Sweet memories

Gisteren was doomsday, zo noem ik de sterfdag van echtgenoot.  Een dag van ’n beetje nadenken, terugkijken, eenzijdige gesprekken voeren.
Halverwegde de dag braken de chocoladepaaseieren me op. Ook de hoofdpijn keerde terug, misschien krijg je dat van een overdaad aan chocola.
Met buikpijn stond ik voor P’s foto.
‘Ik mis je nog steeds,’ vertelde ik hem, ‘je zou me hebben geholpen door de helft van de paaseitjes op te eten. Weet je nog dat we afspraken: we kopen ze niet meer, we snoepen ons een hartvervetting en dat we het zogenaamd vergaten? Dat was lachen.
Samen ziek worden voelde minder erg.
Zal ik You sexy thing draaien van Hot Chcolate? Moet je dat ‘sexy’ wegdenken.  Daar ben ik te misselijk voor.’
Hij keek me alleen maar aan. Ik zou zweren dat hij lachte.

Advertenties

Je kunt beter alleen zijn dan je bij iemand eenzaam voelen.

Een bekend thema, het raakt aan de keuze: samen ongelukkig zijn of zelfstandig van je vrijheid genieten.
Niet iedereen denkt daar hetzelfde over.
‘Alleen is maar alleen’ is een van de antwoorden, men gaat automatisch uit van een chronisch verdriet.
Er zijn mensen die liever doorgaan met een slechte relatie, zij geven de voorkeur aan een foute verhouding boven rust in hun eentje. Een kennis was zo gewend aan haar harteloze echtgenoot dat ze hem miste na zijn overlijden, ze was nu alleen. Ze vereenzaamde, we zagen het gebeuren maar niemand kon haar eenzelfde chagrijn bezorgen.
En andere vrouw bad om extra tijd voor haar negentigjarige buurman die op zijn dood lag te wachten. Liefdevol verzorgd door zijn inwonende dochter was hij eenzaam, daar begreep de vrouw niets van: hij was immers niet alleen?
Zelf denk ik er anders over.
Bij het zien van een paar foto’s kwam dit oud zeer boven.  Het gevoel van verlatenheid, bijna verdwalend in een slecht-passende vriendschap maakte dat ik liever alleen was en ik maakte het uit, al was hij nog zo knap.

Het is goed dat het geaccepteerd is, je wordt als single of weduwe niet meer meewarig aangekeken op verjaardagen. Behalve door een paar antieke figuren maar die leren het nooit, zij zijn degenen die liever doormodderen in hun twee-eenzaamheid.

Warm paartje

Man en ik, wij zijn een explosief stel.
We kunnen niet samenzijn of we spugen vuur.
Veel kennissen maken zich daar zorgen over en plaatsen ons apart als er sprake is van een feestdineetje.
Dat stellen we niet altijd op prijs; niemand vindt het leuk  in een warme keuken te verblijven, wetend dat de partner weggestopt zit in een achterafhoek.
Maar wat doe je er aan.
Hij verhit me tot dampens toe;  wat kan ik anders doen dan mijn echtgenoot volgen, daartoe ben ik in het leven geroepen.
Ik laat hem bij me komen, neem hem zoals hij is, en warm me aan hem.
Ouderwets?
Het zij zo.
We leveren nog steeds de lekkerste getrokken soep.
Als  peteroliestel.