Kunstmaan Gaia ontdekt sterren in Melkweg

Tja. Saai wordt het wel, voor een leek.
Nieuwsgierig naar de ruimte was ik altijd al maar bij  een bericht als dit word ik moedeloos.

De vraag dringt zich op waar die kennis toe leidt; wat is de volgende stap, een nieuwe groep sterren ontdekken en benoemen? En daarna? De ontdekking van nog meer? Door- en doorgaan met zoeken in de hoop een buitenaardse ‘mens’ te vinden? Waar verbergen ze zich trouwens, de gluiperds; op  3rd rock from the sun? Welke zon? Het lijkt zoeken in het wilde weg en misschien is dat ook zo.
De ruimte is onmetelijk en onmeetbaar, we kunnen duizend eeuwen reizen en speuren met als resultaat het vinden van almaar nieuwe lichtpunten. Tot we ruimte☻ tekort komen om ze in kaart te brengen maar nog steeds geen teken van beweging waarnemen.
Want dat ergens in het heelal leven -of een equivalent ervan- bestaat,  geloof ik wel; alleen gaat het zoeken ernaar op deze manier erg lang duren
Als leek denk je onwillekeurig aan boeken van iemand als  de oude Asimov   en andere knappe schrijvers.

Die wisten er tenminste nog een verhaal bij te fantaseren.

                                     

Zinvol of zinloos

-|
Dat vraag ik me wel eens af over het bestaan, de natuur, de wereld.
Ik schaar onder natuur de complete aarde en ruimte.  Natuur is letterlijk het heelal en gaat zijn eigen gang. Vulkanen barsten open en de maan wast, klimaten wisselen elkaar af, een ster verslijt. Zo gaat dat en daar doe je niets tegen want we begrijpen niet waaròm het zo gaat.
Voor de aarde komt er nog wat bij; er wriemelt zich een extra natuurtje tussen, een specifiek planeetgebonden wereldje van flora, fauna en mensen. Alle wezens bestaan maar eventjes, ook al een zingevingsvraag. Bovendien gaan ze onherroepelijk ten onder . Begonnen in water en waarschijnlijk eindigend in as waarna er elders een verse zon ontstaat die een ontvankelijke planeet bestraalt en een nieuwe cyclus in gang zet. Als een soap.

Van al die dingen zou ik graag het waarom willen begrijpen. Of zijn het alleen de aardse mensen die dit willen weten? Dat geloof je toch niet, gezien de ruimte die de ruimte beslaat, er zullen heus wel ergens breinen bestaan. Of niet?
Is die zin er eigenlijk wel? Is het een wezenloze beweging die automatisch doorgaat? Dan hoeven we niet meer te zoeken naar het perpetuum mobile.
Moeilijke kwestie waar ik niet uitkom.
Grotere geesten bogen zich al over deze vraag, zij wisten het ook niet. Sommigen verzonnen een god. Ja, dat is veel handiger, dan hoef je er zelf niet over na te denken.
Maar waarom doet die god dit dan, met dat heelal en die cyclussen en zo?