Iets serieuzers.

Ernstig doen.
Ik zal het proberen, het onderwerp heb ik al.
Kwestie is dat ik er niet voor in de stemming ben. Niet stemmig genoeg. Op het moment dat ik  me het voorneem vervliegt de ernst.
Meestal lukt het wel, ernstig doen, heel goed zelfs als het nodig is.
Maar niet op bevel.
Bevelen wringen, op zijn minst een beetje. Onbegrijpelijk, als kind volgde ik ze klakkeloos op en nu ben ik die vaardigheid kwijt. Misschien ben ik al aan het vergeten.
Maar wacht, niemand beveelt me, niemand anders dan ikzelf vind dat ik iets serieus’ moet bloggen.
Moet ik mezelf wel gehoorzamen? Waarom eigenlijk? Ben ik te dwingend en te wringend en te swingend enne…  daar heb je het al, geen touw aan vast te knopen.
‘Die idiote vertelsels van jou‘, ik hóór het mijn moeder zeggen maar dat telt niet want we dachten zozeer verschillend dat we zelfs over een rijksdaalder twistten. Zij vond het een royaal zakgeld en ik mopperde over een beschamend armoedje.
Daarin waren we beiden serieus, achteraf hadden we er godweetwat voor goeie gesprekken over kunnen hebben. Al zou ze het bedrag niet verhoogd hebben.

Kijk es aan, heb ik toch nog iets redelijks geschreven.
Het eigenlijke onderwerp komt niet aan bod maar dat is voor een andere keer. Een stemmiger.
=

Overdenken. Over denken.

Heb jij niets te doen?
Jawel, dat zie je toch.
Wat dan?
Ik denk na.

Het was een typische ouderwetse moedervraag. Die ik -onnadenkend- zelf ook wel eens stelde.
Meestal werd het antwoord niet serieus genomen, niet erkend en vaak ook niet herkend.
Het werd niet overal aangemoedigd.
‘Denken laat je maar aan mij over.‘ Of aan een paard , de kat, vul maar in.
Op school kreeg je te horen dat je zat te dromen, terwijl je in werkelijkheid in diepe gedachten verzonken was.
Op je werk mocht je alleen denken als het goed was voor de baas, efficiency en zo, of hoe de lopende band sneller kon.
Voorstanders bestonden natuurlijk ook, er waren ouders, onderwijzers, chefs, professoren, handige verkopers en anderen die het denken wel degelijk bevorderden. Tenminste, dat hoopte ik.
Nu denk ik dat er niets veranderd is. Dat nadenken nog steeds een dubieuze aangelegenheid is.
Het word niet altijd begrepen.
Een nadeel van denken is dat het zo onzichtbaar is.  We hoeven er niet bij te gaan zitten als Rodin’s beeld maar een kleurtje of een ander duidelijk kenmerk lijkt me handig.
Diepbeige, interessant roze, licht purper. Daarmee geef je tevens het sóórt denken te kennen. Aan de kermis bijvoorbeeld, blauw met sterretjes.
Een diepe denkrimpel in de vorm van een vraagteken lijkt me ook wel wat. Doet intelligent aan, net of je echt denkt.
Je ziet meteen: hier werkt een brein.
Een ernstige gezicht is niet genoeg. De meeste politici kunnen dat opzetten maar het is geen garantie voor een denkvermogen.
==

Lekenpolitiek

Alt-right
Vox
en meer
Je kunt het zelf aanvullen, denk aan o.a. Hongarije.
Er wordt door deze groepen geijverd voor conservatieve waarden op het niveau van  minder ontwikkelde overgrootvaders die in hùn tijd al ouderwets waren.
De een wil geen homo’s om zich heen, de ander geen vrouwenrechten, moderne kunst en wetenschap worden gewantrouwd.  Bijbels worden nagevlooid.
Maar van de islam moeten ze niets hebben. Vreemd. Je zou zo zeggen dat de strengheid van de Islamieten aardig past bij een paar van genoemde partijen.
Ze kunnen leren van elkaar. Slim manipuleren. Stukjes grond uitruilen of zo, ‘als jullie in de Peel gaan bidden, blijven wij in de Randstad.‘  Een soort Monopolie.
De rijke sheiks en Erdogan c.s. zijn natuurlijk een dingetje.  Dat wordt nadenken en uitgekookt manoeuvreren, bijvoorbeeld een paar sjieke representanten inhuren om ze gunstig te stemmen.
Eventueel een noodlijdend voetbalclubje aanbieden.
Spannend .

