Petrie’s stranddag

Lui leunt ze achterover, trots op haar zonnebruin, op de blikken, afgunstig of flirtend. Een enkele met nostalgie.
Ze weet het en geniet van de aandacht na een paar drukke maanden in haar baan.
Ze doezelt wat. Verlegt en strekt haar benen en zucht ontspannen.
Luistert naar de typische strandgeluiden die verweg klinken als ze haar ogen dicht doet.
De bel van een ijscoventer klinkt, een jochie lacht verlegen als zijn bal over haar heen rolt.
Ze tuurt naar de streep tussen lucht en water; hoe zou het zijn in Engeland?
Er vaart een boot langs de horizon. Later wil ze een grote reis maken op een luxe cruiseschip, daar droomt ze van.
Nu is ze weer thuis en moe, een uurtje naar bed voor ze gaat stappen zal lekker zijn.

Rond acht uur ontwaakt ze en kijkt bevreemd naar zandduinen en kamelen, waarop Adèle en Bieber langs palmbomen deinen, begeleid door Rutte in een rondvaartbootje op het Y. Macron danst met Merkel de Last Tango.
Het doodshoofd van Jackson zit op een witte tandem en deelt een sigaretje met Rihanna in een galgenbroekje, loom zwaaiend naar een verbijsterde Petrie, die niet weet of ze lachen moet of huilen. Dit is toch niet wat ze voor ogen had van een uurtje uitrusten?
Ze trekt het kussen over haar hoofd maar blijft het chagrijnige geknor van de kamelen horen en het klotsende Y-water.

In opvlammende paniek gooit ze het dek van zich af en schiet haar bed uit, water, veel koud water, ze moet wakker worden, weg met die beesten. Ze slaat en schopt en schreeuwt en zigzaggend, links en rechts stompend bereikt ze de deur, haast bezwijkend onder de hitte van de woestijnzon.
Bevend hangt ze tegen de wastafel, veert terug om de deur op slot te doen, huilend van ellende.
Wat is er aan de hand, snikt ze, ze is toch wakker, hoe komen al die mensen hier, ze hallucineert toch niet? Niet van een dagje zon?
Ze blijft in de badkamer zolang ze het gesnuif en gebabbel van de vreemde figuren hoort.
Langzamerhand wordt het rustig en durft ze voorzichtig de deur te openen. Er is niets te zien. Opgelucht kleedt ze zich aan.
Stappen, muziek, biertje, ze heeft er zin in.
Ze haast zich.
Op de trap naar beneden glijdt ze bijna uit over een hoopje zand. Er steekt een halfverdord palmblad in.
==
© Bertjens/Bertie

Doordraaien

Mathijs brengt zijn programma zoals alleen hij dat kan, hijgerig en razendsnel.
Zap.
Best singer. Doremi lalalááá en terug, tranen, kandidaat af. Voilà,  de volgende.
Zap.
Zoekzoek, vader of moeder en laat ze alsjeblieft gevonden worden.
Zap.
Wanna be a topmodel?
Oh please…
Zap.
Halina, ze grijnst.  Prem, grijnst ook.
Zap.
Bloed. Superzweer onder de scalpel.
Zapzap!!
Baudet. Buma. Brexit. Rutte.Trump.
Zapzapzapzapzap.
Help.
IK draai door.

Politiekziek


Af en toe steekt HAP de kop op. (Hekel Aan Poltitiek)
De afgelopen weken waren de eerste symptomen weer merkbaar; jeukvingers bij het lezen van de krant,  loopneus bij het horen van regeringsnieuws. En nog veel storingen meer. Terwijl ik er niet eens verstand van heb.
Negeren, het leven zèlf is politiek en dat kun je niet ontlopen. Kom op Bertus, beetje flink zijn.–  Mijn betere ik.
Zo sukkelde ik verder met klachten en klachtjes die mijn dapperheid behoorlijk ondermijnden.
De bijna-genadeklap kwam donderdag jl. Zappend kwam ik bij de televizierring terecht en wat zag ik?
Rutte.
Niet eens de echte maar dit was al beroerd genoeg, hij was zo mogelijk nog vervelender en schijtlolliger.
Snotterend en krabbend wierp ik me op de ab en gooide hem naar het scherm. Mijn avond was stuk.
Nogmaals probeerde ik me flink te houden. Helaas, HAP won terrein, ik werd gek.
Tromp. Clontin. Abrabas. Kerrrieta. Partipragormas. Wirdler.  Onze Bruggemeester….
Tot ik vanmorgen jammerend in de gang op mijn knieën zat, bezig de krant terug naar buiten te duwen.
Toen kwam ik bij zinnen en besloot in therapie te gaan:  politieke stilte tot na de verkiezingen.
Hier en in Amerika.

Oosters advies inzake wateroverlast


De regenval van de laatste dagen deed ons, Hooglanders,  beseffen wat de Laaglanders misschien te wachten staat;  doorlopend natte kles en overlopende w.c.’s op zijn minst, verdronken volkstuintjes met verrotte andijvie zijn waarschijnlijker. En denk eens aan de kippen!
Voor het geval het ernst is met het stijgen der wateren zullen zij nú maatregelen moeten nemen.
Zolang men naar het oosten kan reizen met droge voeten lijkt er tijd in overvloed (!) te zijn maar wacht liever niet tot de laatste golf.
Daarbij komt dat bij tijdige actie men zich een gunstige plaats verwerft in het oosten en er de meeste kans is op een succesvolle integratie met ons.
– Kijk, wij staan boven het wassende water, geen Maas- of regengedoetje jaagt ons op stang, hoogstens  poseren we met natte ogen voor de media, voornamelijk uit gemoedelijkheid.
– Het spreekt voor zich dat we ook ver boven Laaglanders staan, het scheelt nogal wat meters. Het is alleszins begrijpelijk dat er grote verschillen zijn tussen hen en ons. Bij de Laaglanders ligt, bijvoorbeeld, verweking voor de hand evenals overdreven watervrees, opmerkelijk genoeg gepaard gaande een overspannen hang  naar het betonen van ‘moed’ getuige de zgn Nieuwjaarsduiken-in-de-branding. Waarschijnlijk een primitieve gewoonte om alcoholvergiftiging te bestrijden, zij ontberen ten enenmale de ruime blik van een hoogstaande burger.
Soit.
Voor overbrugging van de verschillen is tijd nodig, men starte daarom vroeg genoeg met migratie. Op eigen initiatief uiteraard,  Rutte is weinig van nutte, hij heeft het te druk met gelach.
Ik raad U: Pack die Badenhosen aus!