Lekenpolitiek

Alt-right
Vox
en meer
Je kunt het zelf aanvullen, denk aan o.a. Hongarije.
Er wordt door deze groepen geijverd voor conservatieve waarden op het niveau van  minder ontwikkelde overgrootvaders die in hùn tijd al ouderwets waren.
De een wil geen homo’s om zich heen, de ander geen vrouwenrechten, moderne kunst en wetenschap worden gewantrouwd.  Bijbels worden nagevlooid.
Maar van de islam moeten ze niets hebben. Vreemd. Je zou zo zeggen dat de strengheid van de Islamieten aardig past bij een paar van genoemde partijen.
Ze kunnen leren van elkaar. Slim manipuleren. Stukjes grond uitruilen of zo, ‘als jullie in de Peel gaan bidden, blijven wij in de Randstad.‘  Een soort Monopolie.
De rijke sheiks en Erdogan c.s. zijn natuurlijk een dingetje.  Dat wordt nadenken en uitgekookt manoeuvreren, bijvoorbeeld een paar sjieke representanten inhuren om ze gunstig te stemmen.
Eventueel een noodlijdend voetbalclubje aanbieden.
Spannend .

Soms is n beetje fantaseren best aardig.
Je hebt er alleen zo weinig aan, neem het vooral niet serieus.

Advertenties

Iemand ernstig nemen

Dat is belangrijk.
Het kan moeilijk zijn wanneer die iemand afwijkend gedrag vertoont, althans, naar je eigen idee.
Of je voor de gek houdt.
Zich afzet tegen alles.
Simpel lijkt/is.
Zich als interessant/ intelligent/belezen/deskundig/sympathiek/beschaafd/menslievend/vreedzaam/enz. presenteert terwijl de nep er vanaf druipt.
In voorkomende situaties wordt het lastig. Je houdt je in, inwendig lach je ze uit en soms uitwendig.
Geen nood, je kunt het leren.
Lees over, kijk en luister naar politici. Tien tegen een dat je minstens de helft van genoemde eigenschappen tegenkomt en wanneer je aandacht niet verslapt en je ze ècht serieus kunt nemen, dan ben je geslaagd.
Gefeliciteerd.
En nu andersom.

 

 

 

‘Mister Sandman’ en Moe’s geduld.

Dit liedje hoorde ik als kind.
Zo klein als ik was voelde ik me beledigd door de Nederlandse tekst:
‘…geef mij een droom met diepblauwe ogen,
twee donkerbruine hebben mij bedrogen..’
Ik had de donkerbruine, een broer wees me daar op. Natuurlijk.
Veel later begreep ik dat ik me hiermee had laten kennen als ’n beetje kleinzielig maar, troostte ik mezelf, ik wàs toen immers een klein zieltje?

Dat probeerde ik uit te leggen maar werd niet serieus genomen, alleen mijn moeder had voldoende geduld. Die arme moe, ze heeft heel wat gekwebbel moeten aanhoren en ze deed het ook nog. Sokken stoppend en breiend knikte ze en gaf antwoord. Ik neem aan dat het zo in de meeste grote gezinnen ging, de vaders hadden andere plichten.
Daar sta je als kind niet bij stil omdat je het gewoon vindt.
Achteraf vroegen we: werd U niet knettergek van ons? (we zeiden toen U tegen de ouders).
Ze lachte maar wat.
En luisterde nog maar eens.

Voor wie het liedje wil horen, klik op de  link
Het is in het Engels, de Nederlandse versie kon ik niet vinden.

Let op: WINTER !

We hebben het geweten.
– Blijf thuis!
– Code geel – oranje – rood – pimpelpaars –
– Gevaarlijk: gladde wegen!
– Reken op files tot in Siberië.
– Werk thuis als het kan.
– Ga de weg niet op.
– IJsvrij.
-💂‍♀️💂‍♂️
Tja.
Ik ben benieuwd naar de berichtgeving als het serieus winter wordt.
Hoe doen ze dat eigenlijk in landen waar vaker sneeuw valt? Geven ze daar een doorlopende waarschuwingskrant uit?

Liever luchtig

Dit stukje was gemakzuchtig begonnen, ik had een  onderwerp waarmee je alle kanten op kan, ook de komische.
Iemand las mee en vroeg of ik ook op een serieuze manier kon schrijven.
Hier dacht ik een poosje over na.
Het is me vaker gevraagd, bij vorige weblogs en ik zal het hier nog eens uitleggen.
Natuurlijk maak ik ook andere dingen mee en ja, ik kan ook ernstiger zaken beschrijven en inderdaad, hier en daar is de wereld er beroerd aan toe.
Over deze zaken echter bloggen anderen deskundiger, bovendien bereiken ze zoveel meer lezers dan het handjevol dat hier blijft hangen. Daar iets aan toevoegen zou absoluut nutteloos zijn.
Ook in de privésfeer en de kring rondom is genoeg tragiek voorhanden, meer dan me lief is,  ik zou er lange en (misschien) interessante berichten over kunnen posten.
Dat doe ik niet. Zorg en ziekte van me af schrijven heeft voor mij geen therapeutische waarde, integendeel.  Wanneer ik iets naargeestigs wil neerzetten verzin ik een verhaal
Soms maak ik een uitzondering zoals het benoemen van echtgenoots overlijden,  jeugdvoorvalletjes, buurtperikelen. Vrij algemene zaken.
Overheidsbesluiten bespot ik graag, het liefst houd ik het lichtvoetig.
Dat bekomt me het beste.
De lezer moet het er mee doen.  Of gaat voorbij.