Moeder aarde vertrekt. Een tegennatuurlijk verhaaltje.

aardehuman-65931__340
‘Daar gaat ze, daar gaat ze, kijk nou toch.’
‘Praten we almaar over emigreren,  over de betere planeten, superklimaten, verderdenkende presidenten, sociale ruimtes, manen met mooiere mannetjes, luxere raketten en weet ik veel…
geeft zij er zelf de brui aan.’
‘Eigenlijk wel logisch, ze kon geen goed meer doen. Van mens tot lucht en alles ertussenin, het is vervuild, te koud of te warm, alsof het haar schuld is.’
‘Nou je het zegt, best zielig.’
‘Ja.’
‘Maar..
…wacht eens,  wat moeten wij nou? We staan  op een loos platform in de lucht, in het niets, o god, help nou toch, waar kunnen we naar toe? waar zijn de tenten?  we gaan er aan, mammie, denk aan je kinderen,  is dit je wraak?’

MA hoort het gejeremieer.
‘Bekijk het maar,’  mompelt ze en versnelt.
===

struikelen en meer

vallenfalling-151850__340Wie het zelf meemaakte weet hoe gênant het is:
boodschappen die over de grond rollen of
in een drukke ruimte struikelen over een drempel van 2 millimeter.
Als kind was ik er een ster in maar gaandeweg leerde ik beter op te letten.
Onlangs overkwam het me toch nog.
Wachtend bij de oogarts haalde ik telefoon, afsprakenbrief,  bril en papiertje met vragen uit mijn tas voor een laatste check. Het kon, ik was te vroeg.
Ik lette niet op de klok en sprong verschrikt op toen ik aan de beurt was. Razendsnel propte ik alles weer terug, sorry roepend, vergat de telefoon, greep hem alsnog waardoor de tas scheef hing en bril eruit rolde enzovoorts. Kenners weten wat ik bedoel.
Hoe beschaamd je je voelt.
Dat je door de grond wil zakken.
Dat het nog erger is als iemand je gaat helpen maar je ze niet durft weg te jagen.
Enfin. De arts had geduld, riep ‘kalmaan’ en het kwam in orde.
Het is een paar weken geleden maar zit me nog steeds hoog en ik kan niemand de schuld geven om eens lekker flink de les te lezen.
Alleen mezelf.
Ook dat zit me hoog.
Stom mens.
==

Over spijt

Dat overkomt je wel eens, gedachten over wat je hebt gedaan of gelaten,  zonder besef, soms met opzet. Als kind, puber en volwassene,  verdriet dat je iemand aandeed.
Het zijn meestal onprettige gedachten, herinneringen aan kwalijk gedrag doen me nog steeds schamen. Ook de keren dat ik me niet bewust was van tekortkomingen bezorgen me een naar gevoel, ik had alerter moeten zijn, denk ik dan.
Het is goed dat je niet dag-aan-dag door deze gedachten wordt overvallen. Het schuldbesef zou te zwaar worden.

Er is nog een ander soort spijt.
Van de verkeerde keuzes die je maakte. Een vriend had het daar vaak over, te vaak.
Ik was beter af bij dat bedrijf  – had ik die cursus maar afgemaakt – ik had moeten emigreren – als we dat huis niet hadden gekocht dan.. –  kortom, hij dacht in een nooitgebeurd verleden en  was beter bij moeder thuis gebleven.
Ook van deze gedachten kun je beter verschoond blijven.

Er wordt ook over spijt gerept die je als oneerlijk voelt.  Over gebeurtenissen van vóór onze tijd.  Hebben wij schuld aan de slavernij? Koloniale uitbuiting? Wreedheden in zeden en gewoontes? Het raakt aan overspannen sprekerds die waarschuwden voor zondes die nakomende generaties belasten. Erfzonden.
Deze gedachten zijn te zwaar om hier op in te gaan.

Ongetwijfeld zijn er meer soorten spijt.
Je kunt er niets mee , toch heb ik het idee dat het niet verkeerd is je er in te verdiepen.
Niet te vaak natuurlijk, dan krijg je dáár weer spijt van.