Gestalkt

Gisteren en vandaag.
Door een duif.
Zodra ik me vertoonde hoorde ik dat typische zwiepgeluid waarmee die beesten fladderen.
Hij landde vlak bij me en stapte heen en weer, pikkend naar de grond.
Liep met me mee naar schuur, poort en garage. Waar ik ging zitten rondde   hij de stoel.
Eenmaal schrok ik me wild toen hij zich achter me op de stoelleuning zette en over mijn schouder keek. Was natuurlijk nieuwsgierig naar het leeswerk maar ik stuurde hem weg daar het een boek was over duivenslachterijen met bloederige afbeeldingen en een traumatische duif, huiverhuiver, een duivenasiel, nimby.
Vanmorgen was hij al vroeg aanwezig, hij bewaakte mijn schoenen.
Beetje in elkaar gezakt, futloos, langzaam waggelend. Net toen ik meelij kreeg rekte hij zich uit en was weer fit, het aanstellertje.
Hij at mijn broodkruimels en liep opgewekt achter me aan tot de buitendeur.
ik wist niet wat te doen. Aaien liet hij niet toe, adoptie trok me niet, zijn naam was me onbekend.
Omdat hij geringd was belde ik uiteindelijk iemand die duivenemelkers kende.
Alsof hij het gehoord had: hij vloog op en is weggebleven.
We zwaaiden hem vriendelijk uit, hij was tenslotte mijn persoonlijke stalker.

Maar serieus nu, wat bezielt zo’n beest? Zoekt hij een baasje? Is hij in de war?
Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt, dan ging het om een zieke.
Wie weet zulke dingen?
=

.

Advertenties

trillende dynamiek in tulpenrood

Er liggen wat oude kledingstukken die ik niet kwijt wil, die ga ik rood verven.
Op Internet zoek ik naar textielkleursel.
Er komt een advertentie voorbij met een wervende tekst:

Productbeschrijving textielverf
…het rood is de kleur van liefde, hartstocht en dynamisme. Het barst van energie en zet mensen aan tot actie. Deze glorierijke rode tint doet u denken aan de overweldigende, bloeiende tulpengebieden van Nederland. Heet Tulip Red welkom in uw huis of draag het voor een trillende blik die alle harten sneller zal doen kloppen.

Ik sta paf. Liefde, hartstocht, energie, dat heb ik sinds mijn achttiende niet meer meegemaakt. Dynamische hartstocht, dat was het wel zo’n beetje.
Uiteraard bestel ik dit onmiddellijk, zoiets lieflijks laat ik me niet ontgaan.
Stel je voor dat alle harten trillend kloppen bij de aanblik van mijn tulprode truitje. De laatste keer dat ik iemands kloppend hart zag trillen was de negentigjarige vriend van man’s neef die in het bejaardenhuis woont en ik droeg niet eens een truitje. Het zal de doorkijkbloes van neef  zijn geweest die hem om zeep hielp.
Daar moet ik straks dus mee oppassen, actieve dynamiek wil wel eens teveel zijn voor negentigers.
Maar goed, tulipred dus. Als het mooi wordt verf ik er meteen een paar schoenen bij en mijn haar. Een energieke study in red.
Ik ben benieuwd.
Ik kan niet wachten met verven.
Ik tril van ongeduld.

Zen en de kunst van sukkeligheid

Maakte ik vanmiddag mee.
De nieuwe schoenen zijn nog niet ingelopen. Enkele tenen,  eigenlijk alles, voelden bekneld na een winkelronde. De bibliotheek bood uitkomst.
Aan de koffietafel gezeten was het een verademing ze uit te doen, dat zag toch niemand.
Ik las een stripboek en nog een tot mijn voeten waren bekomen.
Tastend vond ik de schoenen terug en trok ze aan en wat denk je? Niks zere tenen en van alles, het leed was geleden. Opgelucht liep ik op wolken naar fiets en huis. Volmaakt tevreden. Goeie dag geweest.
Vanavond zocht ik m’n sloffen en..
…zag dat ik de schoenen verkeerd om aanhad.

Thuiswinkelen?

Winkelreclame weer ik van de mail, nieuwsbrieven zijn niet welkom.

Ook niet met snailmail; elk wervend tijdschrift voorzie ik van de woorden ‘RETOUR AFZENDER’ en stop het terug in de brievenbus.
Soms sluipt er een blad tussendoor zoals afgelopen week. Een modeblad lag op de oudpapierstapel, natuurlijk nam ik het mee naar de luie stoel om het uitgebreid te bekijken.
Er stond veel in.
Sjonge, dacht ik na wat geblader, die trui en dat stel laarsje zouden precies bij elkaar passen en als ik deze broek erbij neem en het afmaak met dat ene lingerie-setje heb ik iets leuks voor een redelijke prijs.  Eerst verder zoeken.
Het schoenenaanbod was niets bijzonders maar ik ben er gek op (niet zo erg als Imelda). Geïnteresseerd  bekeek ik ze, twijfelend en watertandend tegelijk.  Rekenend,  eerst laarsjes kopen en nog schoenen erbij… hoewel, een reservepaar is nooit weg. Toch maar doen? Waarom eigenlijk niet, zoveel  koop ik niet voor mezelf.  Dus, Bertus?
Koffiepauze om denktijd te nemen.

Inwendig steigerde ik.  Dit is nu precies waarop postorderreclame inspeelt,  te langdurig verleidelijke voorbeelden bekijken en overstag gaan. Dan begrijp je weer waardoor veel mensen zoveel overbodige spullen hebben. Het deed me denken aan de dikke catalogus van Wehkamp, hoe verlekkerd men daarmee op de bank kroop alsof het een goed boek was. Zo werd het door velen beschouwd en letterlijk was het dat ook.

Ik bestelde niets en gooide het blad weer weg.
Noem het Hollandse benauwdheid, Brabantse zeikerigheid of hoe dan ook, ik kon het niet opbrengen iets te kopen wat ik niet nodig had. De broek en trui hoefde ik evenmin, van lingerie heb ik een kast vol. Het voegde niets toe aan sfeer, blijdschap  of geluk.
Het heeft niets met armoe te maken, ook niet met gierigheid, allerminst met potten.
Maar alles met nuchterheid. Ik zou geen andere reden weten.