De dreiging uit het oosten (Kath. Illustratie 25 maart 1948)


In de vorige eeuw joeg men de mensen veel angst aan voor Rusland en het communisme.
Bladerend in het oude maandblad kwam ik over dit onderwerp een groot artikel tegen: ‘het roemloze lot’ van Tsjecho-Slowakije dat geannexeerd werd door Rusland.
Gelukkig was daar ‘Truman die achter een eensgezind West- Europa stond’.
Hoe kwam ik daar nu bij?
ik dacht nog na over het tv-programma waarin je kon zien hoe spastisch overheden en werkgevers omgingen met leden.  De-heerlijke-Jaren-50/Zaanstreek-communisme-
Zelf bestond ik in 1948 nog niet maar ik ken de verhalen over de ‘vuile communisten’, die hekel bespeurde je tot ver in de jaren vijftig, begin zestig. Een non op de Lagere School bestond het ons uit te leggen dat Chroetsjov een misdadiger was, overigens zonder uitleg te geven.
Zo dacht mijn vader er ook over, hij geloofde zonder voorbehoud alle informatie. Mijn moeder was ook niet pro maar geloofde evenmin in de goedheid van de Verenigde Staten. Toen ze, veel later, las over de heksenjacht in Amerika was ze alsnog bozig maar  niet verbaasd.
Zie  Mccarthyisme   een ellendige periode waarin veel kwaad werd aangericht door McCarhy c.s.

Begrijp me goed: ik zou geen voorstander zijn geweest  maar je staat er niet meer bij stil.
Het gebeurt alleen nog verderop.
Maar onwillekeurig komt Trump in mijn gedachten. Zijn manipulatie
=

Rondje om de aarde. Toepasselijk oudje bij storm.

Het stormde; een taaie wester die de meeste mensen binnen deed blijven.
Overdreven leek me maar toen ik voor een boodschap naar het dorp ging waaide ik van lantaarnpaal naar bushalte naar stopbord, waaraan ik me telkens vastklampte. De wind was sterker dan ik verwachtte.
Tenslotte verloor ik.
Ik vloog de lucht in, samen met een paar andere overmoedigen.
Hah! Niets konden we uitrichten tegen deze windkracht.
We werden op een kluitje geblazen en vlogen naar het oosten. Angstig grepen we elkaars handen, keken fronsend naar het Ruhrgebied onder ons en waaiden verder. Boven Polen kwamen we in een wolk van zloty’s terecht; we staken er geen vinger naar uit, verbaasd als we waren dat ze nog in gebruik waren al was het maar door de wind.
De storm joeg ons door, almaar door, we zagen Moskou; Russen zwaaiden naar ons, ze leken het heel gewoon te vinden dat er een trosje mensen door de lucht vloog. Even dachten we Poetin te herkennen maar het was iemand anders met een muizengezicht.
Een lid van ons groepje begon te klagen over de kou; inderdaad had hij ijspegels aan zijn neus hangen maar we wisten niet beters te doen dan zijn colbertje dicht te knopen. Wie had ook gedacht dat we de lucht in zouden worden geblazen?
De storm liet niet af.
De Beringzee kwam in zicht.  Mijn god, de kou golfde op ons af en we doken diep in onze kragen. Ach, steunde een man, was ik maar bij moeders thuis gebleven. Hij werd er niet warmer van.
Canada. Sneeuw, ijs en nog meer wind, zowel Franse als Britse maar de laatste had meer kracht en blies ons de oceaan over.
Ierland, Engeland, een piloot van een Ryan Air toeterde en stak zijn hand op. We knikten, onmachtig terug te zwaaien met onze verkleumde armen.

En toen, toen ging hij liggen, heel zachtjes en we landden voorzichtig in de straten van ons dorp.
Op de tenen liepen we naar huis, bang hem weer wakker te maken.
==========
==========
Krachtige windstoten
   

Holodomor…

…is de naam voor een vreselijke hongersnood  begin jaren ’30 in de Oekraïne waar ik nooit meer aan dacht,  het zat te diep in het geheugen. Zie Holodomor
Door een reportage in de   krant    werd ik weer wakker.
Ik kan me niet herinneren dat we het op de school leerden, waarschijnlijk heb ik het gelezen. Ooit, ergens.
Oorlogen zijn wreed, ongeacht wie de agressor was/is. Ze zijn allemáál ontzettend  maar van sommige ‘wapen’-feiten schrik je extra. Dit is er zo een, ik weet niet waarom.
Het werpt, voor een leek,  een ander licht op de strijd tussen Oekraïne +  Rusland.