die langdradige geschiedenissen breien van plots die je in hoofdstuk 1 al ziet aankomen, evenals de ontknoping.
Het zal mijn ongeduld zijn. Met een paar jaar leeservaring leer je al de geheimzinnigheden van een doorsnee politieroman te doorzien. (Over spionageromans kan ik niet meepraten, daarvan raak ik altìjd de draad kwijt).
Dan zijn er richtingen waar ik niet van houd, bde’s (bijna-dood-ervaring) boeien me niet, iemand als Castaneda met zijn hallucinaties niet, new age niet, ‘psychologische’ hulpjes niet. Zweverigheid sowieso niet en daar zijn er juist zo veel van met titels die je misleiden en voor je het weet zit je weer met zo’n boek dat je niet uitleest.
Nu kun je ook mij horen zeggen: veel te dik, daar begin ik niet aan.
Dat had ik echt nooit gedacht.
Ook mamma wordt ouder.