Soms is n beetje fantaseren best aardig.
Je hebt er alleen zo weinig aan, neem het vooral niet serieus.

Iemand ernstig nemen

Dat is belangrijk.
Het kan moeilijk zijn wanneer die iemand afwijkend gedrag vertoont, althans, naar je eigen idee.
Of je voor de gek houdt.
Zich afzet tegen alles.
Simpel lijkt/is.
Zich als interessant/ intelligent/belezen/deskundig/sympathiek/beschaafd/menslievend/vreedzaam/enz. presenteert terwijl de nep er vanaf druipt.
In voorkomende situaties wordt het lastig. Je houdt je in, inwendig lach je ze uit en soms uitwendig.
Geen nood, je kunt het leren.
Lees over, kijk en luister naar politici. Tien tegen een dat je minstens de helft van genoemde eigenschappen tegenkomt en wanneer je aandacht niet verslapt en je ze ècht serieus kunt nemen, dan ben je geslaagd.
Gefeliciteerd.
En nu andersom.

 

 

 

‘Mister Sandman’ en Moe’s geduld.

Dit liedje hoorde ik als kind.
Zo klein als ik was voelde ik me beledigd door de Nederlandse tekst:
‘…geef mij een droom met diepblauwe ogen,
twee donkerbruine hebben mij bedrogen..’
Ik had de donkerbruine, een broer wees me daar op. Natuurlijk.
Veel later begreep ik dat ik me hiermee had laten kennen als ’n beetje kleinzielig maar, troostte ik mezelf, ik wàs toen immers een klein zieltje?

Dat probeerde ik uit te leggen maar werd niet serieus genomen, alleen mijn moeder had voldoende geduld. Die arme moe, ze heeft heel wat gekwebbel moeten aanhoren en ze deed het ook nog. Sokken stoppend en breiend knikte ze en gaf antwoord. Ik neem aan dat het zo in de meeste grote gezinnen ging, de vaders hadden andere plichten.
Daar sta je als kind niet bij stil omdat je het gewoon vindt.
Achteraf vroegen we: werd U niet knettergek van ons? (we zeiden toen U tegen de ouders).
Ze lachte maar wat.
En luisterde nog maar eens.

Voor wie het liedje wil horen, klik op de  link
Het is in het Engels, de Nederlandse versie kon ik niet vinden.

Let op: WINTER !

We hebben het geweten.
– Blijf thuis!
– Code geel – oranje – rood – pimpelpaars –
– Gevaarlijk: gladde wegen!
– Reken op files tot in Siberië.
– Werk thuis als het kan.
– Ga de weg niet op.
– IJsvrij.
-💂‍♀️💂‍♂️
Tja.
Ik ben benieuwd naar de berichtgeving als het serieus winter wordt.
Hoe doen ze dat eigenlijk in landen waar vaker sneeuw valt? Geven ze daar een doorlopende waarschuwingskrant uit?

Liever luchtig

Dit stukje was gemakzuchtig begonnen, ik had een  onderwerp waarmee je alle kanten op kan, ook de komische.
Iemand las mee en vroeg of ik ook op een serieuze manier kon schrijven.
Hier dacht ik een poosje over na.
Het is me vaker gevraagd, bij vorige weblogs en ik zal het hier nog eens uitleggen.
Natuurlijk maak ik ook andere dingen mee en ja, ik kan ook ernstiger zaken beschrijven en inderdaad, hier en daar is de wereld er beroerd aan toe.
Over deze zaken echter bloggen anderen deskundiger, bovendien bereiken ze zoveel meer lezers dan het handjevol dat hier blijft hangen. Daar iets aan toevoegen zou absoluut nutteloos zijn.
Ook in de privésfeer en de kring rondom is genoeg tragiek voorhanden, meer dan me lief is,  ik zou er lange en (misschien) interessante berichten over kunnen posten.
Dat doe ik niet. Zorg en ziekte van me af schrijven heeft voor mij geen therapeutische waarde, integendeel.  Wanneer ik iets naargeestigs wil neerzetten verzin ik een verhaal
Soms maak ik een uitzondering zoals het benoemen van echtgenoots overlijden,  jeugdvoorvalletjes, buurtperikelen. Vrij algemene zaken.
Overheidsbesluiten bespot ik graag, het liefst houd ik het lichtvoetig.
Dat bekomt me het beste.
De lezer moet het er mee doen.  Of gaat voorbij.