Schilderwerken


De schilder was er
Iemand die altijd zeer welkom is. Hoe mooi meubilair, vloer en stoffering ook zijn, verf (en behang) maken een woning pas af.
Met het resultaat ben ik echt in mijn sas,  telkens liep ik even naar buiten om de opgeknapte kozijnen te bekijken. Sjonge, dacht ik dan, wat zijn ze weer mooi.
Het waren drukke dagen.
Een binnendeur-met-ruitjes werd intussen van een nieuwe laag voorzien en dat moest natuurlijk ook bewonderd worden zodat ik tussen de buitenpartij en binnendeur heen en weer rende.
Al met al een vermoeiende bezighid.
Vanavond zaten zowel de schilder als ikzelf uitgeteld aan de eindkoffie, hij had niet alleen de klus geklaard maar was ook bekaf door mijn gedreven enthousiasme.
En nerveus omdat ik af en toe voelde of de verf al droog was zodat hij opnieuw de plekken moest bijwerken waar hij een hekel aan had maar het niet wilde zeggen. Er moest nog afgerekend worden.
Enfin.
Ik bood hem als troost een derde kop aan met een extra koekje.
En toen ik de rekening had voldaan was hij ook tevreden.

Advertenties

Voorjaarsonrust?

Daar heb ik weinig last van.
Vroeger vond ik het logisch.  De hele winter zat een gezin gepropt in een rookhol, zowel van benauwende haarden als van sigaretten, gebukt gaande onder de ‘gezelligheid’ die toen heette te heersen en dan nog diverse kookluchtjes waar geen klapraampje tegenop kon.
Voor kinderen ging het wel; feestdagen hielden de sjeu er in en bij sneeuw en ijs was er het genot van schaatsen en sleetjes.
Sommige moeders echter haakten naar schone lucht.
Weg met dat gebruinde behang,  berookte gordijnen en tafelkleed,  muffe beddengoed en onfrisse kasten vol kleren, in het sop ermee. Wasmachines snorden, stofzuigers galmden in holle kamers, een paar dochters raagden en lapten.
Mijn moeder en menig zus en tante heb ik na afloop zien genieten als ze blij rondkeken en snoven: wat ruikt het hier weer lekker.
Vergelijkbaar met een softdrugje. En de opgewektheid hield dagenlang aan

Als kind vond ik het spannend maar heb die behoefte al lang niet meer.
Behangen en schilderen? Dat zie ik nog wel.
Kasten en kelder opruimen? Dat heb ik al zo vaak gedaan, ik ga de spullen niet nogmaals verplaatsen. Hetzelfde geldt voor schuurtje en garage.
Vliering? Laat die stofdraden maar hangen, ze vormen een geschikt gordijn om de rommel aan het zicht te onttrekken.
Er wordt niet gerookt en gestookt, de cv doet zijn werk. Stofzuigen doe ik wekelijks net als bed verschonen en vitrages heb ik niet meer.
Waar ik wel om geeft zijn de eerste bloemen en ik kan het niet laten om iets fleurigs binnen te halen.
Ze staan midden op tafel, truttig misschien maar ik vind het prachtig.
Blij kijk ik rond , snuif en denk: wat ruikt het hier weer lekker.